haberci18.com - Çankırı Haberleri https://www.haberci18.com haberci18.com - Çankırı Haberleri tr https://www.haberci18.com https://www.haberci18.com https://www.haberci18.com/images/genel/logo.png https://www.haberci18.com 315 90 DOSTLARLA DERTLEŞMEK                                 DOSTLARLA DERTLEŞMEK
         Çağımızın meşhur sözüdür dostlarla birlikte olmak; Aslında çok olumlu ve çağdaş bir görüştür, birliktelik. Anlamı ise iki veya daha fazla kişinin karşılıklı olarak sorunlarını, sıkıntılarını ve üzüntülerini birbirine, içini dökmesi ve dostlarıyla paylaşması anlamına gelir “dertleşmek”
         Bir arkadaşımızla birlikte bir eğlence mekanında veya bir kırllarda gezip birbirimizin sorunlarını dinleyip çözüm üretmek onun sorununa, üzüntüsüne ortak olmak gibidir dertleşmek. Mahallemizde hep rastlamışızdır, bilhassa kadınlar arasında kapı komşun ile pencereden pencereye sohbet etmek, üstüne üstlük birde ucundan kıyısından çekiştirmek. Hele birde çekindiğiniz yani sizin gıçık kaptığınız biriyse işte o zaman mübarek deşarj olmanın tek ilacı gibidir. Mahallede neler olmuş Fatma hanım’ın eşi rahatsızlanmış, Hacer hanım Ayşe hanımla arayı bozmuş, filancanın kızını Hüseyin amcanın oğluna söz kesmişler, Osman dayının oğlu da askerden gelmiş, geçim ve seçim derdi derken birkaç konuya temas ederek sobet biter.
        Yani bu karşılıklı görüşmeler karşıdan karşıya sanki ayaklı gazeteler gibidir. Hani söz vardır hepiniz bilirsiniz. ’’Sıkıntılar paylaşıldıkça azalır, sevinçler paylaşıldıkça çoğalır’’ Ülkemizde de bu böyledir. Yurt da güzel bir olay oldu mu sevinçten hepimizin kalbi pır pır eder,  Acı bir olay oldu mu da milletçe üzüntülere gark oluruz. Allah’hım iyi ki Türk’üz deriz…
        İnsanlar dertlerini sıkıntılarını en yakın dostlarında paylaşmadan, sadece kendine özgü sıkıntıları içine atmak, insanları pisikolojik sıkıntılara sürüklediğini bu işin uzmanların söylüyor,  dert ve ve sıkıntılarımızı dostlarla paylaşarak sıkıntalarımızı azalta biliriz. Seni dinleyen insanın belki o sıkıntının konusunda sana maddi ya da manevi desteği bile olur.
        Sürekli yalnız yaşayan, en yakın akraba ve dostlarına bile uzuk duran sadece kendi başına yaşamayı tercih eden insanların belli olmasa da ruhsal proplemlerinin olduğunu yine uzmanların görüşüdür bu.
        Bir yılı geçen ve tarihine hatırlamıyorum ama bir televizyonda kanalında ve  sağlık proğramında bu konu ile ilgili ünlü bir psikiyatri profesörü hatırladığım kadarıyla şunları söylemişti. ’’İnsanlar bizlere gelip, dertlerini sıkıntılarını anlatıyorlar, bizler de gayet güzel dinliyoruz, tabi ki onları dertlerine derman olmaya çalışıyoruz, halbuki bu sıkıntılarını, samimi buldukları, kendilerine yakın hissettikleri insanlara da anlata bilmeleri çok önemli,”  Hocanın şu görüşlerine hayran olmamak mümkün mü. En yakın arkadaşına sıkıntılarını anlat  diyor..
        Şunu asla düşünmemek lazım ’’Benim derdim bana yeter, problemlerimi kimseyle paylaşamamam” tabiiki en doğru yol insanın kendi düşüncesi derim ama  Rabbimizde şöyle buyuruyor Yusuf Suresi 76. Ayetinde “Her ilim sahibinin üstünde, daha iyi bilen biri vardır.” Diyor, yani  senin aklına gelmeyen çözüm, sorunlarını açıklama ihtiyacını duyduğun kişinin aklına bir an da geliverir. Bu yazıyı yazarken bile bir sürü arkadaşım dostumun yazı ve fikirlerinden istifade ederek  sizlerle de paylaşıyoruz.  Ben genel de hep yazılerımı yazarken, Facebook, İnstigram, MSN gibi sosyal medyada yazacağım konuya göre fikir ve bilgi alışverisinde bulunurum, Kötü mü oluyor, Hayır,  21 yüzyıldayız, çağın bize getirdiği yenilikler ayrı bir insanlık hizmeti..
       İnsanız sonuçta,  zaman zaman ailevi,  şahsi veya iş ile ilgili sıkıntılarımız olabilir, Size tavsiyem, ilk önce eşiniz, çocuklarınız, yakın akrabalarınız ve bilhassa  dost bildiğiniz insanlarla alabildiğine paylaşın..
      Yirmibirinci yüzyılda sanmıyorum ki dertsiz, tasasız, sıkıntısız insan olsun. Kendinizi maddi olarak sizden aşağıdakiler ile kıyaslayın ve şükretmesini bilin. Bilgi ve kültür olarak da sizden yukarıdakilere bakın ve onlara bakarak ben onlara  nasıl yetişebilirim hesaplarını yapın. Bir de unutmayın hayat bir sabır imtihanıdır, kesinlikle  başına gelenlere isyan etmeyin.
        Yazımın konusunu şöyle bitireyim. Dost dediğin iyi günde yan yana gelip gülmek değildir. Sadece asıl dost, gönlün daraldığında, sessizce yanında duran derdine ortak olandır. Bütün insanlar birbirleriyle akraba değildir, ama öyle dost vardır ki, kalbine kardeşin gibi yerleşir.
        Rabbim herkese böyle temiz, vefalı dostlar nasip etsin.
        Görüşmek dileğiyle hoşça kalın sağlıklı kalın.
        Sevgi ve saygılarımla...

                                                            Necati KESKİN
                                                               15.Ağustos.2025
 ]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/dostlarla-dertlesmek/843/ Sat, 15 Aug 2026 00:01:32 +0300 Kaplanın Sırtında Kaplanın Sırtında

Kitap tahlili yapmak hiç aklımda yoktu şu yazın sıcağında ama Zülfü Livaneli’nin kaleme aldığı “Kaplanın Sırtında” kitabını okuduktan sonra bir zorunluluk atfetti.

Biliyorsunuz Zülfü Livaneli, Türkiye’nin enlerindendir.

Hatta en iyisidir, diyebiliriz.

Özellikle müzikteki başarısı, Türkiye sınırlarını aştı, diğer ülkelerde de tanınır oldu.

Edebiyatta başarısı yazdıkları kitaplardan, kırdığı satış rekorlarından belli değil mi?

Serenat, Mutluluk, Kardeşimin Hikayesi, Son Ada, Huzursuzluk, kendi hayatını anlattığı Sevdalım Hayat, Leylanın Evi…

Her biri büyük bir edebi eser…

Okumadığım birkaç kitabı ya vardır ya yok.

Onlardan birisidir “Kaplanın Sırtında” kitabı.

Arkadaşımın tavsiyesi ile “Kaplanın Sırtında” kitabını da okumaya karar verdim.

İşin doğrusu iki günde okudum bitirdim.

Dedim ya Zülfü Livaneli büyük bir yazar, büyük bir edebiyatçı…

Haksızlık da etmek istemem ama “Kaplanın Sırtında” benim için bir hayal kırıklığı oldu.

Kitapta anlatılanlar bambaşka mevzular, gerçekle bağdaştırmak çok zor…

Acaba ben mi böyle düşünüyorum diye, internetten kitapla ilgili yorumlara baktım, benimle aynı düşünen bir sürü yorumla karşılaştım.

Yazar sanki bir ulusal kahramandan bahsediyordu.

II. Abdülhamid büyük bir önder, büyük bir kurtarıcı, büyük bir vatan severdi.

İttihat ve Terakki o kadar kötülenmiş Osmanlıya musallat olmuş baş belasıydı.

Kanunu Esasiye, meşrutiyet, meclis, demokrasi mücadelesi…
Kim icat etmişti.

II. Abdülhamid’den sonra işlerinin kötü gitmesi, toprak kaybetme sürecinin devam etmesi İttihat ve Terakki yönetiminin suçu olarak görülmüştü.

II. Abdülhamid ile kardeşi V. Mehmed (Mehmed Reşad) karşılaştırılmış, II. Abdülhamid’in bilgisi, becerisi göklere çıkarılmış, tahta kalsaymış, ülke savaşlarda yenik düşmez, toprak kaybetmezmiş.

Kitaptan bu sonuç çıkıyordu.

II. Abdülhamid Avrupa’dan geri kalındığını itiraf etmiş, reform yapılması gerektiğini söylemiş.

Avrupa’dan geri kalındığını II. Abdülhamid değil herkesin bildiği, kabul ettiği bir gerçeklikti.

Ne kadar reformlar yapılırsa yapılsın çöküşün önüne geçilemezdi.

Bunun tek sorumlusu da ülkede var olan ulema sınıfı değildi.

Romanda; yeniliklerin, reformların yapılamamasının tek sorumlusu ulema olarak gösterilmiş, dolayısı ile Abdülhamid “sütten çıkmış ak kaşık” misali aklanmış.

Vatan severliği göklere çıkartılmış, Balkanlardaki yenilgilere, toprak kayıplarına atfen, “İyi ki bilmiyordu adam bunları, yoksa yüreğine inerdi.”  “Böyle bir şeyi rüyasında bile görmezdi, duysa kalp krizi geçirirdi.” diyor.

Abdülhamid’in döneminde Kuzey Afrika’nın, Balkanların büyük bölümünün kaybedildiğini hiç de öyle kalp krizi falan geçirmediğini yazar unutmuş ya da hatırlamak istememiş.

Abdülhamid’in çok akıllı ve kurnaz bir devlet adamı olduğunu, ülke yönetmedeki üst düzey becerisini ise şu anlatıyla tescilliyor: “Madem iki ordu geliyor, ilk gelen orduya direniş göstererek öteki ordunun da yetişmesini sağlamak sonra Yunan ve Bulgar ordusunun birbiriyle harp etmeye sürüklemek lazımdır.”

Doktor, Abdülhamid’in bu taktik ve stratejisi üzerine: “Demek imparator dediğin böyle bir şeymiş… Başka bir adam bu. O mız mız hasta gitmiş, heybetli bir adam gelmiş. Bu adam üç kıtaya hükmetmiş bir padişah…” kanısına varmış.

Selanik şehrinin işgal edileceğini öğrenmesi üzerine II. Abdülhamid, “Atalarımdan miras kalan bu şehri savunmak isterim. Bana bir tüfek verin” diyerek, vatan için canını verebilecek bir fedaiye dönüşmesi, yanındaki İttihat ve Terakkiciyi şaşkına çeviriyor.

Doktor ile her sohbetlerinde kazanan II. Abdülhamid oluyor.

II. Abdülhamid engin bilgisi, zekâsı ile İttihat ve Terakkici doktoru adeta büyülüyor.

Roman neresinden bakarsanız bakınız okuyucunun kafasında bir sürü soru işareti bırakıyor.

Sınıfsal olarak da bilimsel temelde de tarihi gerçeklerle de örtüşmüyor, sorunlu bir yaklaşım söz konusu...

Yaptıkları tüm kötülükler aklanmış, Mithat Paşa’nın sürgün edilmesi suç sayılmış.

II. Abdülhamid’in tek suçu Mithat Paşa hikayesi, başka bir suçu yok; suçsuz, günahsız, değeri bilinmemiş, hakkı yenmiş bir II. Abdülhamid var karşımızda.

Zülfü Livaneli meseleyi böyle görmüş.

Tahtan indirilmesini, talihsizlik, siyasal bir hamle olarak değerlendirmiş; bunda da toy İttihat ve Terakki’yi suçlu ilan etmiş. 

Şu gerçeği kabul etmek gerekmektedir: Teokrasi, Monarşi istendik bir yönetim şekli olamaz.

Hiçbir şekilde de övülemez.

Bir padişah ne kadar iyi ve vicdanlı olabilir?

Sonuçta padişah hem ülkenin hem de ülkede yaşayanların tek sahibidir.

Padişahın kişisel özellikleri bu gerçeği değiştirmez.

Her bir kişi bulunduğu konuma göre davranış sergiler…

İşçi, patron gibi; patron işçi gibi davranış sergileyemez.

Bu işin doğasına aykırıdır.

Son söz: “Kaplanın Sırtında” romanı bir hayal kırıklığı olmuştur benim için.]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/kaplanin-sirtinda/842/ Tue, 11 Aug 2026 20:04:54 +0300 Çankırı'ya Bir Olgunlaşma Enstitüsü Yakışmaz mı? Çankırı’ya Bir Olgunlaşma Enstitüsü Yakışmaz mı?

Sümeyra TÜRK kardeşimizin bu haftaki makalesi.

Değerli Çankırılı hemşehrilerim,

Bugün sizlerle belki de uzun zamandır üzerinde yeterince düşünmediğimiz bir konuyu konuşmak istiyorum:

Çankırı’da neden bir Olgunlaşma Enstitüsü olmasın?

Yaranımız var.

Kaya tuzumuz var.

Yöresel yemeklerimiz var.

Geleneksel el sanatlarımız, kıyafetlerimiz, motiflerimiz, türkülerimiz, hikâyelerimiz, örf ve âdetlerimiz var.

Kısacası, güçlü bir kültürel hafızamız var.

Peki bütün bu değerleri araştıran, belgeleyen, arşivleyen, yeniden tasarlayan, üreten ve Türkiye’ye, hatta dünyaya tanıtan güçlü bir kuruma sahip miyiz?

İşte tam bu noktada Olgunlaşma Enstitülerinin ne kadar önemli olduğunu düşünüyorum.

Olgunlaşma Enstitüsü nedir?

Olgunlaşma Enstitüleri, Millî Eğitim Bakanlığı Hayat Boyu Öğrenme Genel Müdürlüğüne bağlı eğitim kurumlarıdır.

Ancak onları yalnızca birer eğitim veya kurs merkezi olarak görmek eksik olur.

Bu kurumlar; kültürel mirası araştıran, geleneksel sanatları koruyan, bunları çağdaş tasarımla buluşturan, üretime dönüştüren ve gelecek kuşaklara aktaran kültür merkezleridir.

Bir anlamda geçmiş ile gelecek arasında köprü kurarlar.

Peki Olgunlaşma Enstitüleri neden kuruldu?

Olgunlaşma Enstitülerinin geçmişi 1945 yılına kadar uzanıyor.

Temel amaçlarından biri, geleneksel Türk sanatlarını ve kültürel değerlerini korurken bunları çağın ihtiyaçlarına göre geliştirmek ve yeni nesillere aktarmaktı.

Zaman içerisinde bu görev çok daha kapsamlı hâle geldi.

Bugün Olgunlaşma Enstitüleri; araştırıyor, belgeliyor, arşivliyor, öğretiyor, tasarlıyor, üretiyor ve tanıtıyor.

Yani geçmişi yalnızca saklamıyor; geçmişten aldığı değeri bugünün dünyasında yeniden anlamlandırıyor.

Bir şehre ne kazandırır?

Bence meselenin en önemli tarafı burası.

Bir Olgunlaşma Enstitüsü şehre yalnızca yeni bir kamu kurumu kazandırmaz.

Öncelikle şehrin kültürel hafızasını korur.

Kaybolmaya yüz tutmuş el sanatları, yöresel kıyafetler, motifler, yemekler, geleneksel üretim biçimleri ve sözlü kültür unsurları araştırılır ve kayıt altına alınır.

İkinci olarak bunları ekonomik değere dönüştürme potansiyeli oluşturur.

Bir sandığın içinde kalan yüz yıllık motif, çağdaş bir tasarımcının elinde yeni bir kumaş desenine dönüşebilir.

Eski bir dokuma yeniden üretilebilir.

Yöresel bir kıyafetin desenleri çantada, eşarpta, aksesuarda veya ev tekstilinde yeniden hayat bulabilir.

Böylece kültür yalnızca korunmaz; üretir, istihdam oluşturur ve değer meydana getirir.

Kadınlara ne kazandırır?

Olgunlaşma Enstitülerinin tarihsel misyonunda kadınların eğitim ve üretime katılması önemli bir yere sahiptir.

Bugün bunu çok daha ileriye taşıyabiliriz.

Kadınlarımızın sahip olduğu geleneksel bilgi ve beceriler; tasarım, üretim, girişimcilik ve markalaşmayla buluşturulabilir.

Evlerde kuşaktan kuşağa aktarılan bir beceri, doğru eğitim ve tasarımla ekonomik değere dönüşebilir.

Dolayısıyla bir Olgunlaşma Enstitüsü aynı zamanda kadın emeğinin görünür hâle gelmesine ve ekonomik hayata katılımının güçlenmesine katkı sağlayabilir.

Turizme katkısı olur mu?

Elbette.

Bugünün turisti artık yalnızca bir yeri görmek istemiyor.

O yerin hikâyesini, kültürünü, mutfağını ve yaşayan geleneklerini deneyimlemek istiyor.

İşte Olgunlaşma Enstitüsü; sergileri, atölyeleri, müzeleri, koleksiyonları ve özgün ürünleriyle şehrin kültür turizmine yeni bir boyut kazandırabilir.

Düşünün…

Çankırı’ya gelen bir ziyaretçi Tuz Mağarası’nı geziyor, Yaran kültürünü tanıyor ve ardından Çankırı Olgunlaşma Enstitüsünde şehrin geleneksel sanatlarını, kıyafetlerini, yemek kültürünü ve tasarım ürünlerini görüyor.

Çankırı’dan ayrılırken de bu şehrin hikâyesini taşıyan özgün bir ürün satın alıyor.

İşte kültürün turizme ve ekonomiye dönüşmesi tam da budur.

Çankırı’nın buna ihtiyacı var mı?

Bence asıl sorumuz bu olmalı.

Çankırı'nın gelecek kuşaklara aktarılması gereken özgün kültürel değerleri var mı?

Cevabımız tartışmasız biçimde: Evet.

Yaran kültürü başlı başına büyük bir değer.

Kaya tuzu ve tuz kültürü dünya ölçeğinde değerlendirilebilecek bir başka zenginliğimiz.

Yöresel yemeklerimiz, geleneksel kıyafetlerimiz, el sanatlarımız, motiflerimiz, türkülerimiz ve sözlü kültürümüz de cabası.

Ancak kültürel değerlerin var olması tek başına yeterli değildir.

Onları araştırmak, belgelemek, korumak ve geleceğe taşımak gerekir.

Çünkü kayıt altına almadığımız her kültürel değer, zaman içerisinde unutulma riskiyle karşı karşıyadır.

Çankırı Olgunlaşma Enstitüsü ne üzerine uzmanlaşabilir?

İşte bana göre Çankırı için kurulacak bir enstitüyü farklılaştıracak asıl mesele burada.

Enstitü, Çankırı'nın kültürel kimliğinden hareketle kendisine özgü bir model geliştirebilir.

Yaran kültürü ve geleneksel yaşam, kaya tuzu ve tuz kültürü, yöresel giyim ve tekstil, geleneksel el sanatları, Çankırı mutfağı, yöresel motiflerin çağdaş tasarıma aktarılması bu modelin temel çalışma alanlarını oluşturabilir.

Hatta zaman içerisinde “Çankırı Koleksiyonu” oluşturulabilir.

Bu koleksiyon Ankara’da, İstanbul’da ve uluslararası organizasyonlarda sergilenebilir.

Neden Çankırı'nın kültürel değerlerinden hareketle tasarlanmış ürünler dünyanın farklı ülkelerinde sergilenmesin?

Böyle bir enstitü nasıl kurulur?

Burada elbette karar mercii Millî Eğitim Bakanlığıdır.

Ancak yerelden güçlü bir iradenin ortaya çıkması son derece önemlidir.

Çankırı Valiliği, İl Millî Eğitim Müdürlüğü, Çankırı Belediyesi, Çankırı Karatekin Üniversitesi, milletvekillerimiz, meslek kuruluşlarımız, kalkınma ajansımız ve sivil toplum kuruluşlarımız ortak bir hedef etrafında buluşabilir.

Öncelikle kapsamlı bir ihtiyaç ve fizibilite raporu hazırlanabilir.

Çankırı'nın kültürel miras envanteri ortaya konulabilir.

Enstitü için uygun fiziki mekân seçenekleri belirlenebilir.

Hangi alanlarda uzmanlaşacağı ve şehre sağlayacağı sosyal, kültürel ve ekonomik katkılar somut biçimde ortaya konulabilir.

Ardından güçlü ve ortak bir dosyayla Millî Eğitim Bakanlığına teklif götürülebilir.

Peki neden şimdi?

Çünkü dünya hızla değişiyor.

Küreselleşme bir taraftan kültürleri birbirine yaklaştırırken diğer taraftan yerel kültürel değerleri hızla görünmez hâle getirebiliyor.

Bugün kayıt altına almadığımız bir el sanatını yarın öğretecek usta bulamayabiliriz.

Bugün belgelemediğimiz bir geleneğin ayrıntılarını birkaç kuşak sonra hatırlamayabiliriz.

Bu nedenle kültürel mirası korumak nostaljik bir çaba değildir.

Aksine, geleceğe karşı sorumluluğumuzdur.

Son söz…

Çankırı'nın yeni yatırımlara, fabrikalara, yollara ve ekonomik projelere elbette ihtiyacı var.

Ama bir şehrin kalkınması yalnızca betonla, fabrikayla ve rakamlarla ölçülmez.

Şehirler hafızalarıyla yaşar.

Kültürünü kaybeden şehir, zaman içerisinde kimliğini de kaybeder.

Bu nedenle Çankırı'ya bir Olgunlaşma Enstitüsü kurulmasını yalnızca yeni bir eğitim kurumu talebi olarak görmemeliyiz.

Bu, Çankırı'nın kültürel hafızasına sahip çıkma projesidir.

Bu, Yaran'ı geleceğe taşıma projesidir.

Bu, kadınlarımızın emeğini üretime dönüştürme projesidir.

Bu, gençlerimize kendi kültürlerini tanıtma projesidir.

Bu, Çankırı'nın tasarım, kültür ve turizm alanında yeni bir marka oluşturma projesidir.

Belki de artık şu soruyu hep birlikte sormanın zamanı gelmiştir:

Anadolu'nun böylesine köklü bir kültür şehrinde neden bir Olgunlaşma Enstitüsü olmasın?

Ben inanıyorum ki Çankırı ister, kurumları birlikte hareket eder ve güçlü bir proje ortaya koyarsa bu hayal gerçekleştirilebilir.

Çünkü mesele yalnızca geçmişimizi korumak değildir.

Mesele, geçmişimizden güç alarak geleceğimizi tasarlamaktır.

Sümeyra TÜRK]]> Sümeyra Türk https://www.haberci18.com/yazarlar/sumeyra-turk/olgunlasma-enstitusu/841/ Mon, 10 Aug 2026 16:44:33 +0300 Güne Dair Güne Dair

Haftanın, ayların, yılların hatta asırların önemi yokken, günün ne önemi var, diyebilirsiniz.

Günün değil; saatlerin, dakikaların, saniyelerin, anların bile yerine göre çok büyük önemi vardır.

Bir futbol maçında dakikaların anlamı çok büyüktür.

Yüzmede mesela saniyeler çok önemlidir.

Kalp krizi geçiren birisi için anlar bile çok önemlidir.

Derdim bunlar değil tabii ki de şu yaz tatilinde günlerin ne kadar kıymetli olduğunu fark ettim, sizinle de günler üzerine konuşmak istedim.

Günü nasıl algılıyor, nasıl yaşıyoruz?

İnsan gün ile bütün; gün olmadan insan olmaz, çünkü insanın var olması için günün var olması elzem…

İyi de bu günler binlerce yıl öncesine göre yaşanmıyor, bugünün koşullarına göre yaşanıyor.

Ölümler, doğumlar, özel günler sosyal medyadan…

Tebrikler, iyi niyet temennileri, başsağlıkları, kutlamalar…

Sonuçta teknolojiler, sosyal ilişkileri daha doğrusu sosyal yaşamı belirliyor.

İnsanlar var olan teknolojiye göre yaşam tarzlarını şekillendiriyor.

Hatırlar mısınız; bir zamanlar bu iyi niyet temennileri, kutlamalar, başsağlıkları telefondan yapılmaya başlandığında, insanlar ne çok tepki göstermiş, “öyle şey olur mu!” demişlerdi.

Şimdilerde sosyal medyadan tüm bunlar…

Yarın nasıl bir iletişim kanalı ile karşılaşılacak bilemiyorum.

Gelenekçiler; geriye dönüş umudunu taze tutsunlar ama nafile…

Hayat devam ediyor.

İnsanlar kendi dünyalarında yaşayıp gidiyorlar.

Ne kadar da teknolojik gelişmeler düşünce yapımızı, sosyal ilişkilerimizi değiştirse de insan yine de insan…

Acı, sevinç, üzüntü, gülmek, ağlamak insani…

Daha doğrusu canlı olmanın belirtisi…

İyi de insan bu duyguları ne kadar hissediyor ya da ne kadar yaşıyor?

Sosyal medyadaki ölümleri, sevinçleri izleyip geçiyoruz.

Umurumuzda olmuyor.

Bakıp geçmek!

Aynen öyle yapıyoruz.

İçimizde bir şeyler depreşiyor, o kadar…

Gün işte…

An içinde seviniyor, an içinde de üzülüyoruz, an içinde başka alemlere dalıyoruz.

İnsanoğlu…

Neyi ne kadar dert ettiğimizin bir önemi yok, gün içinde zaman akıp gidiyor; sadece zamanı yaşıyoruz.

Hepsi bu...

Zamanı durdurmak, sabitlemek gibi bir gücümüz yok.

Zamana tabiyiz…

Bazıları diyor ya, “İyi ki ölümlü dünya yoksa insanlar kudururdu.”

Öyle düşünenlerden hiç değilim, sonsuz bir yaşam olsaydı, insanlar ona göre de bir yaşam tuttururdu.

Günü dert ediyorum kendime, çoğu “dert ettiğin şey bak!” diyordur.

Haksız da sayılmazlar…

Haftalar, aylar, yıllar günlerden oluşuyor.

Günün değerini bilmek gerekmez mi?

Benimkisi tatil soruları…

Günün çalışma temposunda şu dert ettiğimin “gün” meselesi aklıma hiç gelmiyor, aklımın ucundan bile geçmiyor.

Günü bırakın, günün bitmesini iple çekiyor; eve yorgun bedenimi atmak için saatleri sayıyorum.

Hafta sonuna kavuşmak özlemi ile yanıp tutuşuyorum.

Yetmez, yaz bir an önce gelsin, yıllık izine çıkayım, derdine düşüyorum.

Gün nerede anlam buluyor, derseniz; sanrım sakin kafa ile düşündüğünüz zaman.

Gün ve günler aslında her zaman önem arz eder.

Dünya tarihinde hep günler vardır.

Ve o kadar yıl insanlar günleri konuşur, günler üzerinden tarihi ve insanlığı anlamaya çalışır.

Günler olmasa canlılar olmazdı.

Kim ne derse desin, gün demek insanoğlu demektir.

Günün anlamını bilerek yaşamak biz insanoğlunun en büyük görevidir.

Günleri anlamak, dünyayı anlamaktır.

Hoşgörüyü, sevgiyi, saygıyı, empatiyi, dostluğu, dayanışmayı hâkim kılmanın yolu günü anlamaktan geçer.

Günü anlamayan insan yaşamını anlamaz.

Şu an günü düşünmekteyim…]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/gune-dair/840/ Wed, 05 Aug 2026 22:33:25 +0300 Çankırı'nın Gerçek Vizontele'si: Ferit Akalın Çankırı'nın Gerçek Vizontele'si: Ferit Akalın

Geçtiğimiz hafta bu köşede dijital radyodan, DAB+ teknolojisinden ve geleceğin yayıncılığından söz etmiştim. Bu hafta ise geleceği değil, o geleceğin temellerini atan bir Çankırılıyı anlatmak istiyorum.

Bazen bir film izlersiniz ve yıllar geçse de bazı sahneler zihninizden silinmez.

Benim için Vizontele tam da böyle bir film.

Kasabaya ilk televizyonun gelişi…

Çatılara kurulan antenler…

Yayın alabilmek için verilen mücadele…

Ve herkesin "deli" dediği Emin…

Yılmaz Erdoğan'ın hayat verdiği Emin karakteri, toplumun anlamakta zorlandığı ama aslında zamanının ötesinde düşünen bir insandı. Hurda parçalarından düzenekler kuruyor, antenlerle uğraşıyor, elektrik ve iletişim teknolojileri üzerine kafa yoruyor, yeni şeyler üretmeye çalışıyordu.

Filmin en güçlü mesajlarından biri de buydu aslında.

Toplum bazen farklı düşünen insanlara "deli" der.

Oysa tarih, o insanların çoğunu yıllar sonra "öncü" olarak yazar.

Geçtiğimiz günlerde Çankırı'daki Ferit Akalın Radyo ve İletişim Müzesi'ni gezerken aklıma sürekli bu sahneler geldi.

Sonra kendi kendime sordum:

Acaba Çankırı'nın da bir "Emin"i vardı da biz onu yeterince tanıyamadık mı?

Ferit Akalın’ın kısa hikayesi;

1939 yılında Şabanözü'nde dünyaya gelen Ferit Akalın, daha çocuk yaşlarda radyonun büyülü dünyasına ilgi duymaya başlar. O yıllarda Çankırı'da radyo neredeyse yok denecek kadar azdır. Mahallede bulunan tek radyonun başında saatler geçirir. Daha sonra Çankırı Kütüphanesi'nde radyoyla ilgili bulabildiği bütün kitapları defalarca okur.

Henüz ilkokul yıllarında uzun bir anten ve kulaklıkla çalışan ilk kristal radyosunu yapar.

Sonra tek lambalı radyolar…

İki lambalı radyolar…

Üç lambalı alıcılar…

Lise yıllarında ise bobinlerini dahi kendi ürettiği süperheterodin radyosunu çalıştırmayı başarır. Elektronik artık onun için yalnızca bir merak değil, hayatının merkezidir.

1960'lı yılların ortasında İstasyon Caddesi'nde açtığı dükkânın tabelasında alışılmışın dışında bir ifade yazmaktadır:
"Elektronik Laboratuvarı."

Aslında orası bir dükkândan çok daha fazlasıdır.

Teknolojiye ilgi duyan gençlerin buluştuğu, yeni fikirlerin konuşulduğu, bozulan radyoların yeniden hayata döndüğü küçük bir bilim atölyesidir. Çankırılılar yıllarca onu "Radyocu Ferit" diye tanıyacaktır.

Ama Ferit Akalın yalnızca radyo tamir etmez.

Çankırı'da ilk televizyon antenlerini kuran isimlerden biri olur.

Televizyon yayınlarını şehre ulaştırmak için günlerce uğraşır.

Okullara ses düzenekleri kurar.

Kendi ses kayıt cihazlarını üretir.

Ve belki de en ilginci…

1967 yılının 19 Mayıs törenlerinde, Çankırı Stadı'nda radyo sinyalleriyle uzaktan kumanda ettiği sürücüsüz bir cipi hareket ettirerek izleyenleri hayrete düşürür.

Bugün bize sıradan gelen bu teknoloji, o günün Anadolu'sunda adeta bilim kurgu gibidir.

İşte tam da bu yüzden Vizontele'yi izlerken insanın aklına Ferit Akalın geliyor.

Elbette bugün elimizde, filmin doğrudan Ferit Akalın'dan esinlendiğini gösteren herhangi bir açıklama yok.

Bunu söylemek doğru olmaz.

Ancak benzerlik gerçekten dikkat çekici.

İkisinin de ortak noktası antenler…

Elektronik…

İcatlar…

İnsanların "olmaz" dediği şeyleri deneme cesareti…

Ve en önemlisi…

Anlaşılmayı bekleyen bir merak…

Belki gerçekten sadece bir tesadüf.

Belki Anadolu'nun farklı şehirlerinde yaşayan benzer ruhların ortak hikâyesi.

Ama bir gerçek var ki, Vizontele'deki Emin bir sinema karakteriydi; Ferit Akalın ise Çankırı'nın gerçek bir evladıydı.

Bugün onun bağışladığı yaklaşık doksan tarihi radyo, eski televizyonlar, telefonlar, telgraflar ve yüzlerce iletişim aracı, tarihi Sarıkadı Konağı'nda kurulan Ferit Akalın Radyo ve İletişim Müzesi'nde gelecek kuşaklara aktarılıyor. Ancak bu müzede sergilenen en değerli eser ne eski bir radyo ne de bir televizyon…

Asıl sergilenen şey, bir insanın bitmeyen merakıdır.

Vazgeçmeyen azmidir.

Üretme heyecanıdır.

Belki de bugün çocuklarımızı bu müzeye götürmemizin nedeni eski radyoları göstermek değildir.

Onlara şunu anlatabilmektir:

Hayaller bazen küçük bir Anadolu şehrinde başlar.

Bir tornavidayla…

Bir bakır telle…

Bir antenle…

Ve dünyayı değiştireceğine inanan tek bir insanla…

Ferit Akalın bize sadece bir radyo koleksiyonu bırakmadı.

Merak etmeyi öğretti.

Üretmeyi öğretti.

İmkânsız görünen şeyleri denemekten vazgeçmemeyi öğretti.

Bugün teknoloji devlerini konuşuyoruz.

Yapay zekâyı konuşuyoruz.

Dijital dönüşümü konuşuyoruz.

Ama unutmamalıyız ki her büyük dönüşüm, bir zamanlar "hayal kuran" insanların omuzlarında yükseldi.

Ferit Akalın da o hayal kuran insanlardan biriydi.

Çankırı'nın gerçek teknoloji öncülerinden biriydi.

Bugün Ferit Akalın'ın hayatına dair araştırma yaptığımda, 1939 doğumlu olduğu, uzun yıllar Çankırı'da yaşayıp elektronik ve radyo alanındaki çalışmalarını burada sürdürdüğü; 2014'lü yıllarda ise ticari faaliyetlerini bırakarak İzmir'e yerleştiğine ilişkin bilgilerle karşılaştım. Ancak kamuya açık kaynaklarda vefat ettiğine dair doğrulanmış bir bilgiye rastlamadım.

Bu nedenle onun adına yazarken kesin ifadeler kullanmayı doğru bulmuyorum.

Eğer bugün hâlâ aramızdaysa, ömrünü iletişim teknolojilerine adamış, koleksiyonunu hiçbir karşılık beklemeden doğup büyüdüğü şehre emanet etmiş örnek bir Çankırılı olarak kendisine en içten saygılarımı sunuyorum.

Eğer ebediyete irtihal ettiyse, geride yalnızca eski radyolar değil; merakın, üretmenin ve hayal kurmanın mirasını bırakan bir gönül insanı olarak kendisini rahmet ve minnetle anıyorum.

Çünkü bazı insanlar sadece yaşadıkları döneme değil, yaşadıkları şehre de iz bırakırlar.

Ferit Akalın da Çankırı'nın hafızasında böyle bir iz bırakan isimlerden biridir.

Onu minnet ve saygıyla anıyorum.

Ve Çankırı'ya yolu düşen herkese içtenlikle sesleniyorum:

Tuz Mağarası'nı görün…

Saat Kulesi'nde bir fotoğraf çektirin…

Ama mutlaka Ferit Akalın Radyo ve İletişim Müzesi'nin kapısından içeri girin.

Çünkü orada yalnızca eski radyoları değil, Çankırı’lı bir genç mucidin hayallerini göreceksiniz.

Sağlıcakla kalın Çankırı’nın güzel insanları 

Sümeyra Türk]]> Sümeyra Türk https://www.haberci18.com/yazarlar/sumeyra-turk/ferit-akalin/839/ Sun, 02 Aug 2026 19:16:47 +0300 Toplumun Bozulması Toplumun Bozulması

Aile kredisi yavaş yavaş değerinde değeri kayboluyor, cinnet artıyor, ahlaksızlık, yolsuzluk neredeyse övülür hale gelmiş durumda. Toplumsal düzenin tamamen kaydedildiği bir halde; Şiddetli bir güvensizlik, umutsuzluk, şiddetsizlik, şiddet ve cinnet hakimiyeti.

Toplumsal Yapı Hızla Bozuluyor!

Sosyal bilgiler belki de tarihte hiç bu kadar hızlı bozulmamıştı. Aile, bireyselleşme, narsisizm, sapkınlıklar, en aza indirilmiş, kişisel açıklamalar ve inançsızlık, hızlı, mümkün olamayacak boyutlara ulaşmak üzere.

Toplumun bozulması; edep yerine aşırı bireyselliğin geçmesi, menfaatin iyi niyeti bastırması ve adalet duygusunun zayıflaması gibi temel etik ve sosyal değişimlerden kaynaklanır.

Edep ve Saygı: Karşılıklı utanma ve nezaket kurallarının yerini sınırsız bir serbestlik anlayışı aldı.

Menfaat: İyilik ve yardımseverlik unutuldu; herkes sadece kendi çıkarını düşünmeye başladı.

Aile ve Bağlar: Aile birliği ve sadakat gibi kutsal değerler eski önemini yitirdi.

Adalet: Güven duygusu azaldı, hak ve hukuk yerine güçlünün haklı olduğu bir düzen görüldü.

Tahammül: İnsanlar birbirini dinlemiyor, sabır bitti ve herkes sadece kendi doğrusunu savunuyor.

Toplum Neden mi Bozuldu?

Edebin Yerini Özgürlük Aldı, Helalin Yerini Haram Aldı, Eşin Yerini Sevgili Aldı, İyi Niyetin Yerini Menfaat Aldı, Namazın Yerini Dunyevi Meşgale Aldı.

Bu Toplumun Üslubu Neden Bu Denli Bozuk?

Küfürler, aşağılayıcı hakaret ve sözler, nokta gibi görev gören dile yapışmış küfürler, herkesin ağzında edepsizlik, saygısızlık, hakaret, küfür… Rezalet bir durum, dilimize zarar verecek kadar da yaygın.

Bence insanların çoğu artık fikrini anlatmaktan çok karşı tarafı bastırmaya çalışıyor. Sabır azaldı, tahammül azaldı, herkes kendi doğrusunu tek doğru sanıyor. Üslup bozulunca da haklı olsan bile sözünün değeri düşüyor. İnsan biraz saygıyı ve ölçüyü kaybedince konuşma değil, kavga başlıyor.

Bir taraf toplumsal değerlerin yok olmasından şikâyetçi bir taraf toplumsal değerlerin baskıcı olmasından şikâyetçi. Arası nasıl olacak acaba?

Eğitimsiz ve cahil bir toplumuz maalesef işin aksi tarafı da her konuda fikrimiz ve bilgimiz var ne araştırırız ne okuruz ne de kendimizi geliştiririz böyle bir toplumuz maalesef.

Hakiki adaletle ve ehil kişilerin eliyle yönetilmeyen ülkelerde her pislik olur.

Eğitim ve öğretimin içini boşaltarak kötüleştiren, cahilleştiren zihniyetlerin çok olduğu ülkede, “Öğretmenine sahip çıkmayan, neslini ve halkını satan, korumayan ve üç kuruşa satan, öğretmenini bozanlara, neslini bozanlara hizmet eden; cemaatlerden, topluluklardan, tarikatlardan, fırkalardan, diyanetten hiçbir şey çıkmaz. Hiçbir şey olamaz hiçbir çözüm üretemez. Ne bilim adamı ne alim ne Allah adamı. Ne felsefeci, ne filozof nede yenilik. Yüksek teknoloji icat yapan bilişimci, kaliteli insan sermayesi çıkar. Batıyı ve batılı taklit eder, sermaye olur, uşak olur. İthalatla, tüketimle avunur, düşmanlarına benzer.. Batı taklit ve ezber çöplüğünde eşinir, horozlanır. Ama horozlananı da keserler, kafalarını gömerler vesselam…”

Toplum Kültür Yozlaşması Yaşıyor

Film ve dizi sahneleri üzerinden yaşanmak istenen hayatlar.

Sosyal medya üzerinden hayata yön vermek, giyimini belirlemek, o yapıyorsa (bir adım sonra neler olur diye düşünmeden) ben de yaparım demek. Tamiri mümkün olmayan kıvamda devam ediyor. Çoğu insanda buna olağan şeymiş gibi bakıyor maalesef. Normal anormal, anormal normal olmuş doludizgin devam ediyor herkes hayatına. Herkes sadece ben diyor fakat yalnız kalınmadan beni neden kimse anlamıyor diye veryansın var anlaşılmaz derecede.

Basit insanlar, basit hayatlar. Ne diye bilirim. Allah ıslah etsin. Yüce Rabbim Bu Toplumu Yola Getirsin ve Hidayet Eylesin. İnaşallah.]]> Mustafa Çelik https://www.haberci18.com/yazarlar/mustafa-celik/toplumsal-yapi-hizla-bozuluyor/838/ Sat, 01 Aug 2026 21:42:04 +0300 Takma İsimler Takma İsimler

Ülkemizde tüm insanların yaşı kaç olursa olsun okuldaki öğrencilik yıllarını,  ayrıca erkeklerin de  askerlikte geçen tüm iyi ve kötü anılarını mutlaka hatırlarlar.

Yazımın başlığı takma isimler, nedeni ise, bir kişinin gerçek ismi yerine günlük hayatta arkadaşları arasında kullandığı  yaratıcı ve akılda kalıcı isimlerdir, Benim 1953 – 58 yıllarında İlk okulda öğretmenlerimizden bazıları eli sopalı olduğundan çok çekinirdik, lise yılarında ise hani ilk ve ortaokul gibi pek sopa göremeyiz ama sopadan çok ağır sözler karşımıza çıkar. O bakımdan Tüm öğrenciler Ortaokul ve lise hocalarımızın kendilerine özgü, hayat felsefelerine göre ona yakıştırma isimleri verilir. Öğrenciler arasında hocanın pek ismi ile anılmaz, öğrenciler tarafından verilen takma isimlerle anılırlar. Mesela vefat edenleri rahmetle anıyorum, benim takma isimli hocalarımdan “Çakıro, Samsa, Lazoğlu, Gargamel, Çörçil, Peri, Pinti, Keltoş, Süslü” gibi takma isim taktığımız muhterem hocalarımı benim unutmadığım gibi sizlerinde unutmanız mümkün değil sanırım..

Bil hassa genellikle tüm öğrenciler İlk okul öğretmenlerini pek unutamazlar,  benim için de, tüm öğretmenlerim çok ama çok değerli insanlardır. Ancak; Öğretmenlerimizin hepsi öğrencilerinin kendilerin taktıkları takma isimleri çoğunluğu biliyorlardı, Onlara şunu demek istiyorum, Vatan Şairi Namık Kemal’in bir sözüdür. “Zihni fukara olanın aklı ukala olur” Bu vesileyle Tüm insanlığa ilham veren bütün öğretmenlerimize minnet ve derin hürmetlerimleri sunarım. Vefat edenlerin cümlesini rahmetle yad ediyorum. Mekanları cennet olsun.

Bu durum Anadolu’muzun her yöresinde soyadı kanunundan evvel ve sonra da çok çeşitli lakaplar vardır, bir kişiyi tarif ederken hep falanca gilden falancanın oğlu veya kızı derler, yani lakaplara göre tarif edilir ve tanınır. Bazı şahısların kendilerinden kaynaklanan özel isimleri vardır. Mesela Korgun’lu olarak kendisini gururla rahmetle andığım muhterem abimiz Ziraat Y.Müh.Tahsin Ylılmaz abimin gazete ve kitaplarından  da faydalanarak, benim özel araştırmalarım neticesinde belirlediğim 180 civarında Korgun’lu vatandaşların lakaplarından ayrı özel yakıştırma isimler var, Bunların tamamını yayınlamayı isterim ama burası yeri değil, Çünkü takma isimlerinden rahatız olanlar vardır mutlaka. Ama benim isimleri bende saklı kalmak üzere aralarından seçtiklerim; Abazo, Azap, Bicek, B.kçu, Canavar, Cabcuk, Cıbır, Dalyeci, Ecinci, Egeş, Fındıncı, Finik, İbi, Karaçalı, Kerto, Kepçe, Kınacı, Kündeci, Kürüş, Kalın,  Manimani, Maraz, Sinek, Şebbani, Şeplek, Şaltak, Şallo, Tayıncı, Telli, Tingiz, Tuzsuz, Oğuzo, Yatuk, Zıkzık, Zorali  gibi onlarcası..

Güzel Anadolu’mun güzel insanları… “kendilerinin özel takma isimleriyle  anılırlar” Bazıları askerde çavuştur, terhis olur gelir ama o artık ölünceye kadar “çavuş” İsmiyle anılır. Bazıları tez canlıdır. Elinden her iş gelir, Onun lakabı “Herşeyci” diye anılır. Bazıları asla kavgacı değillerdir, bir sineği bile öldürmeye kıyamazlar ve cesaretleri de yoktur ama takma adı “Efe” dir. Bir diğeri gözünü budaktan sakınmaz yani cesaret sahibidir, dürüst insanlardır. Kim olursa olsun lafını esirgemez, cevap verilecek olanlara anında cevabını yapıştırır onun için takma adı “Deli” dir. Adam yöresinde nam yapmış sevilen ve sayılan bir kişidir, hoş sohpeti ile kendini ziyaret edenleri mest eder, sağlıklıdır, ama takma adı ne hikmetse“Maraz”,  Bir diğeri giyimine ve temizliğine pek önem vermez dünya tatlısı ve dürüstlük timsali bir kişi ama takma adı “Şallo”, bir diğeri insan olarak çok değerlidir, ama şakaya gelmez, yüzü hiç gülmez, asık suratlıdır,  ama takma adı “Güler” dir. Öbürü ise insan olarak kibar,  sohbeti dinlenir ve  özü sözü bir, giyim kuşamına dikkat eder, fakat takma adı “Naylon” gibi daha onlarca takma isimler..

Bu takma isimleri alanların yine takma isimle anılmaları ne zamana kadar sürer derseniz inanın vefat ettiğinde bile onu anarken yine o takma isimle anılır. Ya da birinin çok güzel bir benzetme yapması onun da benimsenmesi gerekir. Mesela benim amcaoğlu Ahmet Keskin’e “Adanalı”, Korgun’un sevilen siması Kemal Öğdü kardeşimize de kendisiyle hiç uyuşmayan “Saddam”, Okul arkadaşım Mehmet Gökdemir’e “Canavar” dedikleri gibi..  

Bu isimleriyle anılanların hepsi birbirinden akıllı tanınmış, filozof, şakacı kişilerdir. Öyle sözler söylerler ki kitap yazılır. Öyle şakalar yaparlar ki, mizah yazarları hayretler için de kalır. İğdeli mahallesinde rahmetli  Ahmet amcamıza  “Deli” derlerdi ve cami önündeki vatandaşların radyo ajansıydı, Dalyeci İsmail amcamız Korgun’un en büyük domino oyun ustasıydı, O rahmetli oyuna başladığında kahve müşterileri tarafından oyununun sonuna kadar takip edilirdi.

Oyunda yenilirken domino taşlarına ağzından çıkan kelimeleri burada yazmak mümkün değil. Sağlığı sıhhati yerinde olan ve “Maraz” takma adı ile unutulmayanlar arasında olan  İsmail amcamız ise ülkemizin yetiştirdiği el yapımı (iskarpin) ayakkabı yapımının en büyük ustasıydı, Dükkanında gelen müşterilerine olan sohbetine doyum olmazdı. Rahmetli babamla dükkan komşumuz olmamız hesabıyla bende çok ama çok anısı vardır.Daha niceleri var ama burada yazmak mümkün olmuyor, Bunların hepsinin kendisine özgü kişilikleri, sempatik tavırları yanında birde ahlak  ve asalet  sahipleriydiler.

Bazılarının maddi durumları iyidir, ama yardımseverlerdir, çoğu da fakirdir, gariptir. ama ruhu zengin ‘gani’ gönüllüdürler. Tek parça ekmeğini aç insanlarla paylaşırlar, Bu insanlar aç kalırlar acım demezler. Sofradan doymadan kalkarlar. “Elhamdülillah doydum" derler.

Harman zamanı sıcaklarda, tarlalarda kavrulur, çatlar dudakları. biçilmiş buğday yığınlarının gölgesinde yedikleri yarma aşı, bulgur pilavı, erişte. İçecekleri ise meşruba olarak da ya, kızılcık şerbeti,  ya pestil ezmesi veya ekşimiş ayrandır, Emeğinin gücü ile karnını yarı aç, yarı tok doyuranlardan, bunlar Sosyal güvenlik sigortası ne olduğunu bile bilmezler..

Ben böyle bir yerde doğdum. Burası şimdi ilçe ama orası benim kutsal toprağım Korgun, hemşerilerimin ve atalarımın diyarı, yaşım itibariyle bu dünya tatlısı insanların bir çoğunu tanıyor ve de çok hoş sohbetlerimiz olmuştu, 

Bir ay kadar önce Sıla-i Rahim yaptığım Korgun’da Çarşıda dostlarımı görürüm hevesiyle uğradığım kahvehanelerde ne yazik ki emsallerimden başkasını tanımak imkanım yok, Emsallerimin de bir çoğu ya gurbette, yada vefat etmiş. Sayın Belediye Başkanımızı ziyaret edip, çalışmaları hakkında fikir alayım ve başarı dileklerimi sunayım dedim, makamında olmadığını çalışmaları yerinde incelemek üzere ayrıldığını söylediler. Korgun’un şansı diyeyim, gerçekten büyük hizmetleri var. Maşallah, çalışmalarında başarılar dilerim. Bu çalışmasıhndan ötürü içinden kusura bakmasın ama ona “Atom Karınca” demek içinden geliyor.

Tek ziyaret edeceğim yer kaldı ölmüşlerimi ziyaret. Mezarlığa girer girmez genç hepsi, hepsi tanıdık, hepsinin mezar taşlarına selam verip beraber geçirdiğimiz gecmiş günlerimi onlarla yad ettim.. Babam Osman Keskin, Kayın Pederim ve Kayınvalidem Muharrem ve Asiye Ünlü, Kardeşim Yüksel Keskin ile o mahalle ve okul arkadaşlarım, Kıbrıs Gazisi sevgili bacanağım Mustafa Sapmaz, Şehidimiz Veysel Çirişoğlu ile Ömer Oğuz, Yunus Şertürk, Sefa Öz, Selami Ursavaş,  gibi şu an hatırlayamadığım daha niceleri, Hepsine Rahmetler olsun diye dualarımı yaparak mezarlıktan çıktım, Yani anladım ki yaşım itibariyle artık yaşayanlardan daha çok mezarlıktakilerin hepsi tanıdık,

Aslında çoğu Korgun’lu şu yazdıklarım onlara itici gelebilir, veya “bana küstahlık ediyorsunuz” diyebilirler.. Ancak ben onlara Anadolu’nun her yöresinde mevcut bu muhterem insanların güler yüzünü göstermek istedim...

Bu benim anılarım aslında, beğenen veya beğenmeyenlere teşekkür ederim...

Sevgili dostlarım,  dünya, bir penceredir. Kimimiz bu pencereden sevgiyle bakar, kimimiz kinle, kimimiz merhamet bırakır ardında, kimimiz de kırgınlık. Ama vakit dolduğunda hepimiz aynı pencereden sessizce ayrılırız. Ayrılırken de ardımızda ne kadar mal bıraktığımız değil, ne kadar gönül aldığımız konuşulur.

Sağlıklı günlerde görüşmek dileğiyle hoşça kalın.

Necati Keskin
01 Ağustos 2026
 ]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/takma-isimler/837/ Fri, 31 Jul 2026 23:59:15 +0300 Radyonun Sesi Kısılmıyor, Dijitalleşiyor Radyonun Sesi Kısılmıyor, Dijitalleşiyor

Değerli Çankırılı hemşehrilerim,

Uzun bir aradan sonra yeniden Haberci18 sayfalarında sizlerle buluşmanın heyecanını ve mutluluğunu yaşıyorum. Öncelikle Çankırı'nın güzel insanlarına en içten sevgi ve saygılarımı gönderiyor; her birinizi muhabbetle selamlıyorum.

Doğup büyüdüğümüz, havasını soluduğumuz, hatıralarımızı biriktirdiğimiz bu güzel şehrin insanlarıyla yeniden aynı satırlarda buluşabilmek benim için ayrı bir anlam taşıyor. Bundan sonra zaman zaman teknoloji, iletişim, medya,dijital dünyanın hayatımıza etkileri üzerine ve tabiki Ankara Kulisine uygun haberlerle düşüncelerimi sizlerle paylaşmaya çalışacağım.

Bugün sizlerle, belki de hepimizin çocukluğunda, gençliğinde ve hâlâ günlük hayatında önemli bir yeri olan bir dosttan söz etmek istiyorum: Radyodan…

Bir sabah işe giderken otomobilinizde radyoyu açıyorsunuz…

En sevdiğiniz program başlıyor. Sunucu yalnızca haber vermiyor; bulunduğunuz güzergâhtaki trafik yoğunluğunu aktarıyor, hava durumunu söylüyor, yol çalışmaları konusunda sizi uyarıyor. Birkaç dakika sonra ekranınıza bir deprem uyarısı düşüyor. Ardından bulunduğunuz bölge için AFAD'ın yönlendirmeleri sesli olarak yayınlanıyor.

Hayal gibi mi geliyor?

Aslında değil.

Dünyanın birçok ülkesinde bu sistemler bugün kullanılmaya başlandı bile.

Yaklaşık yüz yıldır hayatımızda olan radyo, belki de tarihinin en büyük dönüşümünü yaşıyor. Bir dönem "Televizyon çıktı, radyo bitti." denildi. Sonra internet geldi, sosyal medya hayatımıza girdi, podcast platformları yaygınlaştı.

Her yeni teknoloji, radyonun sonunu ilan etti.

Ama radyo her defasında yeniden ayağa kalktı.

Çünkü radyo sadece bir yayın aracı değildir; kimi zaman yol arkadaşımız, kimi zaman evimizin sesi, kimi zaman da en zor günlerde güvenilir haber kaynağımız olmuştur.

Depremlerde, sellerde, yangınlarda internet erişimi kesilebilir, cep telefonu şebekeleri yoğunluk nedeniyle çalışmayabilir. İşte tam da böyle zamanlarda radyo, milyonlarca insana aynı anda ulaşabilen en güvenilir iletişim araçlarından biri olmayı sürdürüyor.

Ancak bugünün radyosu artık bildiğimiz radyo değil.

Dünyada hızla yaygınlaşan DAB+ (Digital Audio Broadcasting Plus) teknolojisi, analog FM yayıncılığının yerini almaya hazırlanıyor.

Peki bu ne anlama geliyor?

Daha kaliteli ses, daha fazla radyo kanalı, daha verimli frekans kullanımı ve acil durumlarda çok daha güçlü bir iletişim altyapısı demek.

Bugün büyük şehirlerde radyolar arasında dolaşırken zaman zaman cızırtılarla karşılaşıyoruz. Bazı bölgelerde yayın kayboluyor, bazı frekanslar birbirine karışıyor. Bunun temel nedeni, FM frekanslarının artık kapasitesinin sınırına yaklaşmış olmasıdır.

DAB+ ise aynı frekans alanında çok daha fazla radyo kanalının yayın yapmasına imkân tanıyor. Üstelik yalnızca ses değil; şarkı bilgileri, haber başlıkları, trafik durumu ve acil durum mesajları da dinleyiciye ulaştırılabiliyor.

Türkiye de bu dönüşümün dışında değil. Son yıllarda başlayan dijital radyo yayınları, ülkemizin de yeni yayıncılık teknolojilerine uyum sağlama sürecine girdiğini gösteriyor. Elbette bu dönüşüm bir gecede tamamlanmayacak. Ancak yön belli: Radyo dijitalleşiyor.

Üstelik değişim bununla da sınırlı değil.

Yapay zekâ artık radyolar için haber yazıyor, yayın akışını planlıyor, dinleyici alışkanlıklarını analiz ediyor. Yakın gelecekte otomobillerimiz bulunduğumuz bölgeye göre bize en doğru bilgiyi ulaştıracak; akıllı şehirler ile dijital yayıncılık iç içe geçecek.

Bütün bunlar bize önemli bir gerçeği hatırlatıyor:

Teknoloji değişiyor ama güvenilir bilgiye duyulan ihtiyaç değişmiyor.

Belki kullandığımız cihazlar değişecek…

Belki yayın frekansları değişecek…

Belki radyolarımız yapay zekâ destekli olacak…

Ama insanların doğru bilgiye, güvenilir habere ve ortak bir sese duyduğu ihtiyaç hiçbir zaman değişmeyecek.

Bu nedenle radyo ölmüyor.

Sadece çağın ruhuna uyum sağlayarak kendini yeniden keşfediyor.

Sağlıkla, umutla ve güzel haberlerde buluşmak dileğiyle… 

Sümeyra Türk
 ]]> Sümeyra Türk https://www.haberci18.com/yazarlar/sumeyra-turk/sumeyra-turk/836/ Mon, 27 Jul 2026 00:34:48 +0300 Nutuk Nutuk

Mustafa Kemal Atatürk’ün “Nutuk” kitabını okumakta sanırım biraz geç kalmışım.

Büyük bir eksiklik…

Ne deseniz haklısınız.

Neyse ki geçte olsa okudum.

Bir kez daha anladım ki Atatürk büyük bir insan, büyük bir lider…

Ülkeyi işgalcilerden kurtarmak için tüm rütbelerinden vaz geçmek, canı pahasına yola çıkmak…

Kim göze alabilir bunu?

Yoksul, öksüz büyümüş, askerlikten başka bir mesleği olmayan bir kişi için ne kadar hayati bir yol ayrımı…

Hadi askerlikten istifa etmesi anlaşılır diyelim.

Dünyada birçok ülkenin kurucu lideri olmuştur, her bir lider ülkesini bağımsızlığa kavuşturmak, devrim yapmak için yola çıkmıştır.

Her bir liderin yola çıkarken yanında birçok insan vardı.

Birlik oldular, saf tuttular ülkelerini işgalcilerden kurtardılar ya da İran’daki gibi var olan iktidarı devirdiler.

İran’da yanlış hatırlamıyorsam, tüm muhalif unsurlar bir araya geldiler, Şah Muhammed Rıza Pehlevi'ye karşı iç isyan çıkartılar, İran İslam Cumhuriyeti kurdular.

Çin'de bugünkü komünist rejim, 1949 yılında Mao Zedong önderliğindeki Çin Komünist Partisi'nin (ÇKP), Milliyetçi Parti (Kuomintang) güçlerini iç savaşta yenmesiyle kuruldu.

1 Ekim 1949'da Pekin'de Çin Halk Cumhuriyeti ilan edildi.

Hindistan rejimi, 1947 yılında Britanya İmparatorluğu'na karşı kazanılan bağımsızlığın ardından, Mahatma Gandhi ve Jawaharlal Nehru gibi liderlerin önderliğinde kuruldu.

Küba rejimi, 1959 yılında Fidel Castro ve Che Guevara liderliğindeki gerilla ordusunun Fulgencio Batista diktatörlüğünü devirmesiyle sosyalist sistem hayata geçti.

Her bir devrim, rejim değişikliği, işgalci güçlerin yurttan atılması büyük bir örgütlü güç tarafından gerçekleşti.

Şevket Süreyya Aydemir’in “Tek Adam” dediği gibi, Atatürk tek başına yola çıktı; yakınında çevresinde ikinci bir adam yoktu.

Tek başına bir Kurtuluş Savaşı verdi ve tek başına cumhuriyeti kurdu.

“Nutuk” kitabında ne diyor Atatürk; “İstanbul hükümeti görevini yerine getiremiyor.” Saltanat, padişah dese Kurtuluş Savaşı başlamadan bitecek…

Etrafındakiler saltanat yanlıları…

Amaçları, ülkeyi düşmanlardan kurtarmak, Saltanatı kaldığı yerden devam ettirmek…

Saltanat yanlıları aynı zamanda İngiliz mandası, diyor.

En çok istenen ABD mandası…

ABD mandasını kabul edelim, sonrasına bakarız…

Deniliyor…

Nihayetinde işgalciler yeniliyor, yurttan atılıyor. 

Cumhuriyetin ilanına karşı hamleler…

Rauf Orbay, babasının Osmanlı Padişah’ına hizmet ettiğini ve "Boğazımda padişahın ekmeği var" diyerek padişaha olan bağlılığını ilan ediyor.

Refet Bele Cumhuriyetin ilanına karşı çıkıyor, saltanatın kaldırılması ve Cumhuriyet fikrini "henüz zamanı gelmedi" diyerek reddediyor.

Komutanlar, bürokratlar, milletvekilleri Cumhuriyet’e karşı çıkıyor, saltanatın devam etmesini istiyor…

Atatürk, Cumhuriyet'in ilan edileceğini ilk olarak 28 Ekim 1923 akşamı Çankaya Köşkü'nde verdiği akşam yemeğinde silah arkadaşlarına, tarihe geçen o ünlü sözüyle "Efendiler, yarın Cumhuriyet'i ilan edeceğiz!" diyerek niyetini kesin olarak ifade etmiştir.

“Nutuk” kitabını okuyunca, gözümde çok büyük olan Atatürk’ü daha bir büyütmüştür.

İlmek ilmek verilmiş bir mücadele…

Dünya tarihine geçecek bir siyasal bilinç…

Hayata geçirilen bir siyaset…

Ve de tek başına…

Kurtuluş Savaşı veren, Cumhuriyeti kuran şahsa milletvekilliği çok görülerek, ayak oyunları ile tasfiye edilmek istenmesine ne demelidir?

Halife ve Saltanat yanlılarına Atatürk’ün verdiği cevap tarihi değerdedir;

"Osmanoğulları zorla Türk milletinin egemenliğine ve saltanatına el koymuşlardı.

Bu zorbalıklarını altı yüzyıldan beri sürdürmüşlerdi. Şimdi de Türk milleti egemenliğini ve saltanatını kendi eline almış bulunuyor."

Nutuk kitabının neresini okusanız Atatürk’e hayran kalırsınız.

Bilim, fen, sanat, insanlık iliklerine kadar işlemiş, yaşam şekli haline gelmiş bir yaşam...

Her şeyi halktan…

İçimizden birisi…

Türk Halkı’na adanmış bir ömür…

Çok erken sonlandı.

Keşke biraz uzun yaşasaydı.

“Nutuk” okunmadan ne Kurtuluş Savaşı ne de Atatürk anlaşılabilir.

Mutlaka okunmalıdır…

Geç olmadan!]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/nutuk/835/ Sat, 18 Jul 2026 20:58:44 +0300 15 Temmuz Kalkışması 15 Temmuz Kalkışması

15 Temmuz Kalkışması, 15 Temmuz 2016 günü Fetullah Gülen ve cemaati tarafından gerçekleştirilen darbe girişimini vatan hainliği ve küffarın ajanı olarak nitelendirerek eleştirmektedir. Bu kalkışma, "15 Temmuz Hain Darbe Girişimi" olarak yer almaktadır.

15 Temmuz 2016 günü İslâm ve vatan haini, küffarın ajanı Fetullah Gülen ve güruhu büyük bir kalkışma tertip etmeye çalıştı. Türkiye'yi küffara peşkeş çekmek için harekete geçtiler. Ancak Allah-u Teâlâ bunlara fırsat vermedi; din ve vatan bölücüsü bu hain Fetö terör örgütü ve arkasındaki küffara karşı milletimize büyük bir nusret bahşetti, büyük bir muzafferiyet nasip etti. Sonsuz şükürler olsun.

Bu nusreti bize bahşeden, bu vatanı muhafaza eden Rabb'imize hamdederiz.

Bu küffar ajanları çok büyük bir plân tertip etmişlerdi. Ancak Allah-u Teâlâ onların plânlarını kendilerine çevirdi.

Esasında her türlü fitnenin ayyuka çıktığı ahir zaman devrinde yaşıyoruz. Madde ve menfaati din ve imana yeğ tutan topluluklar ortalığı istilâ etmiş bulunuyor.

Bugün bu ahir son zamanda, bu seyyiat zamanında türeyen ve din adına ortaya çıkan; Fetö, Daeş (Işid) vb. bölücü grupların dünya saltanatı için her türlü vahşeti ve ihaneti işlemeleri bütün İslâm dünyasında, müslüman ahali üzerinde büyük bir tesir bıraktı. Dış düşmanın yapamadığını bunlar din maskesi altında yaptılar. Hem vatanda, hem de dinde büyük bir darbe vurdular. Dini ve vatanı Amerika'ya peşkeş çekmeye çalıştılar. Dikkat ederseniz her bir din ve vatan bölücüsü Amerika'nın, Haçlı'nın işgaline zemin hazırlamak için iştiyak duyuyor.

Tarih böyle bir ihanet görmedi.

Binaenaleyh İslâm'ın, vatanımızın ve İslâm beldelerinin sulh ve selâmet bulması için bu gibi bölücülerin bertaraf edilmesi gerekiyor.

Zira bunları temizlemeden uhuvvet tesis edilemez, din ve vatan selâmet bulmaz.

Bizden Uyarması!

Hepimizin dikkat etmesi lazım; Bayrağımız için, Vatanımız için, Milletimiz için uyanık olmamız lazım. Su uyur, düşman uyumaz. Tehlike geçmiş değil.

Dolayısıyla Fetö hiçbir zaman uyumaz, dikkatli olmamız lazım. Ne olur, bu ş (***) mücadeleye devam edin.

Halen içimizde bulunan, ayaklarımız altında dolaşan casusluk şebekesi Fetö taşeronlarına geçit vermeyiniz; köklerini kurutana kadar işin peşini bırakmayınız lütfen.

Tanrı Türk'ü korusun, Ne Mutlu Türk'üm diyene.]]> Mustafa Çelik https://www.haberci18.com/yazarlar/mustafa-celik/tehlike-gecmis-degil/834/ Fri, 17 Jul 2026 12:41:29 +0300 Tüm Tapular Dağıtılmış Tüm Tapular Dağıtılmış

Biz insanlar dünyaya gelmekle artık burada sonsuza kadar kalacağımızı zannediyoruz,

Belirli yaşlarda gelince, doğanın kananu gereği, fiziki olarak da, karakter olarak da değişime uğruyoruz, bazılarımız yaşadığımız hayatın mutlak bir gün  sona ereceğini idrak ediyor, yaşantısını ona göre sürdürüyor, bir diğerimiz ise eline imkan geçince gözü hiç bir şey görmüyor; ölümü hiçe sayıp ne yazık ki dünya hırsına mağlup oluyor..

Dedim ya; insanız sonuçta karakterimizle de değişiklik yaşıyoruz.

Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğüne bağlı Kadastro Müdürlüğüne 34 yıl hizmetim gereği Kadastrosu biten köylerin tapu dağıtım törenlerinde bulundum.

Böylelikle yazımın konusuna başlamadan önce birkaç yıl evvel Şener Şen’in meşhur bir filmini izlemiştim, birkaç gün önce yine internetten izledim. “Züğürt Ağa”

Züğürt Ağa filmini izleyenler bilir, filminde meşhur bir sahne vardı: Züğürt Ağa’nın köyünde bir seçim yapılır. Züğürt Ağa’nın partisiyle, kendisiyle husumetli olan Şıh’ın partisi yarışmaktadır. Seçim yapılır ama seçimde ne yazık ki Züğürt Ağa’nın partisine yalnızca bir tane oy çıkar. Ancak, Züğürt ağadan korkularından olsa gerek  seçim sonucunu bir gün sonra ağa’ya bildirirler, ancak ağa’nın korkusundan her maraba o bir oy’un kendilsine ait olduğunu iddia etseler de biliniyor ki o oy Züğürt Ağa’nın kendi kullandığı oy’dur, neticede tüm köylüler oylarını Şıh’ın partisine oy verdikleri anlaşılır. Züğürt Ağa neden karşı partiye oy verdiklerini sorduğunda köylüler Şıh’ın kendilerine oy karşılığında cennetten tapu dağıttığını söylerler. Hatta kahya şıh’ın verdiği tapuyu’da ağa’ya gösterir.

Marabalarının kandırılması üzerine sinirlenen Züğürt Ağa: “Siz önce bu dünyadaki yerinizi düşünseydiniz.” deyince kahyası da şöyle karşılık verir; “Dünyadaki tüm tapular dağıtılmış ağam. Bize yer kalmadı”

Maraba köylünün ağa’ya söylediği söz müthiş, Bu söz filmi izleyenler tarafından benim gibi çok etkilenmişlerdir. Köylü marabaya göre dünyadaki tüm tapular dağıtılmış, garip guraba’ya yer kalmamıştır, aslında ona göre çok doğru bir tespit.

Ben 80 yıldır bu topraklarda yaşıyorum 34 yılımı Devlet hizmetine verdim. 2002 yılında emekli olunca emekli ikramiyesi çocuklarımında biraz olsun yardımı ile 2003 yılında aldığım dairemin tapusundan başka üzerime kayıtlı hiç bir tapum olmadı. Ancak Korgun’da rahmetlliler 75 yaşında vefat eden babamın, ve onunda babasından yani dedemden kalma bir kaç tarla ve köy evimizden başka tapulu yerimiz yok. Dilerim Allah herkese çocuklarıyla birlikte, burası da benim evim diyecek ve başını sokacak bir ev nasip etsin, ama ne yazık ki, bir memur veya asgari ücretli maaşı ile  haklı olarak ekonomik gücü şu an buna imkan vermiyor.

Ben Devlet memurluğu süresince her 34 yıl kirada oturdum, Malının mülkünün ve parasının hesabını bilmeyenler çok, Bir çoğu babadan kalma, fakat ben kimde ne var, kim ne kadar zengin, bu zenginlik nereden gelmiş, beni hiç mi hiç ilgilendirmez, benim için önemli olan sağlıklı yaşamak ve gönül zenginliği derim.

Konu marabanın konuştuğu “Tapu” meselesiydi. Belirli bir yaşa gelip çocuk çocuğa karışan her insan ister ki tüm ailemle oturacağım bir tek odamız olsun, kapısını kendi anahtarımizla açalım. Odamızın duvarına aile resimlerimi asayım, çocuklarım okuldan veya işten gelince “baba evimiz çok güzel” diyerek bizleri mutluluğun doruğuna ulaştırsınlar. Yani umuda yolculuk her zaman mutluluk verir..

Fakat birde madalyonun diğer yüzü ise kiracılık. Kiracı olanlara yüce Mevla’m kolaylıklar versin, kiracı olursan ay başı çabuk gelir, eğer ev sahibi ‘kıl kuyruk’ yani paraya tapan birisiyse, aybaşı akşamı kira parası için kapı zilini çalması insanı kahreder. Hele birde sözleşme gereği kiraya zam zamanı gelince artık ev sahibinin yüzü gözü görülmez, kiracı olanda merak eder ki acaba ne kadar zam yapacak diye iki dudağının arasında çıkacak o müthiş kelimeyi bekler.

Dilerim ki kiracı olanlara da, Allah ev sahibinin de hayırlısını versin, Dünya malı dünyada kalıyor, ne olursa olsun “Mal canın yongasıdır” derler. İhtiyacından fazlasına da yani dünya malına fazla tamah etmemek gerek, hele bu köylerimizde pek çok yaşadığımız olaylar var, vatandaşımız, abdesinde namazında beş vakit namazını kaçırmayan insanlar, Kutsal topraklara ziyanetini yapmış, konuşurken ağızlarından bal damlar, Allah’ın affetmeyeceği günahın kul hakkı olduğunu anlatırlar. Fakat ne yazık ki komşunun veya hazinenin bir karış toprağı için verdikleri mücadele akıl almaz nitelikte, işte bu insanların cahilane tutumları acaba neden böyle bu insanlar  diye merak ederim.

Şunu asla unutmayalım ki, dünya kadar malın olsa da hiçbir şey bizim değil.

Bize verilen emanetler, zamanı gelince elimizden alınacak, bizleri tanıyan ve sevdiğimiz insanların katılımıyla, sadece tek bir kefenle ve  iki m2. lik açılan çukura gömülerek bu dünyayı terk edeceğiz. Kim olursak olalım. İster ilim sahibi bir âlim, ister zulmün peşinden giden bir zalim. İster servetiyle övünen bir zengin, ister elindekiyle şükreden bir fakir. Hepimizin yolu aynı kapıya çıkar. Çünkü Kur’an-ı Kerim’de “her canlı ölümü tadacaktır” diyor. Ölüm her canlı için vardır ve kimseye ayrıcalık tanımayan ilahi bir hakikattir. Hani nereye gitti atalarımız, yakınlarınız ve sevdiğimiz insanlar, daha dün onlar da yaşıyor bizim gibi hayata tutunmak için didinip durdular, mal mülk edinme, çocuklarının geleceklerini hazırlama  peşinde koşuyorlardı. Ama bugün iyi veya kötü yaptıkları ve yaşadıklarıyla başka bir alemde ameliyle baş başalar.

İnançlı olanlar, bilin ki dünyada yapılan her iyi veya kötü iş, elbette  karşılığını görecektir, Yaşarken bu dengeyi kurmamız gerekiyor..

Sağlıklı ve huzurlu günlerde tekrar görüşmek üzere.

Necati KESKİN

15 Temmuz 2026
 ]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/tum-tapular-dagitilmis/833/ Wed, 15 Jul 2026 00:05:39 +0300 Havva'nın Üç Kızı Havva’nın Üç Kızı

Düzenli olarak iki haftaya bir toplanıyor, arkadaşlarla önceden belirleyip okuduğumuz kitaplarla ilgili değerlendirmeler yapıyor, çıkarımlarda bulunuyoruz.

Kitaba, yazara çok farklı yaklaşımlar oluyor.

Farklı bakış açıları işte.

Buradan şunu söylemek isterim: Sizler de yaşadığınız şehirlerde arkadaşlarınızla bir kitap kulübü kurunuz.

Bol bol kitap okuyunuz.

Hayatınız kitap olsun…

Şiddetle tavsiye edilir.

Dört yıldır ara vermeden sürdürdüğümüz kitap kulübünde, dünya klasiklerini, Cumhuriyetin ilk yıllarındaki yazarları ve de günümüz yazarlarını okuduk.

Değerlendirdik, yorumladık, çıkarımlarda bulunduk.

Kitaplarla ve kitapların yazarları ile ilgili bir bilgi birikimimiz az da olsa oluştu.

Heybemizi kendimizce doldurduk.

Elif Şafak’tı okuyacağımız yazar, iki hafta önceden belirlemiştik.

Çoğu kitabını önceden okumuştum.

“Aşk” romanını çok başarılı bulmuştum.

“Babam ve Piç” kitabı da iyiydi.

“Havva’nın Üç Kızı” romanı şiddetle tavsiye edildi. Merak ettim doğrusu; okumam gerektiğini düşünerek, evime ne yakın kütüphaneden kitabı gittim, aldım; bir solukta okudum, bitirdim.

Postmodernist yazarlar; hep bilindik meseleleri konu ediniyorlar, aynı çıkarımlarda bulunuyorlar.

Onu fark ettim.

Orhan Pamuk’un kurgusu ile Elif Şafak’ın kurgusu, vermek istedikleri mesaj aynı…

Kafası karışık bireyler…

İdeal yoksunluğu…

Davaya inançsızlık…

İhanet, çözülme, kaçış…

Mutsuz insan…

Bireysel yaşam…

Romanda kahramanlar; köylüler, şehirliler, islamcılar, solcular, sağcılar, milliyetçiler, ateistler, inançlılar, cahiller, zenginler, yoksullar…

Bunların çatışmaları…

Cahille bilgili, zenginle fakir, iyi ile kötü, dürüst ile sahtekâr aynı değerde, eşit mesafede…

Kim değerli, kim değersiz…

Belirsiz…

İnsanlığın, toplumsal serüvenini yok saymak, postmodernist bir bakış açısını idealize etmek için, tüm toplumsal gerçekleri kendinize göre şekillendirmek, genel geçer doğruymuş gibi kurgulamak okuyucuya karşı yapılmış bir haksızlık değil midir?

Nereden çıkartıyorsunuz, hangi gerçeklerden feyz alıyorsunuz?

İnsanoğlunun karanlıkla mücadelesi hiç bitmemiş, her daim var olmuştur.

Hiç bitmeyecektir de!

Aydınlık, karanlık savaşı uzlaşmaz.

Uzlaşamaz…

Aydınlık; iyiyi, güzeli, doğruyu, hoşgörüyü, dostluğu, sevgiyi, saygıyı; adaleti, dürüstlüğü, hakkaniyeti, bilimi…. temsil eder.

Büyük bedeller öder.

Karanlık; kötülüğü, çirkinliği, kemliği, düşmanlığı, eskiyi, ilgisizliği, duyarsızlığı, bencilliği, bireyciliği… temsil eder.

Hiç bedel ödemez.

Romandaki başkahraman Peri; arada, derede kalmış bir kişi değildir.

Kişiler arada kalmazlar.

Tercih derdine düşmezler.

Neyse odurlar.

 Romanda geçen kahramanlar, mekândan bağımsız anlatılmak istenmiş, “coğrafya kaderdir” gerçekliğinden kopuk olaylar örgüsü ile bir mesaj verilme kaygısına düşülmüştür.

Kişilerin yaşadığı mekân, toplum, kültür, değer, norm, statü önemlidir.

Hele okuduğu üniversite çok çok önem arz eder.

Dünyanın en tanınmışı olan İngiltere’deki Oxford üniversitesinin kişiler üzerinde hiçbir etkisinin olmaması, etki yaratmaması garip değil midir?

Üniversite iklimi romanda hiç konu edilmemiştir.

Şirin, Mona ve Peri...

Şirin’in ateistliği, cinsel yaşamı olumsuzlanarak, romanın kötü kadını ilan edilmiştir.

Hocası Asur ile cinsel ilişkisi delil olarak gösterilmiştir.

Peri’nin babasının içki içmesi de tüm seküler camiaya mal edilmiştir.

Mona, dini değerlerinden dolayı olumlanmış, masumlaştırılmış, haksızlıklara karşı başkaldıran, mazlumun yanında birisi gibi gösterilmiştir.

Peri, Türkiye’nin içinde bulunduğu toplumsal, siyasal duruma benzetilmiş.

Ne iyi ne de kötü, bir arada bir derede ikileminde bırakılmıştır.

Peri’nin abileri, annesi…

Türkiye’den kareler…

Toplumlar, sınıfsal meselelerden dolayı bölünürler.

Mesele sınıfsaldır.

Üretim araçlarının kimin elinde olduğu ile ilgilidir.

İnançlar kişinin, kişisel tercihidir; ayrışmaya bir neden değildir, olmamıştır.

Hiçbir zaman temel mesele haline gelmemiştir, getirilmemiştir.

Ülke insanımız meseleye böyle bakar.

Elif Şafak dile hakimdir, akıcı yazmaktadır; kitapları bir solukta okunmaktadır.

Tabii ki çok okunan, ünlü bir yazardır.

Kalemine diyeceğim birey yoktur ama romanın verdiği mesaja diyeceğim çok şey vardır.

Son söz…

Toplum mühendisliği yapmanın bir gereği yok!]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/hayatiniz-kitap-olsun/832/ Sun, 12 Jul 2026 08:48:21 +0300 Karne Ve Tatil Karne Ve Tatil

Günlerin akıp geçmesine her zaman sinir olmuşum; zamanın bir şekli ile durmasını, hep statik bir yaşamın var olmasını istemişimdir.

Benim değil bu dünyada yaşayan herkesin düşüncesi aynı…

İnsanların ortak feryadı.

Ama zaman işte akıp gidiyor.

Eylülde okullar açılmış, yılın sonuna daha çok uzun zaman var kafasındayken, karne günü gelip çatmıştır.

Koca bir yıl nasıl geçmiştir?

Geçmiştir işte.

Cevap sorunun içindedir.

Öğretmenler tatilin başlayacak olmasına sevinirken, çocuklar karnelerini alacak olmanın heyecanını yaşamaktalar.

Takdirler, teşekkürler, kırık notlar…

Sevinen, nara atan, ağlayan, gözyaşı döken…

Çocuklar…

İyi de bu iş biraz böyle değil midir? Ne ekilirse o biçilir. Çalışmadıysan, tembellik yaptı isen karşılığında takdir, teşekkür beklemek niye?

Ağıt, gözyaşı boşuna…

Ne kadar emek o kadar yemek…

Bunu iyi kavramak gerek…

Hayatta böyledir.

Yarın hayata atıldığınızda bilginiz, beceriniz kadar değer görecek, toplumdaki yeriniz ona göre şekillenecek…

Tabii ki çocuksunuz, ne desek boş…

Koşup oynayacak, oyuna doymayacaksınız.

Yaşamı hep böyle oyun sanacaksınız.

Yine de karne işte.

Tatili boş geçirmeyiniz,

Uzun bir tatil...

Koca iki ay…

Fazlası var…

Bu tatilde yolda sokakta doyasıya oynayın; televizyon izleyin, bilgisayara, telefona, tablete bakın; ne bileyim mutlu olacağınız şeyleri yapın…

Oyundan kesinlikle taviz vermeyin.

Birazda kitap okuyun.

Kitap diyorum.

Kitap, bir toplumu toplum yapan temel taştır.

Okuyun çocuklar mutlaka okuyun, kitap okuyun…

Geçenlerde sosyal medyada gördüm, medyada da haber kanallarında da çıktı.

Kapı gıcırtısından rahatsız olan adam, komşusunu öldürdü.

Yanlış duymadınız.

“Muğla'nın Fethiye ilçesinde meydana gelen bu trajik olayda, bahçe kapısının gıcırtı sesi yüzünden çıkan tartışma kanlı bitti.”

Haberin detayı mutlaka var.

Hayda!

Bu kadarda olmamalı, değil mi?

Hangi çağda yaşıyoruz?

Böyle canilik yaşadığımız çağını içine ediyor, çağ hikâye oluyor.

Kitap okuyun çocuklar…

Bir sözüm de çocukları okutan öğretmenlere olacak…

Onlar da iyi dinlesin, kusura bakmasınlar…

“Sende mi? Brutus” demesinler…

Koca iki ay tatil…

Tabii ki yıl boyunca çok yoruldunuz, dinleneceksiniz.

Hakkınız.

Tatilde sizde kitap okuyun…

Hep de çok kitap okuyun…

Kendisini yetiştirmeyen öğretmen, çocuğa bir şey öğretemez.

Ne demiştik; okul, eğitim, ülkenin temelidir.

Temel sağlam olmazsa ülke de sağlam olmaz.

İyi bir eğitim; iyi öğrencilerle, iyi öğretmenlerle mümkündür.

Sayın veliler, size de bir çift sözüm var.

Sizler de kitap okuyun…

Boş zamanlarınızda değil, dolu zamanlarınızda okuyun, hem de her daim.

Elinize ne geçerse okuyun.

Okumaya zaman ayırın.

Şu sözü sahiplenmiştim, “Anneyi eğitemezseniz, çocuğu eğitemezsiniz.”

Haksız da sayılmam…

Özellikle anneler okuyacak…

Toplum olarak bir adım ileriye gitmek, uygarlaşmak, gelişmek istiyorsak topyekûn kitap okuyacağız.

Karne, tatil tamam…

Kitap okumak baki…

İyi tatiller…    
 ]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/iyi-tatiller/831/ Mon, 06 Jul 2026 22:08:04 +0300 Bir Milletin Ayak İzleri Bir Milletin Ayak İzleri: Kutsallarımız, Şerefimizdir!

Bilge liderimiz Sayın Devlet Bahçeli’nin sıklıkla ifade ettiği üzere; "Milli kimlik, milletin hafızası, kültürü ve değerler manzumesiyle vücut bulur."

Bu değerler, bir toplumu sıradan insan yığınlarından ayırıp tarih sahnesine bir "millet" olarak çıkaran temel sütunlardır. Bugün ne yazık ki, kutsallarımıza yönelik bir hafife alma ve değersizleştirme furyasıyla karşı karşıyayız.

Kutsal, Eğlence Malzemesi Olamaz

"Espri" veya "eleştiri" kılıfı altında kutsallarımızla dalga geçilmesi, düşünce özgürlüğü değil, bir medeniyetin kendi temellerini dinamitleme çabasıdır.

Kur’an-ı Kerim: Bin yıldır gönül coğrafyamızın rehberi, ahlakımızın pusulasıdır.

Bayrağımız: Rengini şehidimizin kanından alan, bağımsızlığımızın şeref timsalidir.

Aile: Devletin temelidir. Türk milletinin huzuru ve geleceğidir.

"Modernite" Adı Altında Yozlaşmaya Geçit Yok

Biz Türk milliyetçileri için kutsallarımız, tartışmaya açılacak veya "espri" malzemesi yapılacak sıradan unsurlar değildir. MHP Genel Başkanımız Sayın Devlet Bahçeli’nin dediği gibi: "Kutsallarımıza el uzatanlar, dil çıkaranlar ve hafife alanlar, Türk milletinin bin yıllık duruşuyla mutlaka hesaplaşacaktır."

Bir toplumun "entelektüel" görünmek adına kendi değerlerini aşağılaması, özgüven kaybının ve köksüzleşmenin belirtisidir. Batı taklitçiliği ile kendi kültürüne yabancılaşanlar unutmamalıdır ki; kökünden kopan ağaç rüzgârda savrulur. Biz, medeniyetimizin inşasında emeği olan bu değerleri korumayı, Türk olmanın şerefiyle bir tutuyoruz. "Kur’an, Bayrak, Aile; Türk'ün sarsılmaz kalesidir.!"

Kimse "özgürlük" adı altında bizim kutsallarımıza dil uzatma cüretini göstermesin. Zira bilinmelidir ki; "Bir milletin onuru, onun kutsallarına olan sadakatinde gizlidir." Değerlerimiz bizim namusumuzdur.

Ey Büyük Türk Milleti: “Kökü mazide, gözü atide; kutsalına sahip çık.!

Döne Doğutekin=>MHP Çekmeköy Basın Yayın ve Medyadan Sorumlu Bşk.Yrd.]]> Döne Doğutekin https://www.haberci18.com/yazarlar/done-dogutekin/kutsallarimiz-serefimizdir/830/ Mon, 06 Jul 2026 21:55:41 +0300 Temmuz 2026 Kira Artış Oranı Nasıl Hesaplanır? Temmuz 2026 Kira Artış Oranı Nasıl Hesaplanır? Ev Sahibi Ne
Kadar Zam Yapabilir?

Temmuz 2026 kira artış oranı %32,03, TÜFE 12 aylık ortalama hesabı nasıl yapılır, eksik ödemenin sonuçları ve dikkat edilmesi gereken hususlar bu yazıda.

Kısa Giriş

Her yıl kira yenileme döneminde aynı soru gündeme geliyor: Ev sahibi bu yıl ne kadar zam isteyebilir, kiracı ne kadar ödemekle yükümlü? Bu yazıda Haziran 2026 döneminde uygulanacak kira artış oranının nasıl hesaplandığını, eksik ödemenin doğurabileceği sonuçları ve Türk Borçlar Kanunu'nun getirdiği sınırları anlatıyoruz.

Kısa Cevap

Konut ve çatılı işyeri kiralarında kira artışı, Türk Borçlar Kanunu madde 344 uyarınca bir önceki kira yılında tüketici fiyat endeksindeki (TÜFE) on iki aylık ortalamalara göre değişim oranını geçemez. Temmuz 2026'da yenilenen sözleşmelerde uygulanacak oran %32,03 olarak hesaplanmıştır. Bu oran kanuni üst sınırdır ve kira gününde otomatik olarak, ayrıca bir mahkeme kararı veya ihtar beklenmeden uygulanır.

İçindekiler

Temmuz 2026 kira artışı nasıl hesaplanır? Kira artışında TÜFE 12 aylık ortalama ne demektir? Ev sahibi TÜFE üzerinde zam isteyebilir mi? Sözleşmede yüksek zam oranı yazıyorsa geçerli midir? Kiracı fazla zam öderse ne olur? Uygulamada en sık yapılan hatalar ve eksik ödemenin sonuçları 5 yılı geçen kiracıda kira artışı (kısaca) Kira tespit davası nedir? (kısaca) Arabuluculuk zorunlu mu?

Avukat gözüyle satır arası notu Sık sorulan sorular Sonuç Temmuz 2026 Kira Artışı Nasıl Hesaplanır?

Konut ve çatılı işyeri kiralarında artış oranı, kira sözleşmesinin yenilendiği aydan önceki on iki aylık dönemin TÜFE ortalamasına göre hesaplanır. Temmuz 2026'da yenilenecek bir sözleşme için Haziran 2026 dahil geriye dönük on iki aylık TÜFE ortalaması esas alınır ve bu oran %32,03 olarak hesaplanmıştır.
Hesaplama somut olarak şöyle işler:

Mevcut kira bedeli tespit edilir (örneğin 10.000 TL). Bu bedele %32,03 oranı uygulanır: 10.000 TL x 0,3203= 3.203 TL. Yeni kira bedeli, mevcut bedel ile artış tutarının toplamıdır: 10.000 TL + 3.203 TL= 13.203 TL.

Bu artış, kira sözleşmesinin yenilenme/ödeme gününde kendiliğinden devreye girer; ayrıca bir ihtar, yazı veya mahkeme kararı beklenmesine gerek yoktur. Kiracının bu tarihten itibaren yeni bedeli ödemekle yükümlü olduğu kabul edilir.

Bu oran sabit bir yüzde değildir; her ay yeniden hesaplanır. Sonraki aylarda (örneğin Temmuz 2026) yenilenecek sözleşmeler için oran ayrıca hesaplanmalı ve güncel TÜİK verisinden teyit edilmelidir.

Kira Artışında TÜFE 12 Aylık Ortalama Ne Demektir?

TBK m.344'teki "TÜFE 12 aylık ortalama" ifadesi, son bir yılın aylık enflasyon verilerinin ortalamasını ifade eder. Bu hesap, tek bir ayın yıllık enflasyon oranından farklıdır; on iki ayın ortalaması alınarak daha dengeli bir oran ortaya çıkar. Pratikte bu, TÜİK'in her ay açıkladığı "TÜFE Yİ-ÜFE oniki aylık ortalamalara göre değişim" tablosundan takip edilir.

Ev Sahibi TÜFE Üzerinde Zam İsteyebilir Mi?

Hayır. Mevcut bir kira sözleşmesinin yenilenmesinde, ev sahibi kanunda belirlenen TÜFE 12 aylık ortalama oranının üzerinde artış talep edemez. Sözleşmede daha yüksek bir oran yazsa dahi, kanunun emredici hükmü nedeniyle bu oran geçerli sayılmaz; uygulanabilecek üst sınır TÜFE ortalamasıdır.

Burada önemli bir ayrım var: Bu sınır, mevcut sözleşmenin "yenilenmesi" hâli için geçerlidir. Taraflar arasında yeni bir kira sözleşmesi kurulursa durum farklılaşabilir (bkz. ilgili başlık aşağıda).

Sözleşmede Yüksek Zam Oranı Yazıyorsa Geçerli Midir?

Burada iki ayrı durumu birbirinden ayırmak gerekir.

Mevcut sözleşme yenileniyorsa: Sözleşmede yazılı yüksek artış oranı, TÜFE 12 aylık ortalamasını aşıyorsa bu kısım geçersizdir. Kanundaki sınır, sözleşme hükmünün önüne geçer. Taraflar yeni bir sözleşme kuruyorsa: Kira dönemi sona erdikten sonra ev sahibi ile kiracı yeni bir kira sözleşmesi imzalarsa, bu yeni sözleşmenin kurulma aşamasında kira bedeli serbestçe belirlenebilir.

Kanun, sözleşmenin ilk kurulma anındaki bedele karışmaz; TBK m.344'teki sınır yalnızca mevcut bir sözleşmenin yenilenmesi/artış dönemi için geçerlidir. Bu nedenle taraflar arasında gerçekten yeni (ikinci) bir sözleşme kurulduysa, bu sözleşmede belirlenen bedelin önceki dönemin TÜFE oranını aşması tek başına geçersizlik nedeni sayılmaz.

Bu noktada dikkat edilmesi gereken husus, "yeni sözleşme" ile "mevcut sözleşmenin devamı" arasındaki farkın somut olayda gerçekten var olup olmadığıdır. Sadece kâğıt üzerinde yeni tarih atılması, fiilen aynı kira ilişkisinin sürdürülmesi hâlinde tartışmaya açık olabilir. Ama sözleşme tarihleri farklı ise sonradan imzalanan sözleşme geçerli olacaktır.

Kiracı Fazla Zam Öderse Ne Olur?

Kiracının, kanuni sınırın üzerinde talep edilen bir zammı itirazsız ve açıklamasız şekilde ödemesi, ileride bu ödemenin "kabul" olarak yorumlanmasına yol açabilir.

Bu nedenle: Fazla ödeme yapılacaksa ihtirazi kayıt (itiraz şerhi) düşülmesi önemlidir. Fazla ödenen tutarın iadesi için sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayanılabilir, ancak bu her olayda ayrıca değerlendirilmesi gereken bir konudur.

Ödeme dekontunda veya yazılı bildirimde "kanuni sınırı aşan kısım ihtirazi kayıtla ödenmiştir" şeklinde not düşülmesi, ileride doğabilecek delil tartışmalarını azaltır.

Uygulamada En Sık Yapılan Hatalar ve Eksik Ödemenin Sonuçları

Pratikte en çok karşılaşılan ve mağduriyete yol açan hatalar şunlardır: Zam oranının eksik hesaplanması ve eksik ödeme yapılması. Yeni dönem kira bedeli kanuni TÜFE oranına göre otomatik olarak değişir; bunun için ayrıca bir mahkeme kararına veya ihtara gerek yoktur.

Kiracı, yeni kira döneminin başladığı gün itibarıyla artırılmış bedeli eksiksiz ödemekle yükümlüdür.

"Mahkeme kararı olmadan zam uygulanmaz" yanılgısı. TÜFE'ye dayalı artış kanundan doğar; kira günü geldiğinde artışın otomatik olarak uygulanması gerekir, ayrıca bir hakim kararı beklenmez.

Eksik ödenen kısmın önemsenmemesi. Örnek vermek gerekirse: 2025 Haziran ayında 10.000 TL bedelle kiralanan ve ayın 25'inde ödeme günü olan bir konutta, Temmuz 2026 döneminde uygulanacak artış %32,03 ise, yeni kira bedeli 13.203 TL olur. Kiracı yalnızca 13.000 TL öderse, kalan 203 TL'lik fark dahi ödenmemiş kira borcu sayılır ve kiraya veren bu tutar için doğrudan icra takibi başlatabilir; ödeme yine yapılmazsa tahliye süreci işletilebilir.

Bu hususu açmak lazım; aynı örnek de devam edersek Temmuz ayında 13204 TL kiracı ödemesi gerekiyor, ama yanlış hesap yapar ve 13000 TL kira öderse, kiraya veren doğrudan icra takibi yapabilir.

204 TL için icra takibi yapsa ne olacak sanki öder geçeriz?

Doğru öder geçersin zaten ödemezsen 205 TL’yi İcra dairesine Direk tahliye edilebilirsin. Ama ödesen bile Türk Borçlar Kanuna göre 1. ihtarı almış olursun, aynı kira döneminde bir kere daha geciktirirsen doğrudan tahliye olursun.

TBK m.315 ve m.352/2'nin göz ardı edilmesi. TBK m.315 uyarınca kiracı, muaccel olan kira bedelini veya yan gideri ödemezse, kiraya veren yazılı olarak ihtar çekebilir. TBK m.352/2 uyarınca; bir yıldan kısa süreli sözleşmelerde kira süresi içinde, bir yıl ve daha uzun süreli sözleşmelerde ise bir kira yılı içinde kira bedelinin ödenmemesi nedeniyle kiracıya yazılı olarak iki haklı ihtar yapılmışsa, kiraya veren bu süreyle sınırlı olarak dava yoluyla sözleşmeyi sona erdirebilir.

Yukarıdaki örnekte kiracının eksik ödediği 203 TL nedeniyle bir ihtar çekilip kiracı bu tutarı öderse, kiracı o kira yılı için "bir haklı ihtar" almış sayılır. Aynı kira yılı içinde bir kez daha ödeme gecikmesi yaşanırsa, ikinci ihtarla birlikte kiraya veren tahliye davası açma hakkı kazanabilir. Bu nedenle bir kez ihtar alınmış olması, o kira yılı boyunca ödemelerde herhangi bir gecikmeye tahammül kalmadığı anlamına gelir.

"Sözleşmede yazan oran her durumda geçersizdir" yanılgısı. Yukarıda açıklandığı gibi, bu yalnızca mevcut sözleşmenin yenilenmesi hâlinde geçerlidir; taraflar arasında gerçekten yeni bir sözleşme kurulmuşsa durum farklı değerlendirilebilir.

5 Yılı Geçen Kiracıda Kira Artışı Nasıl Olur? (Kısaca)

Kira ilişkisi beş yılı aştığında, kira artışı yalnızca TÜFE hesabıyla sınırlı kalmaz; TBK m.344/3 uyarınca emsal kira bedelleri ve hakkaniyet de gözetilerek hâkimden yeni kira bedeli belirlenmesi istenebilir. Bu yazının kapsamı Haziran 2026 dönemindeki standart TÜFE artışı olduğu için bu başlık kısa tutulmuştur; ayrıntılı bilgi "5 Yılı Geçen Kiracının Hakları" başlıklı yazımızda yer almaktadır.

Kira Tespit Davası Nedir? (Kısaca)

Beş yılı aşan kiralarda veya taraflar yeni dönem bedelinde anlaşamadığında, yeni kira bedelinin mahkemece belirlenmesi için kira tespit davası açılabilir. Bu davada emsal kira bedelleri, taşınmazın durumu ve hakkaniyet birlikte değerlendirilir. Bu yazının ana konusu Haziran 2026 dönemindeki TÜFE artışı olduğu için tespit davası burada yalnızca genel hatlarıyla anılmıştır; konuyla ilgili ayrıntılı bilgi için "Kira Tespit Davası Nedir?" başlıklı yazımıza bakılabilir.

Arabuluculuk Zorunlu Mu?

Kira ilişkisinden kaynaklanan birtakım uyuşmazlıklarda dava açılmadan önce arabuluculuğa başvurulması dava şartı olarak öngörülmüştür. Arabuluculuğa başvurulmadan açılan davalarda mahkeme, dava şartı yokluğu nedeniyle usulden ret kararı verebilir.

Bu nedenle dava açmadan önce, somut uyuşmazlığın arabuluculuk kapsamında olup olmadığının kontrol edilmesi gerekir.

**Avukat Gözüyle Satır Arası Notu ** Kira artışı meselesi göründüğünden daha katmanlı bir konudur. Birkaç incelik özellikle hatırlanmalıdır:

TÜFE oranı her zaman zorunlu bir zam miktarı değil, çoğu durumda bir üst sınırdır. Taraflar bu oranın altında da anlaşabilir. 5 yılı geçen kiracılarda mesele yalnızca TÜFE hesabından ibaret değildir; emsal kira bedeli ve hakkaniyet ilkesi devreye girer ve sonuç tek bir formülle değil, somut olayın değerlendirilmesiyle ortaya çıkar. Fazla zammın açıklamasız şekilde ödenmesi, ileride "kabul edilmiştir" yönünde bir delil ve tartışma konusu yaratabilir.

Bu nedenle itirazın yazılı olarak ve zamanında yapılması önem taşır. Kira uyuşmazlıklarında yalnızca güncel oran değil; sözleşmenin kuruluş tarihi, yenileme dönemi, ödeme geçmişi ve daha önce çekilmiş ihtarlar birlikte değerlendirilmelidir. Tek bir eksik ödeme dahi, daha önce bir ihtar alınmışsa tahliye riskine yol açabilir.

Sık Sorulan Sorular

Haziran 2026 kira artış oranı nedir? Haziran 2026'da yenilenen sözleşmelerde uygulanacak TÜFE 12 aylık ortalama oranı %32,03 olarak hesaplanmıştır. Ev sahibi TÜFE üzerinde zam yapabilir mi? Mevcut sözleşmenin yenilenmesinde hayır; kanuni üst sınır TÜFE 12 aylık ortalamasıdır. 5 yılı geçen kiracıya ne kadar zam yapılır? TÜFE oranına ek olarak emsal kira bedeli ve hakkaniyet ilkesi gözetilerek, gerekirse mahkeme kararıyla belirlenir. Kira tespit davası ne zaman açılır? Taraflar yeni dönem kira bedelinde anlaşamazsa veya beş yıllık süre koşulu oluşmuşsa açılabilir.

Kiracı fazla zam öderse geri isteyebilir mi? İhtirazi kayıtla yapılan ödemelerde iade talebi gündeme gelebilir; bu husus somut olaya göre değerlendirilmelidir.

Sözleşmede %50 zam yazıyorsa geçerli olur mu? Mevcut sözleşmenin yenilenmesinde bu oran kanuni sınırı aşıyorsa geçersizdir. Taraflar arasında yeni bir sözleşme kurulmuşsa farklı değerlendirilebilir.

Arabuluculuk olmadan kira davası açılır mı? Dava şartı öngörülen uyuşmazlıklarda arabuluculuğa başvurulmadan açılan dava usulden reddedilebilir.

Ev sahibi zam kabul edilmezse tahliye edebilir mi? Zammın kabul edilmemesi tek başına tahliye nedeni değildir; ancak kira bedelinin eksik veya geç ödenmesi, TBK m.315 ve m.352/2 kapsamında ihtar ve dava sürecini başlatabilir. Eksik ödenen birkaç yüz liralık kira farkı önemli mi? Evet. Tutarı
küçük olsa bile eksik ödenen kısım kira borcu sayılır; kiraya veren bu fark için doğrudan icra takibi başlatabilir ve ödeme yine yapılmazsa tahliye gündeme gelebilir. Bir kez ihtar alan kiracı için durum ne değişir? Aynı kira yılı içinde bir haklı ihtar alan kiracının, o yıl içindeki ödemelerinde ikinci bir gecikmeye yer bırakmaması gerekir; aksi halde TBK m.352/2 uyarınca tahliye davası riski doğabilir.

Sonuç

Temmuz 2026 döneminde uygulanacak kira artışı, TBK m.344 uyarınca %32,03 oranındaki TÜFE 12 aylık ortalamasıyla sınırlıdır ve bu oranın otomatik olarak, yani ayrıca bir mahkeme kararı beklenmeden, kira gününde uygulanması gerekir. Eksik ödenen tutar, ne kadar küçük olursa olsun, icra takibi ve hatta belirli koşullarda tahliye süreciyle sonuçlanabilir. Beş yılı aşan kiralarda veya tarafların anlaşmazlık yaşadığı durumlarda mesele yalnızca oran hesabından ibaret değildir; bu hallerde emsal kira ve hakkaniyet ilkesi devreye girer. Her somut olay kendi koşulları içinde değerlendirilmelidir.

Bilgilendirme Notu: Bu yazı genel hukuki bilgilendirme amacıyla hazırlanmıştır.

Her kira uyuşmazlığı; sözleşme tarihi, ödeme geçmişi, tarafların davranışları ve somut olayın özelliklerine göre ayrıca değerlendirilmelidir.

Av. Rüstem Karadeniz

avrustemkaradeniz.com
 ]]> Rüstem Karadeniz https://www.haberci18.com/yazarlar/rustem-karadeniz/ev-sahibi-ne-kadar-zam-yapabilir/829/ Sat, 04 Jul 2026 20:31:30 +0300 Geçmiş Yıllarımız Geçmiş Yıllarımız

35 yıla yakın devlet hizmetinde çalıştık, 23 yıldır da emekliliğimizi yaşayıp Devletimizin kesesinden yiyip içiyoruz. Eskilerin deyimiyle “Allah Devletimize zeval vermesin” diye de şükrediyoruz. Yalnız bu arada devletimizin hizmetini yaparken iyi ve kötü günleri yaşadık.

Ancak şuna da emin olun ki hizmeti yaparken helalinden emekliliği hak ettiğine inanarak huzurla emekli olanların, yaşamının sonuna kadar mutluluğun ve huzurun tavan yaptığı yıllar olarak geçer..

Ben seksen yılımı devirmek üzereyim, bizim çocukluk yıllarımız, okul yıllarımız için yazılacak söylenecek öyle çok şeylerimiz var ki, Ülkemiz ve bizler bu günlere kolay gelmedik, Benim gibi eskiler o günleri anlatırken “Ah nerede o eski günler” diyerek o günleri bazen arar hale geldiklerini ballandıra ballandıra anlatırlar. Yahu bırakın o yokluk günlerini hiç o günler aranır mı dediğimde yinede eskilerin deyimiyle bazı gerçekleri de yok saymamak gerek, çünkü o yıllarda yediğimiz ve içtiğimiz her şeyin kendine özgü bir tadı, kokusu ve besin değeri vardı, çünkü her şey doğaldı. Yani bunu size nasıl izah edeyim, Yediğimiz arpa ekmeği, biraz daha ekonomisi yerinde olanların da buğday ekmeği yavan olabilirdi ama bir ekmek tadı ve kokusu vardı, içtiğimiz su, soluğumuz hava ise keza öyle, toprak ise kirlenmemiş bakir, hem de çok bereketli ve verimliydi. Hani bizim dedelerimizden ninelerimizden gelen bir halk sözü vardır. “Dün her şey daha güzeldi, dünya hali işte” Bende eskileri anlatıyorum ama şimdiki gençler o günleri bilmedikleri için bizim anlattıklarımız onlara sadece bir hikaye veya masal gibi geliyor.

Yine o yıllarda o yıllarda Halk çiftçlik ve hayvancılıkla uğraşı verirken ülkede kişi başına düşen milli gelirimiz 200 – 250 ABD doları civarında idi. Bu gün ise 19 – 20 bin dolar civarında olduğu söyleniyor. Dünya genelinde ortalama yaşam ortalaması yaklaşık 45 – 50  civarında idi. Çocukluğumda 55-60 yaşlarında birisi vefat ettiğinde ‘Allah rahmet etsin, maşallah yaşını almış’ derdik.70 – 80 yaşlarında hiç yaşlı görmedim desem yalan olmaz. O yılarda ülkemizin durumu belli, doktor eksik, hastane eksik, Vefat edenlerin yüzde doksanı belirsiz bir hastalıktan yani neden öldüğü meçhul, vefat edenin arkasından söylenin tek söz “ömrü de bu kadarmış” deyip geçiştirirdik. Bundan 50-60 yıl önce vefat etmiş birisi mezardan kalkıpta bu yaşadığımız dünyana bir baksa, bizleri  billahi cennette yaşıyor zanneder.

Yine o yıllarda hanede bulunan 7 den 70 e kadar herkes üzerine düşeni yapar yinede fakat kıt kanat geçimini sağlardı, yiyeceklerimiz de belirli, bu kadar çeşitli ve bol değildi.

Giyeceklerimiz den ayakkabı numarasız soğukkuyu lastik, yazın yalınayak, yamalıksız ne mintan nede pantolan, zor bulunan ceket ise ters çevrilerek giyilirdi. Yani o yıllardan bu günkü farklı yaşam şartlarını mukayese ederek yine bir “Amerikan kaputu’nu” anlatmadan geçemeyeceğim..

Rahmetli Babamın bakkal olması dolaysıyla, her türlü basma çeşitleri, Amerikan bezi gibi giyecek yapımında kullanılan malzemeleri de İstanbul’a gittiğinde o yıllardaki köylünün ihtiyacına cevap vermek için alır satardı..

Bunlar arasında biz çocukları daha ilgilendiren kaput bezleriy di. Bu kabut bezler genelde kirli beyaz veya açık krem rengiydi, sebebi nedense bilemem ama Amerikan bezi diyorlardı o zaman.

Bizim kuşak henüz atlet, fanila, kilot, şort, bot, mont, palto nedir, bu saydıklarımın ismini bile duymamıştık, 1955 - 1960 li yıllar İç çamaşır olarak bildiğimiz göyneklerimiz ve iç donumuz “Amerikan kaput bezinden” analarımızın maharetli elleriyle evimizde, göz kararı ölçülür ve teyellenerek dikilir bizde öylece giyerdik.

Amerikan bezinden ayrı “Diril” denilen bir bez daha vardı. Durumu çok iyi olan aileler genellikle pantolon altına giyilen iç donunun üzerinde ipten uçkuru olan şimdiki pijama benzeri don ve göynek yapılırdı.

Bazen aile bütçesinin elvermediği durumlarda, başka çareler aranırdı. Elbette başka çareler vardı. Yukarıda anlattığım gibi babamın bakkalından boşalmış şeker torbaları alınır, Çünkü çok dayanıklı, yıllarca giysen eskimez ama mübarek zımpara gibiydi, giyenlerin sırtları hep tahriş olurdu, kaşıntı yapardı. Rahmetli anam dikmiş bir kere giydim, sırtlarım neredeyse yara olacak ki bir daha direndim giymedim. Yani bu çuvallar hem ucuz markalı da olurdu.

Kimisinde “Alpullu Şeker”, kimisinde “Uşak Şeker” yazardı. Böyle içlik diktirip giyen arkadaşlarımın olduğuna şahidim. Köylü çocuğu olup da ben giymedim diyen o yılların zaten durumu iyi olanlardır..

Top oynarken veya çelik-çomak pantolonlarımız yıpranmasın diye çıkarır, içinde “Uşak şeker” veya “Alpullu şeker” yazar markalı donlarla oynardık maçımızı. Don diyorum, bu sözüm kabalık olarak algılanmasın. Biz şort veya iç çamaşırı nedir bilmezdik ki..

Bazı arkadaşlarımın önünde iki düğmesi olan yuvarlak bisiklet yakaydı. Annem Korgun’da bizim mahallenin iki terzisi vardı, Rahmetli Hamza amcamın eşi Nimet annem ve Sarıgilin Çil kız derlerdi, Annem Rahmetli Nimet anneme diktirmiş ama  Rahmet babam o modeli hiç sevmezdi, hatta babam “Ya kadın, bu ne biçim yaka idam gömleği gibi” diye tafra yapardı, Benimki ise boğazdan göbek hizama kadar yarık olurdu. Rahmetli Ömer’in göynek yuvarlak yaka idi ama yakatan itibsaren aşağı doğru üç düğmesi verdi, Ben de yuvarlak yaka isterdim ama nafile, Çünkü Rahmetli Ömer’in annesi Fatma teyzem her konuda olduğu gibi dikiş konusunda da çok maharetliydi. Canım komşu teyzem beni kırmayıp malzemeleri verip Ömer’inkine benzer tam benim istediğim gibi yuvarlak yakalı göynek dikivermişti, Bana nasıl güzel geldi ise onu hep özel günlerde giyerdim.

Okul hayatımızı, Mahalledeki oyunlarımızı yazarsak işin içinde çıkamayız.

Yani biz sizin anlayacağımız bizim nesil “İçtiğimiz Amerikan süt tozundan giyeceklerimizde Amerikan kaput beziyle büyüyen neslin uşaklarıydık” Ama Sokaklar ve, meydanlar bizimdi.

Benim yaşımda olanlara “O yıllarda mutlumuydunuz” diye sorun, yaşayanların yüzde sekseni bu yılları bilmediğimiz için o yıllar “Evet mutluyduk” derler.

Bana göre de, çocukluk yollarında herkes mutlu, Ama “o günler mi yoksa bu günler mi daha mutluydunuz” diye sorarsanız. “Yüce Mevla’mdan o günler bir daha geri gelmesin” derim.

Sağlıklı günlerde tekrar görüşmek üzere.

Hoşça kalın.

Necati KESKİN
01 Temmuz 2026
 ]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/gecmis-yillarimiz/828/ Wed, 01 Jul 2026 01:02:38 +0300 Küçük İnsanlar Küçük İnsanlar

Bizleri en çok meşgul eden; bizim sinirimizi bozan, motivasyonumuzu yok eden insan tipleridir.

Neredeyse toplumun yüzde sekseni bu insan tipleri ile doludur.

Karşınıza her yerde çıkarlar.

Nerede güzel bir şey yeşermeye başlasa, toplumsal temelli bir iş yapılsa, başlarlar olumsuz şeyler konuşmaya…

Başarıyı değil; küçük aksaklıkları, gözle görülemeyecek eksiklikleri konuşurlar.

Kendilerine dert edinirler.

Yok efendim onun asıl nedeni şuymuş, yok efendim o iş göründüğü gibi değilmiş, yok efendim işin içinde iş varmış…

Bakma sen onun “iyilik iyidir” dediğine…

İnsanları seviyor gibi gözüktüğüne…

Ne hinoğluhindir o…

İyi de “İyilik iyidir” demenin altında ne yatabilir ki, nasıl bir iş olabilir ki?

Ne dümenler döndürülebilir ki?

Yapılan iş amme işi…

Toplumsal…

Amme…

Anlayacağınız…

Beklentisiz, karşılıksız, menfaatsiz; toplum için, ülke için bir şey yapılamaz mı?

İlla yapılan işin bireysel bir karşılığı mı olmalı?

Onlara göre evet?

Atatürk Kurtuluş Savaşı’nı başlatmak için Bandırma Vapuru ile yola çıktı.

Samsun’dan başlattı kurtuluş mücadelesini.

Büyük bir mücadele vererek ülkeyi düşmanlardan kurtardı ve cumhuriyeti ilan etti.  

Osmanlı devleti Mustafa Kemal Atatürk ile ilgili yakalama kararı çıkardı.

Mustafa Kemal Atatürk, esir alınabilir, darağacına çekilebilirdi.

Neydi karşılığı?

Kendini bu ülke haklı için feda ettiğinde, bir beklentisi var mıydı?

Hiçbir beklentisi yoktu.

Olamazdı da!

Bilim insanlarına, sanatçılara, edebiyatçılara ne demelidir?

Bir ömür toplum için mücadele etmekteler hem de hiçbir karşılık beklemeden.    

Küçük insanların bakış açısı hep şöyledir: İyi bir iş yapılıyorsa mutlaka bireysel bir çıkar vardır.

Karşılıksız iş yapılmaz!

Karşılıksız işi enayiler yapar…

Kafa bu kafa…

Küçük insanlar; kimsenin görmediğini görür, duymadığını duyar, fark etmediğini fark ederler.

İşleri güçleri kişilerdir. Kişileri konuşur, kişileri dert edinirler. Varsa yoksa konu kişilerdir.

"Büyük insanlar fikirleri, vasat insanlar olayları, küçük insanlar kişileri tartışır."

Ne kadar yerinde ve doğru bir söz değil mi?

Küçük insanlar:

Yalancıdırlar.

Riyakardırlar.

Kurnazdırlar..

İftiracıdırlar...

“İyilik iyidir” sözü onlar için hiçbir anlam ifade etmez; anlamsız ve içi boş bir laftır.

Küçük insanlara sadece acıyorum.

Hem de çok…

Tanrının verdiği bu beyni, bedenlerinde boşu boşuna taşıyorlar.

Yazık…

Mevlâna, Yunus Emre, Hacı Bektaş, Pir Sultan Abdal, Şeyh Bedrettin onlara çok uzak insanlardır.

Alacakları hiçbir ders yoktur.

O kadar söz, nasihat boşa mı?

Öğütler, öğretiler…

“Bugün varız, yarın yokuz.” Sözü yeryüzündeki bütün canlılaradır.

Kimse ölümsüz değildir. 

Küçük hesaplar niye?

Dar kafalılık niye?

Büyük düşünmek, büyük adam olmak bu kadar mı zor!

Ne kaybedersiniz büyük insan olmak için biraz uğraş verseniz?

Büyük düşünseniz.

Büyük işler yapsanız.

Geçenlerde toplumsal temelli bir şeyler yapmaya kalkıştım.

İyi oldu.

Güzel bir şeyler çıktı ortaya…

Takdir gördü, alkışlandı.

Baktım küçük insanlar çoktan çevresindeki insanları zehirlemeye başlamış.

Dedikoduma başlamışlar…

Görevlerini en iyi şekilde yapmaktalar (!)

Bıktırdılar, kendilerinden tiksindirdiler.

Biraz akıl ya!

Çoğu üniversite mezunu, ülkenin beyaz yakalıları…    

Garip ama gerçek…

Okumamışları, cahilleri hiç söylemiyorum.

Olmuyor, inanın olmuyor.

Hep idealize ettik, varılması gereken yer dedik, bir sürü bir şeyler söyledik.

Küçük insanlar işte….

Bizde çokça mevcut…

Ne diyelim…]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/kucuk-insanlar/827/ Wed, 24 Jun 2026 18:01:00 +0300 LGS LGS

Bu ülke çocuklarının kaderi olmalıdır ki hep bir sınavdan geçme durumu söz konusudur.

İlkokul sıralarında başlar sınav, üniversite bitene, bir meslek sahibi olana kadar devam eder gider.

Hep bir sınav vardır hayatımızda…

Bu sınavlardan birisidir LGS…

En zorlu olanıdır.

Seçilme sınavıdır.

Bu yıl da zorlu bir sınavdan geçti çocuklar.

Sinirler, stresler, hastanelik olma durumları söz konusu oldu. Birçok aile çocuğunu sınav binası yerine hastaneye götürdü.

Kolay değil çocuklar için sınav. Her taraftan psikolojik baskı var. Yüklenen sorumluluk, beklenti hat safhada…

Ne yapsın çocuk!

Aileler çocukları için kaygılandı, üzüldü, sevindi.

Kimileri yüksek puan alacak iyi okullara yerleşecek, kimileri düşük puan alacak diploma notu ile kayıt alanlarındaki bir okulu tercih edecek…

Ülkemizde hep bir akademik başarı peşinde koşulmakta…

Adam olacaklar, adam olmayacaklar akademik başarı ile belirlenmekte…

Çocuğun sportif, sanatsal, mekanik, motor becerileri hiç umursanmamakta…

Kayda alınmamakta…

Sınavdan istendik puanı alamadınız mı, elendiniz mi kötü çocuksunuz.

O kadar…

İyi bir müzisyen, iyi bir sporcu, iyi bir edebiyatçı, iyi bir ressam…

Neden olmasın.

En iyiler sanatçılar, müzisyenler, ressamlar değil mi?

Hep onların ismini zikretmiyor muyuz?

Leonardo da Vinci, Pablo Picasso, Vincent Willem van Gogh, Michelangelo, Caravaggio, Rembrandt Harmenszoon van Rijn, Raffaello Sanzio da Urbino, Diego Velázquez, Albrecht Dürer…

Türkiye’de piyanist ve besteci Fazıl Say, orkestra şefi Cem Mansur, dünyaca ünlü piyanistler İdil Biret ve Güher & Süher Pekinel, soprano Leyla Gencer, caz piyanisti Karsu Dönmez ve elektronik müzik prodüktörü Mahmut Orhan …

Hep yanlış yapıyoruz, yapmaya da devam ediyoruz.

Her zaman dile getirmişimdir: İlkokulda derslere branş öğretmenleri girmeli, çocuğun yeteneği keşfedilmeli, ortaokulda yeteneğine uygun okullarda eğitim görmeli, liselerde çocuk artık mesleğinde yetkin hale gelmelidir.

En büyük sınav yeteneklerin tespiti olmalı…

Çocuk hangi alanda yetenekli ise o alanda eğitim görmelidir. Oysa meslek liseleri en kötü okullar statüsünde algılanıyor.

Ne sınav stresi olur çocuk ne de sınav kaygısı…

Yazık ya…

İstendik başarıyı gösteremeyen çocuklar perişan haldeler…

Özgüvenleri, ailede değerleri, arkadaşları arasında saygınlıkları kalmadı.

İşe yaramaz, derslerine çalışmayan, başarısız çocuklar oldular.

Kapandılar odalarına, gözyaşı dökmekteler.

Bir an önce çocukları at yarışı misali sınavlara sokmaktan vazgeçelim.

Bu çocuklar bizlerin gelecekleri.

O kadar çok kişi var ki mesleğini severek yapmayan, neredeyse çalışanların tamamı…

Avrupa’da insanlar yetenekli olduğu alanlarda eğitim görüyorlar, dolayısıyla hem işlerini severek yapıyorlar hem de psikolojileri düzgün.

Ülkenin en zekileri doktor…

Neden?

Doktor olunca çok para kazanacaklarını düşündükleri için.

Çok para kazanmak için insanlar yaşamlarını mahvediyorlar.

Yaşamdan zevk almıyorlar.

En kötüsü de mesleklerini severek yapmadıkları için başarılı olamıyorlar.

Önerdiğim yöntem çok büyük alt yapılar gerektiren, büyük paralar isteyen şeyler değil.

Neden hala sınavlar var, anlamış değilim.

İlkokullarda çocukların yeteneklerini tespit et, ortaokullarda yeteneklerine göre eğitim ver, liselerde çocuk iyice yetişsin…

Üniversite okumak isteyen okusun…

Okumak istemeyen iş hayatına atılsın…

Ülke olarak bir an önce bu çocukları sınav stresinden kurtarmak, yeteneklerine uygun meslekleri seçecekleri koşulları var etmek zorundayız.

Bu çocuklara yazık…

Gözümüzün önünde heba olup gidiyorlar…

Çözüm zor değil, çok kolay…]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/lgs/826/ Wed, 17 Jun 2026 20:35:57 +0300 Bir Yudum Suya Muhtaç Olmak Bir Yudum Sya Muhtaç Olmak
      
İnsanlar ne hikmetse yüce Mevla’mın bizlere bahşedilen nimetlerini, sorgusuz ve sualsiz hoyratça kullanmakta üstümüze yok. Atalarımızdan gelen bir söz vardır. “Yılan bile karnını doyurmak için toprağı israf etmemiş” Yılan toprakla mı karnını doyuruyordu hayır!. Ama önemli olan sözün, israf konusunda yılan bile insanlardan daha duyarlı olduğudur.
     
Canlıların en tehlikelisi olan biz insanlar, Mevla’m beterinden esirgesin, hiç bitmeyecekmiş gibi kullandığımız, faydalandığımız bir çok nimetin sıkıntısını çekiyoruz ve çekeceğiz, hani “hazıra dağ dayanmaz” derler ya!. Yine de bin kere şükürler olsun bu yıl gerek kış aylarımız ve gerekse nisan yağmurları dediğimiz yağmur aylarımız çok bereketli geçti, inşallah bu yıl özellikle su sıkıntımız görünmüyor. Ancak bilim adamlarının sözleri ve raporları ise korkutucu, gözlemlerine göre ”Dünya adım adım  su kıtlığına doğru gidiyor” Bu doğru mu yanlış mı zaman gösterecek. Suyumuz ne kadar bol olursa olsun Yüce Mevla’mın bu nimetini israf yapmadan ihtiyacımıza binaen kullanmak ve hoyratça kullanmamak gerek.

Zaman zaman yaşadığım Safranbolu’dan doğduğum topraklara Korgun’a  giderken yemyeşil dağlar, yol kenarlarındaki mevcut pınarların şırıl şırıl akan suları, dağda hayvanların su içmek için insan emeğiyle yaplılmış gölleri su ile dolu gördükçe yüce Mevla’ma bir kere sürürler olsun diliyerek temiz, oksijeni bol, açık havada, ormanda, yeşillikler arasında, yine şırıl şırıl akan dere kenarlarında doğayla baş başa kalmak sanki hayata yeni doğmuş gibi mutlu oluyoruz. Biz hemen hemen birkaç yıldır, pandemi virüs nedeniyle, veya kene gibi zehirli böceklerin doğada artması gibi olumsuzluklardan  dolayı da içimizdeki ‘acaba’ nedeniyle, piknik yapmak, başımızı bile dışarıya çıkaramıyorduk ne yazık ki...

Geçen yıllarda gerek kış aylarımız ve gerekse yağmur aylarımız oldukça kurak geçmesiyle haberini aldığımız birçok pınar, bir çok göl kurumuş ya da suları çekilmiş, veya iyice azalmıştı. Bilim adamlarının hazırladığı küresel raporlara göre Türkiye, dünya genelinde aşırı yüksek su kıtlığı riskiyle karşı karşıya olan 33 ülke arasında bulunmaktadır.

Yaşadığımız Safranbolu bölgesine göre çok şükür geçen yıllara nispeten  bu yıl ocak ayında bile sokaklarda neredeyse bir metreye yaklaşan kar yağışı ile şu ana kadar ülkemizi son derece memnun eden yağmurlar ülkemizde görülmedik bir su bereketinin yaşandığına şahit oluyoruz. Bu yıl suyumuz bol ise gelecek yıllar ne olacak belli değil onun için insanların bir yudum suyun kıymetini bilerek ona göre kullanmalıyız. Allah korusun bir yudum suya muhtaç olmakta var bu hayatta mücadelesinde…

Ülke toprakları içerisinde, ayrıca ormanlık ve dağlık alanlarda insan eliyle yapılmış bir çok pınar ve sulama alanlar var. Gündüz pikniğe gidenler faydalanıyor, geceleri doğal yaşamda hayatlarını idame ettiren diğer canlılar faydalanıyor. Şimdilerde çoğu kurumaya yüz tutan ağaçlar ve tabiat canlandı.

Canlıların hayat iksiri, can damarı, yaşama vesilesi olan suları hor kullanmamız gerekiyor. Çünkü su bizim insanlar dışında sayısız uçan, yürüyen ve sürünen, doğada yaşayan canlıları da suya ihtiyacının olduğunu düşünmemiz gerekir. Tabi ki bu hayvanlarda doğanın bir parçasıdır..

Bu ülkenin yüzde 98 i İslam dinini kabul etmiş Müslüman bir toplum. İslam’ın ilk şartlarından birisi de insanların ve bulunduğun çevrenin temizliğidir. Çevre temizliği, insan sağlığını korumak, doğal dengenin sürekliliğini sağlamak ve gelecek nesillere yaşanabilir bir dünya bırakmak için hayati önem taşıyan bir sorumluluktur. Ortak yaşam alanlarımızın temiz tutulması temiz su kaynaklarının ve soluduğumuz havanın korunması anlamına gelir.

Biz istediğimizi yazalım, istediğimizi konuşalım, kusura bakmayın ama hani ne diyeyim ki bazı kendini bilmez insan yaratıkları, hem doğaya hem de doğal yaşama en büyük zararı veriyorlar, İnsan yaratıkları dedim de konumuzla da ilgili ama yazmayayım dedim ama konu açılmışken yazmak zorunluğu hissettim. 10.Mayıs.2026 tarihlerinde yani bir ay kadar önce uzun yıllar görmediğim Korgun/Alpsarı göletinde piknik yapmak amacıyla ailecek gitmiştik.

Yani yüce Mevla’m Gölet’in suyunu doldurmuş, her taraf yem yeşil, mükemmel bir piknik alanı. Devletimiz ise  insanların bu güzellikler ortamında piknik yapabilmesi için bütün imkanları uygun olarak yapmış, Ancak size anlatılmasından bile utanç duyduğum bu alanı çevre temizliği berbat desem az gelir. Piknik yapmaya  gelenlerin piknik alanını resmen bir pislik alanı haline dönüştürmüşler, piknik yaparken bıraktıkları çöp ve pisliklerini sağa sola savuranlar için üslubumu da bozmak, çok ta ağır yazmak istemiyorum ama insanlığından ve onu yaratıcısından utansınlar, Bu güzellikler ortamında piknik yapıp pisliklerini oraya buraya atanlara kınıyor, yani doğada böyle acımasız davrananlara siz ne derseniz deyin ama ben onlara insan bile diyemiyorum..

Elimizdeki imkânları, özellikle pınarları ve sulak alanları, yani suyu, bu kadar hoyratça tüketmemek için, Bir bilim ardamı söyle demiş “Yetinmek, azla iktifa etmek aza kanaat etmek, yani ölçülü bir yaşam tercih etmek sizi dünyada rahat ettirir.  Böylelikle yaşamınız boyunca doğadan tad ve lezzet almanızı, düzgün bir hayat sürmenizi sağlar”

İstekler hiç bitmez yaşamda. Önü arkası gelmez. Yeter bu kadar denmez. Hep isteriz, daha çok gelsin deriz, kanaat etmez, doyuma bir türlü ulaşmayız.

İşte bu yazıma uygun bir kıssadan hissi : Karınca yere dökülen bal’dan biraz yer gider. Tadı hoşuna gider tekrar geri döner daha çok yemek için içine girer. Ancak ayakları bala batar  ve debelenerek ölür.  Hikmet ehli der ki : Dünyanın da tadı bal gibidir, kim yetecek kadar tüketirse kurtulur, kim hırsına kapılıp içine dalarsa sonu karıncanın sonu gbi olur..

Görüşmek dileğiyle hoşça kalın, sağlıklı kalan…

Necati KESKİN

15 Haziran 2026
 ]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/bir-yudum-suya-muhtac-olmak/825/ Mon, 15 Jun 2026 00:16:46 +0300 MHP Grup Toplantısına İstanbul Çıkarması MHP Grup Toplantısına İstanbul Çıkarması

MHP İstanbul İl Başkanımız Sayın Volkan Yılmaz, İlçe başkanları ile Çekmeköy İlçe Başkanımız Sayın Tahsin İnce, ilçe teşkilatımızla birlikte Milliyetçi Hareket Partisi TBMM Haftalık Olağan Grup Toplantımıza güçlü bir katılım sağlamışlardır.

Grup toplantımızın ardından, Bilge Liderimiz Sayın Devlet Bahçeli’nin tarihî, felsefi ve stratejik ufuk açan kısaca devlet dersi niteliğindeki hitapları doğrultusunda teşkilatımızca yapılan kapsamlı gündem değerlendirmesi şu şekildedir:

Kardeşlik bağlarımızın kuvvetlendiği mübarek Kurban Bayramı’nın manevi iklimi, kanlarıyla tarih yazan Ülkücü Şehitlerimizin rahmet ve minnetle anılması ve cihanı Türklükle şereflendiren İstanbul’un Fethi’nin 573’üncü yıl dönümü idraki, Çekmeköy Teşkilatı olarak millî birlik şuurumuzu ve çalışma azmimizi bir kez daha perçinlemiştir.

Ülkemizin "Terörsüz Türkiye" hedefine ilerlediği bu kritik dönemde, Cumhuriyet Halk Partisi’nin kucaklaşmak yerine kutuplaşmayı derinleştiren, fiziki mücadele çağrılarıyla sokağı ve kamu düzenini hedef alan tehlikeli eylemleri kabul edilemez.

Ayrıca, bazı belediyeler üzerinden yürütülen usulsüzlükler ve kamu kaynaklarının istismarı, iki cihanda kurtuluşu olmayan bir düşkünlüktür. Partimiz "Temiz Siyaset-Temiz Yönetim-Temiz Toplum" ilkesiyle her türlü arınmayı tavizsiz uygularken, CHP de kendi içindeki bu çürümeyle yüzleşmeli ve arınmalıdır. Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sisteminin ruhuna uygun olarak siyasi etik ve finansman rejimleri yeniden düzenlenmelidir.

Liderimiz Sayın Devlet Bahçeli’nin ortaya koyduğu "Selçuklu Kartalı" modeli, 21. Yüzyılın imkânlarına mütenasip yeni bir güvenlik paradigmasıdır. Türkiye'nin güvenliği sadece kendi sınırlarından ibaret değildir; kuzeyde Kırım'ı, güneyde Yemen'i, doğuda Doğu Türkistan'ı, batıda Bosna ve Kosova'yı ihtiva eden geniş bir Türk-İslam coğrafyasını kapsamaktadır. "Terörsüz Türkiye, terörsüz bölge" adımı, Türk Asrının ilk stratejik hamlesidir.

Coğrafyamız, ABD himayesindeki İsrail’in vahşi Siyonist yayılmacılığı ve terörü ile karşı karşıyadır. Siyasi hedefleri Netanyahu'nun belirlediği bu kirli savaşta ABD fena halde bocalamakta, Başkan Trump’ın boş tehditleri kendi müttefikleri nezdindeki inandırıcılığını ve askeri motivasyonunu yok etmektedir

Birleşmiş Milletler can çekişirken, NATO ve AB gibi kurumlar kan kaybetmektedir. Bu barbar rejimin değişmesi, Netanyahu başta olmak üzere suçluların cezalandırılması şarttır. İslam dünyasının bu zulme karşı ayağa kalkması ve kalıcı barış için Liderimizin önerdiği "Kudüs Paktı" teklifini ciddiyetle ele alarak askeri, siyasi ve ekonomik bir güç merkezi oluşturması elzemdir. Güven veren, itibarlı ve kudretli Türkiye ile birlikte Türk Devletleri Teşkilatı  bu küresel adalet ve barış inşa sürecine her yönüyle hazırdır.

MHP İstanbul İl Başkanlığımızın öncülüğünde ve Çekmeköy İlçe Başkanlığımızın kararlı duruşuyla; Gök Sultan İkinci Abdülhamid Hanın hamiyeti, Enver Paşa'nın cesareti ve Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün ferasetiyle tarihi okuyan Bilge Liderimiz Sayın Devlet Bahçeli’nin çizdiği tarihî istikamette, Cumhur İttifakı’nın sarsılmaz iradesiyle Türkiye’yi süper güç ve lider ülke yapmak için azimle çalışmaya devam edeceğiz.
Kamuoyunun bilgisine saygılarımızla sunarız.

Döne Doğutekin MHP Çekmeköy Basın Yayın ve Medyadan Sorumlu Bşk.Yrd.]]> Döne Doğutekin https://www.haberci18.com/yazarlar/done-dogutekin/grup-toplantisi/823/ Fri, 05 Jun 2026 11:54:44 +0300 Çankırı Yanıyor "Toplumsal Çöküş: Çankırı Yanıyor, Temsilcileri Fotoğraf Çektiriyor"

Geçen hafta Çankırı'da bir intihar haberi daha düştü ekrana. Polis geldi, hastane üstüne düşeni yaptı, aile defin merasimini gerçekleştirdi. Birkaç satır haber çıktı. Hayat kaldığı yerden devam etti. Tam da böyle devam edecek.

Sayılar Yalan Söylemez, Ama Yetkililer Duymazdan Gelir TÜİK verilerine bakın.

Çankırı'da 2009 yılında yüz binde 2.77 olan kaba intihar hızı, 2024'te 7.89'a fırlamış. Son 15 yılın zirvesi. Türkiye ortalaması aynı yıl 5.22. Makas kapanmıyor, açılıyor. Ama meseleyi yalnızca intiharla çerçevelemek gerçeğin ancak bir köşesini görmektir.

Çankırı'da cinayetler artıyor. Adam öldürmeye teşebbüs vakaları artıyor. Yıllarca ortalaması bir cinayet olan bu şehirde 2023 yılında yaklaşık on cinayet yaşandı on. 2023- 2024- 2025 toplamı ise 18 cinayet 18.

Kimse saymadı, kimse sormadı. Bu üç başlık birbirinden bağımsız değil. İntihar da, cinayet de, şiddet de aynı zeminden besleniyor: ekonomik çaresizlik, işsizlik, uyuşturucu, aile çözülmesi, toplumsal umutsuzluk. Bunların tamamı bir toplumsal cinnetin alt başlıklarıdır. Ve bu cinnetin nedenlerini siyasi arenada dile getiren, Çankırı adına kürsüde soru soran, bu şehrin yükünü meclis gündemine taşıyan tek bir temsilci çıkmamıştır.

İktidardan da, muhalefetten de. Karne Ortada: 11 Yılda Çankırı İçin Tek Satır Yok Meclis kayıtları açık, herkesin erişimine açık. AKP'den Emin Akbaşoğlu, 11 yıldır Çankırı milletvekili. Grup Başkanvekili. Partisinin mecliste ikinci sırasında oturan isim.

TBMM'nin resmi sistemine göre bu dönem sicili şöyle: İlk imzacısı olduğu kanun teklifi sıfır. İmzasının bulunduğu kanun teklifi sıfır. Çankırı için verdiği yazılı soru önergesi sıfır. Meclis soruşturması önergesi sıfır. Meclis araştırması önergesi olarak imzasının bulunduğu sekiz önerge var; hiçbirinin konusu Çankırı değil.

Tek bir genel görüşme önergesi var; o da Srebrenitsa Soykırımı'nın unutturulmaması üzerine. Srebrenitsa acısı insanlığın ortak hafızasına aittir, kimse küçümseyemez. Ama sorarız: Peki ya Çankırı'nın acısı? On yılda bir kez bile "bu şehirde insanlar neden umudu kesiyor?" diye sormak mümkün değil miydi? Yatırım getirmekten söz etmiyoruz. Tek bir yazılı soru bile yeterdi. Yok. MHP'den Pelin Yılık'ta tablo daha da vahim. Bu dönemde ilk imzacısı olduğu kanun teklifi sıfır. Yazılı soru önergesi sıfır.

İmzası bulunan meclis araştırması önergeleri arasında Çankırı'ya dair tek bir satır yok. Arıcılık var, endemik bitkiler var, Konya Ovası'ndaki tarımsal kuraklık var. Çankırı yok. İki milletvekili, iki farklı parti, tek bir ortak payda: Bu şehir Ankara'da yok. Yerelde de Ses Yok: Parti Örgütleri de Teslim Olmuş Durumda Peki milletvekillerine hesap soracak, onları zorlayacak, "git Ankara'da bu şehrin sesini çıkar" diyecek kim var? Teoride parti il örgütleri bu işi yapmalı. Pratik çok farklı. AKP İl Başkanlığı, milletvekiline ne zaman son kez baskı kurdu? MHP İl Başkanlığı, Pelin Yılık'a "Çankırı için tek bir önerge bile vermedin, bu kabul edilemez" dedi mi? Hayır. Çünkü bu şehirdeki parti örgütleri de aynı fotoğraf kültürünün parçası; protokolde görünmek, açılışta yer almak, yukarıdan gelen direktifi uygulamak.

Bağımsız bir yerel irade, milletvekilini sorgulayan bir örgütsel refleks yok.

Muhalefete gelince, tablo ibret verici. CHP Çankırı, kendi il kongresini bile kavgasız yönetemeyen bir örgüttür. Kendi iç çekişmelerini aşamayan, delegesini bir araya getiremeyen bir yapının bu şehrin sorunlarına sahip çıkması, halkın beklentilerini Ankara'ya taşıması mümkün değildir. Üstelik bu tablo Çankırı'ya özgü de değil; CHP genel merkezinde yaşanan liderlik krizleri, genel başkan seçimindeki kargaşa, partinin ülke genelinde içine kapandığının göstergesidir.

Böyle bir muhalefetten Çankırı adına sistematik bir baskı beklemek hayaldir.

Belediye Başkanı belki bir çare bulacak ama o da yağan yağmurdan alt yapından kafasını pek kaldıramıyor Sonuç ortada: iktidar partisi örgütü milletvekilini sorgulayamıyor, muhalefet örgütü kendi kongresini yönetemiyor. Bu şehrin siyasi zemini baştan çürümüş durumda. Bürokrasi de Seyirci, Hem de Sessiz Bir Seyirci Suç yalnızca milletvekillerinde değil.

Bürokrasi de bu tablonun ortağıdır; hem de isteyerek. Bir il müdürü, bir kaymakam, bir kurum amiri kendi inisiyatifiyle harekete geçebilir. Raporlar hazırlayabilir, sorunları tespit edebilir, çözüm önerilerini üst makamlara iletebilir.

Bunu yapmak için milletvekilinin telefonunu açmasını beklemeye gerek yok.

Ama yapmıyor. Çünkü bu şehirde bürokrasinin refleksi bellidir: önüne gelen evrakı çevir, imzayı at, günü kapat. Öte yandan Ankara'ya ulaşmak isteyen bir vatandaş için durum içler acısıdır. Milletvekiline ulaşamazsın, ulaşsan da karşında ilgisizlik vardır. Bürokrasi kendi başına adım atmaz, siyasetçiye ihtiyaç duyar; siyasetçi ise şehri umursamaz. İkisi arasında sıkışan halk, devletle ancak bir şeyler patlayıp mahkemelik olduğunda yüz yüze gelir.

Diyanet bu şehirde ne yapıyor? Toplumsal çöküşün içinde hutbe üretmekten öteye geçebiliyor mu? Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü sahada mı, evrak arşivinde mi? Uyuşturucuyla mücadele koordinasyonu kâğıt üzerinde mi yoksa sokakta mı? Vatandaşın vergisiyle ayakta duran bu kurumların gerçek anlamda işlev görmesi ne zamana kaldı?

Protokol Hep Var, Sorumluluk Hiç Yok Buna karşın düğünler kaçırılmıyor. Açılışlar kaçırılmıyor. Bakan konvoylarının önünde en ön sıraya girilmiş, fotoğraflar çekilmiş, sosyal medyaya düşmüş. Bu şehirde bir protokol karnivalı var; görünür olma yarışı hiç durmuyor. Ama aynı yüzler intihar oranları için toplanmıyor.

Cinayet istatistikleri için masa kurulmuyor. Gençlerin uyuşturucuya neden sürüklendiği sorusu sorulmuyor. Çünkü bunlar fotoğraf çektirmeye elverişli değil.

Son Söz: O Gün Gelmesin, Ama Geldiğinde İş İşten Geçmiş Olacak Yarın bu şehirde bir intihar daha olacak. Ya da bir cinayet. Senaryo biliniyor: Polis gelecek, cenaze kaldırılacak, "üzüntüyle öğrendik" açıklaması yapılacak. Sonra unutulacak. Ama şunu da bilin: Bu senaryo soyut değil.

Bir gün bu haber sizin bir akrabanız olabilir. Komşunuz olabilir. Evinizin içinden biri olabilir. O gün gelmesin; ama geldiğinde iş işten çoktan geçmiş olacak.

Çünkü burada önleme değil, gömmek üzerine kurulu bir sistem var. Olay olduktan sonra başsağlığı dilemek kimsenin hayatını geri getirmiyor. Bu şehrin temsilcileri ve kurumları için asıl mesele sorunları çözmek değil, sorunlar karşısında görünür olmaktır. Çankırı bir toplumsal cinnete sürükleniyor. Bunu durduracak iradenin izi ne mecliste, ne bürokraside, ne de parti örgütlerinde görünüyor. Ateş düştüğü yeri yakar. Çankırı'da da kimse fark etmez.

Avukat Rüstem Karadeniz]]> Rüstem Karadeniz https://www.haberci18.com/yazarlar/rustem-karadeniz/temsilcileri-fotograf-cektiriyor/822/ Wed, 03 Jun 2026 20:21:31 +0300 Yollar Yol

Bu kaçıncı yola çıkışım inanın bilmiyorum, ama her yola çıkışımda hüzünlenirim.
İçime bir hüzün çöker.

Mutsuzluğun, huzursuzluğun, karamsarlığın tavan yaptığı bir psikolojik durum hasıl olur.

Kafamda yaşanmışlıklarım...

Kan bağlarım, sevdiklerim, dostlarım, akranlarım, akrabalarım…

Ne zordur vedalaşmak…

Ayrılıp yola koyulmak…

Bu bir yol hikayesi değil, bir yaşamın, yaşanmışlığın geride bırakılması hikayesidir.

Bir daha ki yola çıkış hikayesine kadar…

Belki de bir daha göremeyecek, bir daha yola çıkamayacak...

Bu da başka bir ölümcül kahroluştur.

Bir daha olmamak, olmayacak olmak…

En zoru da bu olsa gerek…

Yollarda fark edersin bir şeylerin eksildiğini, eksik kaldığını, yaşamın bir kesitini daha geride bıraktığını…

Böyle anlarda zayıf kalır, güçsüz düşer, aciz bir insana dönüşürsünüz.

Eliniz, kolunuz bağlanır.

Ah insanoğlu ah!

Sana yaşamda, yaşamak zorunda bırakıldığın şey hüzün ve gözyaşıdır.

Ne zordur yola çıkmak…

Her defasında bunu yüreğinin en derinliklerinde yaşamak...

“Nereye böyle?” sorusu hep kafandadır.

Tüm yaşanmışlıkları kendinle beraber uzaklara götürürsün.

Beyninin içi yaşamışlıklarla dolar, taşar; yaşanmışlıklar ona yük olur…

Neredeyse bir ömrü…

Arabada çalan müzik geçmişi anlatır.

Kafanda tüm geçmişin…

Yolda gelecekle ilgili bir duygu oluşmaz, hayal kuramazsınız, istesen de gelecekle ilgili bir duyguyu var edemezsiniz…

Geleceği düşünemezsiniz.

Geçmiş ve sen…

Suçlu hissedersiniz kendinizi, hatta tek suçlu ilan edersiniz…

Sanki yaşanmışlıkları yok eden, yaşamı geride bırakan sensindir.

Senin suçundur.

Ne kadar yol alırsan o kadar derin olur hüznün…

Hüzün ve isyan…

İsyan mı?

Hayır, hayır değil…

Sadece hüzün…

Yaşama, yaşamın acımasızlığına karşı…

Yolla beraber götürdüğün geçmişin…

Sanırım insanın ömür yolculuğu da bir yol…

Başlangıç ve bitiş…

Yaşlılık iyice artınca, elden ayaktan düşünce geçmişle yaşamak bu olsa gerek…

Yaşlı insanların dalıp gitmeleri boşuna değil…

Kafalarında koca bir geçmiş…

Yaşanmamışlıkları daha büyük bir keder…

Muhasebesini yapmak ne işe yarar…

Ah eski günler…

Ah çocukluk, gençlik…

Hepsi şimdi yolculukta bir arada…

Gözünün önüne gelir, her biri ile anıların depreşir, yüreğinin ortasında bir şeyler düğümlenir.

Suçluluk duygusu ile yol alırsın.

Yol bittiğinde azalır geçmişin.

Yeni bir hayat başlar, yeniden biriktirmeye başlarsın anıları, yollarda hüzünlenmek için…

Yollarda gelir geçmişin.

Hiç çıkmasan bu yola, sevdiklerin kalmasa geride, tekrar yaşamasan bu duyguları…

Hüzünlenmesen, için daralmasa, geçen zamana lanet okumasan, yaşam anılara kalmasa…

Nafile…

Her şey tükenmek üzerine kurulmuş, insanoğlu mecbur çıkacak bu yola hem de sonunu bile bile…

Kim yolcu değil ki şu dünyada…

Her birimiz bir yolcuyuz…

Bunun bilincinde olanlara…

Bin selam…]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/yollar/821/ Wed, 03 Jun 2026 20:01:34 +0300 Bit Yiğitte - Pire İtte Bit Yiğitte, Pire İtte Bulunur

Geçtim bilgisayarımın başına bu hafta ne yazayım diye karıştırırken, Türk Sinemasının erkek aktörlerinden Tarık Akan’ın Cezaevinde yattığını pek ilgimi çekmediğinden biliyordum, ama Google de olayı şöyle anlatmış.

Tarık Akan 12 Eylül 1980 askerî darbesinin hemen ardından, 1981 başlarında Almanya'da yaptığı bir konuşma yüzünden yurda dönüşünde tutuklanmış. Tutuklanmanın nedeni ve gerekçesini bilmiyorum ama. Böylece uzun bir yargılanma süreci sonunda aklanan aktör, o günlerde geçirdiği anılarından bir tiyatro eseri meydana getirmiş, okumadım ama başlığı bana geriye dönük halen bile unutamadığım gibi çok üzüldüğüm bir anıma çağrışım yaptı. Bu anımı bazı anne ve babalara çağrışım yapsın diye yazıyorum.

Korgun’da l954-55 İlkokul ikinci sınıftayız, Yani henüz 7-8 yaşlarındayız. Aynı sınıf ve sırada oturduğum bir arkadaşım vardı, İsmi ve kimliği bende kalsın, kader ya bu babası daha ‘3’ üç yaşında iken vefat etmiş, fakat annesinin hiçbir geliri olmadığı gibi onların geçimlerini temin edecek kimsesi de bulunmadığından annesi ikinci evliliğini yapmış, o zavallım da mecburen annesi ile birlikte üvey baba evine gitmiş, Zamanla üvey babasından da annesi iki kardeşi  daha dünyaya getirmiş, neticede kendisi küçük olmasına rağmen, büyük abi olarak evin her hizmetinde onu kullanmışlar, yani üvey babasının evinde ne ders çalışma imkanı olurmuş nede temizliği, yani bizim zamanımızda tüm ilkokullarda giydiğimiz beyaz yakalık ve altında siyah önlüğün (biz göğüslük) derdik. Tabi altında da kırk yamalı mintan, yine altında pantolon benzeri giyeceği, ayağında numarası değişik ve kendinden büyük soğuk kuyu lastik ayakkabısı, Çantası bezden dikili, kitap ve kırtasiye malzemeleri ise Rahmetli öğretmenimiz Mehmet Samsa tarafından temin edilen bir öğrenci kardeşimizdi. İşin en acı tarafı da öğle okul paydosunda bütün öğrenciler evine yemeğe giderlerken o okulda kalır, cebine koyduğu bir kaç ahlat, erik veya elma kurusu “kak -hoşaf” ile akşam ederdi.

O yıllarda Cumartesi günü öğlene kadar okulda ders görürdük hafta tatili de 1,5 gün idi. Bütün öğrenciler Pazartesi okula geldiğimizde sınıftaki bütün öğrenciler ailelerimiz tarafından genelde temizlenmiş olarak gelirdik, fakat bu kardeşimiz nasıl oluyorsa, okula geldiğinde ne saç tıraşı doğru yapılırdı nede giyimine dikkat edilirdi. Hatta hiç unutmam öğretmenim kendisine “Annen okula gelsin benimle görüşsün” diye tembih ettiğini hatırlarım. Çünkü zavallı arkadaşımdan bütün sınıfa “bit” ondan  yayılırdı. Bit geçer diye de yanına kimse oturamaz, yani tedirgin olurlardı. ama rahmetli öğretmenim onu benimle beraber aynı sırada oturtturdu. Fakat her defasında kafasında bir iki bit mutlak olurdu, her halde o yıllarda bende bit’e alışkındık galiba, yani hiç tedirgin olmazdım, o siyah önlüğünün (göğüslüğünün) üzerinde eski siyah bir yün yelek giydirirlerdi ki sanki o yelek bit’in yaşam merkezi gibiydi.

Öğretmenim birkaç kez dersten çıkartarak “Haydi oğlum sen evine git, annen çamaşırlarını yıkasın” diye okuldan evine gönderirdi. Onun dersten çıkarken yüz ifadesini hiç unutamam, hep ağlayarak evine giderdi. Bir veya iki gün sonra okula geldiğinde, onun yüzündeki mahcubiyeti hiç unutamam. Fakat ben onun mahcubiyetini anlardım, sınıfta aynı sırada birlikte oturduğumuzdan onun en yakın ve samimi arkadaşı bendim, ders arası bazı  teneffüslerinde bile devamlı benimle birlikte olmak ister benimle oynardı. Öğle yemek saatinde evimiz okula yakın olduğundan durumunu bildiğim için birlikte bizim eve yemek yemeğe giderdik, Onunda beni çok sevdiğini anlardım. Fakat okuldan eve döndüğümde sıra arkadaşımın bu haline gerçekten çok ama çok üzülürdüm, Çünkü gerçekten hali içler acısıydı. Hatta okuldan evine gönderildiği günlerde, verilen ödevleri hep ona iletirdim.

Korgun’a gittiğimde orada ikamet eden bazı okul arkadaşlarımla görüşürdüm onunda sorardım ve tanıyanlar İstanbul’da Gazoz fabrikalarında çalıştığını söylerlerdi.

Bir vesileyle 2 – 3 günlüğüne Korgun’a gitmiştim. Her nasılsa tesadüf Korgun’a gelmiş kahvehane bahçesinde çay içiyordu, tam 60 -65 yıldan fazla görmediğim okul, sınıf hatta sıra arkadaşımı simasından tanıdım, yine de acaba o, bu mu diye yanımda bulunan bir arkadaşıma da sorarak onu o kişi olduğunu söylemesi üzerine, gittim yanına oturdum, Bana dikkatli dikkatli baktı, bende kendisine bana da bir çay söylemesini istedim. -Bana tedirgin bakarken, -Beni tanıyor musun dediğimde, hafif gülümseyerek dikkatli dikkatli beni süzdü ama özür dileyerek tanıyamadığını söyledi, Onun tanıyamaması da normal çünkü onu görmeyeli tam  65 yıl olmuştu. Kendimi tanıttığımda “Vay benim canım arkadaşım, bende seni hep sorup soruşturuyordum” diyerek birbirimize sarıldık. Eskileri anıları yad ettik.- “Seni asla unutmadım bana yaptıklarını asla unutamam da. Sen benim canım arkadaşımsın” diyerek her sözünde bana sarıldı. Korgun’da kaldığım üç gün boyunca beni hiç yalnız bırakmadı sağ olsun.

Peki o yıllarda “bit” sadece benim sıra arkadaşımda mı görülürdü. Hayır bütün sınıflarda temizliğine dikkat etmeyen bir çok öğrencide görünürdü. Aslında bit ülkemizin, Ekonomik, altyapı, hijyen, yani temizlik sorunuydu,

Yazımın konusunu şuraya getirmek istiyorum. 7-8 yaşlarında bir çocuğu sıradan ev işlerinde kullanırsan, hayvanlarının bakımlarına bu yavruyu görevlendirirsen, daha da olmadı küçük kardeşlerinin de bakıcılığını da ona yüklersen, bu yaşlarda bu çocuktan ne beklersin ki. Üvey ana dehşeti değil ama üvey baba dehşeti diyebiliriz. Tabi o çağlarda.

İki torunum var Emre 30, Umut ise 25 yaşlarında ayrıca İlk okula giden mahallemdeki bazı çocuklara da sordum, Bit gören var mı diye inanın “Bit” nasıl bir yaratıktır, yani hayvan mıdır böcek midir, billahi bilen yok. Dediğim gibi pek siyasetten anlamam ama Ülkemin gelinin noktasını görün, nereden nereye geldik.

Hani bir söz vardır “Bit yiğitte, pire itte bulunur” diye, aslında bu söz garip gurabanın kendini topluma kabul ettirme sözünden başka bir şey değil.

Bir anımı yazdım, bazıları da bana ne senin anılarından diyenler olabilir, Fakat anlayana çok şey katar, anlamayana zaten bir sözüm olmaz…

Görüşmek üzere, sağlıklı ve huzurlu kalın.

Necati KESKİN

01 Haziran 2026
 ]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/bit-yigitte-pire-itte/820/ Mon, 01 Jun 2026 00:31:51 +0300 Satılık Kalemlerden Olmadım; Olmayacağımda Satılık Kalemlerden Olmadım; Olmayacağımda (Özel Makale)

Son Yıllarda Halkın İçinde ne Millet Vekili, ne Belediye Başkanı Göremez Olduk Yanlarına Yaklaşamadığımız Protokol Üyeleri İçinde Mütevazi Kişiliği, Disiplinli Çalışmaları ile Tüm Çankırı’nın Kalbinde Taht Kuran www.haberci18.com İnternet medyası ve yayın yönetmeni Mustafa Çelik, "Vatandaşın sabrını tükettiniz! Bu ülke, Mustafa Kemal Atatürk'ün kurduğu Türkiye Cumhuriyeti! Demokrasiyle yönetiliyor, keyfiyetle değil!" dedi.

Onurlu Gazeteci Susturulamaz!

Çelik, “Şehrim ve İnsanları için Mücadelemizde Azim ve Kararlıyız”

Hiç kimsenin benim için çok iyi birisi demesine ihtiyacım yok. İyilere iyi, kötülere kötüyüm. İşine yaradıklarıma iyiyim, yaramadıklarıma kötüyüm. Sepet kolunuza, herkes kendi yoluna. Sözüm benim ile uğraşanlara, kendini nimetten sananlaradır.

Unutma ki, “Sizin ve Sizin gibilerin değeri en az bana verdiğiniz değer kadardır!...” tetikçiler bunu bilin yeter. Şahsım ve sahibi olduğum www.haberci18.com’a yapılan saygısızlığın bedelini sizlere ödettireceğiz, kaçış yok."

Herkes futbol profesörü, spiker olmuş, yorumcu olmuş, takım yöneticisi olmuş, siyasetçi olmuş olmuşta olmuşlar Çankırı FK üzerinden kafalarına göre keyifleniyorlar.

Yalan, yanlış, noksan bilgilerle bir şeyler anlatmaya çalışsalar da maalesef bilgi kirliliği yaratarak kamuoyunu aydınlatmakta uzak duruyorlar. Herkes kurt olmuş vay bu şehrin haline.

Çankırı FK spor kulübü bizim, www.haberci18.com İnternet medyasının dost ve kardeş kulübüdür. Bunu hiç bir skor yada kişiler, guruplar ve söylemlerin bozamayacağının bilinmesini isteriz...

Bay Çelik’den Anlamlı Mesaj

“Dün neysek bu günde oyuz” Rüzgâra göre dans edenlerden değil, fırtınaya karşı omuz omuza duranlardanız. Arkamızdan konuşanlar gölgemizi görürüler; çünkü bizim yolumuz dik her zaman güneşe dönüktür.

Çankırıgücüspor Şampiyonlukla bitirdiği 2025-2026 sezonunu son oynadığı Bölgesel Amatör Lig play out mücadelesiyle tamamladı. Evet bu maç özelinde maalesef farklı bir mağlubiyet sonucu ile bitti. Ancak inanın bizi üzen bu skordan çok bu şehrin yıllarca özlemini çektiği profesyonel lige en çok yaklaştığı bu yılda rakibimizin bize karşı gösterdiği hırs ve mücadeleyi 3.lige yükselme play of maçında göstermemesi oldu. Bizim için mutlu olduğumuz ve umutlu olduğumuz nokta birbirinden değerli ve yetenekli alt yapıda ki kardeşlerimizin böyle bir maçta süre almaları ve sezon boyu birçok alt yapıdan genç kardeşlerimiz A takım da bizlere destek oldu. Belki şimdi olmadı ancak Çankırıgücüsporlu bu kardeşlerimizin Çankırı’yı üst liglerde en iyi şekilde temsil edeceklerini biliyorum.

Hepsinin yüreğine sağlık sezon boyu yanımızda olan taraftarlarına, hocalarına, yöneticilerine ve en çok da zor zamanlarda birbirimize destek olarak çankırı Amatör küede şampiyonluk yaşatan kıymetli takım arkadaşlarına sonsuz teşekkürlerimi iletiyorum.

Çankırı’da oynanan play-out karşılaşmasında Çankırı FK, Çankırıgücü’nü 12-0 mağlup ederek orantısız güç kullanarak, pervasızca sevinen Çankırı FK’yı kınıyor, utanmadan helallik isteyen bazı teknik heyet ve futbolculara haklarımızı helal etmiyoruz.

Daha Fazlasını Gör

Eserinizle Gurur Duyun Bir İlin Kaderi Böyle Olmamalıydı

Yok öyle bırakıp kaçma; Hesap vermeliler!

Çankırılı’nın sırtına binerek, Çankırı’mızdan başka şehre giden Valiyi kullanmak, iş insanlarına, STK başkanlarına aba altından sopa göstererek  ‘hibe, yardım-bağış’ adı altında çok büyük paralar toplayarak yaptıkları harcamaların kalem kalem hesabını vermeden kaçamayacaksınız. Sayı ya Hakan Aslan, Servet Sevindim haricinde sözde yönetici olduğunu, başkan olduklarını iddia edenler Çankırı FK’ya kaç TL yardımda bulundular, gerçek belgeler ile açıklasınlar birde onları görelim.

Çankırı FK hocası çeyrek mafya teknik heyetten Çarşambaspor maçı sonrası açıklama beklerdik, ama onu da yapamadan kaçtılar. Kendi şehrin takımına 12 gol atma hırsınızı Çarşambaspor karşısında da gösterseydiniz keşke. Amatörde mücadele eden bu şehrin çocuklarına yaptığınız büyük bir saygısızlık ve nezaketsizliktir.    

Takımı Zirveden Play-Out’a (istenmeyen hallere) düşürenlerden hesap sorulmalı.

Bölgesel Amatör Lig 4. Grup’ta sezon boyunca zirveyi bırakmayan Çankırı FK, en yakın rakibinin 6 puan önünde zirvede tamamladı. Ancak BAL statüsü gereği play-off etabında yaşanan beklenmedik elenme, takımı play-out maçına sürükledi.

Tüm sezonun emeğini tek bir maça sığdırmak zorunda kalan Çankırı FK, Play-Out maçında Çankırıgücü karşısında 12-0 galip gelerek ligde kalmayı garantiledi.

Bu sonuç, BAL statüsünün acımasız yapısını bir kez daha gözler önüne sererken; Çankırı FK’nın sezon boyunca gösterdiği dominasyon, tek bir maçın kader belirleyici etkisiyle gölgelenmiş oldu.

"Elveda BAL Ligi... Çocukluk sevdam, uğruna ömür verdiğim Çankırı Fk sporumuz, ne yazık ki saha içi gerçeklerden uzak, saçma bir statü kurbanı oldu.

Şampiyon olup 3. Lige çıkacağımız anda; küme düşmemize sebep olanların vicdanı, bizim duyduğumuz bu acının ağırlığını taşıyabilir mi bilmiyorum; onlara hakkımı asla helal etmiyorum. Bizim sevdamız liglere sığmaz, bu ayrılık bir son değil, daha güçlü döneceğimiz günlerin başlangıcıdır.

Sırtımı yasladığım dağım, Arkamda her zaman varlığını hissettiğim, gücüm, kuvvetim. Dostlarım, arkadaşlarım, can gardaşlarım, okuyucu ve takipçilerim.
Sizleri kaybetmenin acısını dindirmek o kadar zorki. Kelimeler kifayetsiz. Sizlerle birlikte ben ve yazı ailemizde üzüldü.

Bu Olumsuz Davranışlarınız Şehre Zarar Veriyor!

Ya bırakın şu Mustafa Çelik’i, muhatap olmayın, olmayalım diyebilirsiniz. Atışınız serbest. Gönül koymam. Ama; şunu eklemem lazım. Zamanı gelince sizleri de kalemimiz ile etkisiz hale getirebilecek güce sahip olduğumuzu unutmayın. Zaman her şeyin ilacıdır, kan emici vampiriler bekleyip göreceksiniz…

Çankırı’nın sesini duyurur, halkın ufkunu açtığını sanan paranın (…) kişi, kişilerin verdiği zararlar ile Çankırı genel ifade ile geçmişini mumla arıyor oldu…

Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu... Size kim neyi anlatacak? Taraflı, paralı maçları anlatan, anlattıran, hoca ve futbolcuları bir tek kamere ve bir spikerin karşısına dikmek şehrin üst kurumu olan yönetimine mi kaldı?

Paralı taklacıları koruyan, korlayan, destekleyen sizler değilmisiniz be arkadaş...

Sizin yüzünüzden koca bir sezon yalan yanlış verdiğiniz, verdirttirdiğiniz (bilgi kirliliğinden dolayı) sorulacak önemli sorular çöp oldu çöp. Taraftara yapılan hakaret, küfür olayları neden ve kimlerin yüzünden cereyan etti. Maç sonu bile değerlendirmekten aciz bir teknik heyet. Bu konuların saklı, gizli kalması sizce etik mi? Son derece sizi tebrik etmek lazım. Yavuz hırsız ev sahibini basarmış misali...

Biz bu futbolcuları ayakta tutmak için ne mücadele veriyoruz siz ne yapıyorsunuz ayıptır. Ve hala sallıyorsunuz. Basın karşısına çıkıp ta, soracağımız önemli sorular karşısında bir basın açıklaması dahi yapamadığınız gibi, tetikçilerinizin sayesinde kendiniz pişirip kendiniz yiyorsunuz. Ah sizi aymazlar sizi. Yeyin beyler yeyin. Bu kervanın sonu da yakın. Yaptığınız bazı yanlış tutumlarınızı da yayınlamıyoruz bile... Asıl soru artık şu: Sizi oraya, buraya kim yolluyor sağa sola sallamanız için??? Şaibeli ve şikayet kokan davranışlar.

Akıntıya kapılıp gidiyorsunuz. Yaptıklarınız yarına kalır ama; yanınıza kalmayacaktır. Çankırı’ya yaptıklarınız yakın takipte. Sözde birlik, beraberlik sağlıyorsunuz öyle mi? Hadi oradan (…)

Çelik, “Kardeşim anlamayanı sal bırak ne halleri varsa görsünler altın altındır.” Dedi.

Yeter Artık Yeter!

Etkinlikler kapsamında düzenlenen tören, toplantı, basın açıklamasında dahi basını ayrıştıran yönetim, kurum ve kurumlarla içi içe yaşamak ne kadar ayıp değil mi?

Kamuoyuna: www.haberci18.com İnternet Medya gazetesini yayınlamak için emek veren birisi olarak söylüyorum. Bir tek Allah’ın günü şu veya bu siyasiye, partiye yada yöneticiye, kurum amirlerine veya yetkili, yetkisiz, etkili, etkisiz her hangi bir kişi, kişiye, kulüp yöneticisine yaltaklanıp el pençe divan durmadan biz çalışanlarına yalan yada iftira niteliği taşıyan asılsız yazılar, şişirme haberler yazdırmak isteyenlerin (…) lerini öğrendik, duyduk. Sizin bu yaptıklarınız şahsımız ve sahibi olduğumuz internet medyamıza karşı halkı kin ve düşmanlığa sevk etmektir. Bunun cezası da çok ağırdır; önemle duyururum.

Ne Olacaksa Olsun; Sizden Ne Korkuyoruz, Nede Çekiniyoruz

Talimatçılar ile kana kan, cana can mücadelemizi yaparak (isteklerini yerine getirmeyerek) şerefiyle, onuruyla, doğru adımlarla yoluna tek tabanca devam eden İnternet Medya Haberciliği yapan adamın adıdır Mustafa Çelik.

Çelik, “Şahsıma, Haber Sitemize Yapılanlara Karşı Üç Maymunu Oynayanlara Sesleniyorum”

“Sessizlik İhanettir, Seyirci Kalan Suç Ortağıdır” Bazılarını ayırarak seçicilik, gruplandırma veya pozitif-negatif ayrımcılık (ayrıcalık tanıma) bağlamlarında ifadelerimi kullanarak söylüyorum, Yaptığınız insanlık dışı yanlışlar, saldırılar ‘Benim İçin Şeref Madalyamdır.’ Nedeni ise insanlıktan nasibini almamış bazı yaratıklar bu şeref madalyalarına bile sahip değillerdir…

Yaklaşık 35 yıllık onurlu İnternet medya gazetecilik hayatımda ilk kez sahibi olduğum www.haberci18.com’dan, Çankırılı hemşehrilerime bu şekilde selamlarımı göndererek başım dik, alnım açık, kalemim susmadan paylaşım yapıyorum.

Şahsım tarafından www.haberci18.com kurulmuş; 1992 yılında buyana da gazetecilik mücadelesini kesintisiz sürdürmüşümdür. Bu süreçte yalnızca Çankırı’da değil; bazı birçok gazetede muhabirlik görevlerinde bulundum. Bazı kanı bozuk çürük elmalara da fahri muhabirlik, köşe yazarlığı yaparak, hatta ve hatta maddi ve manevi desteklerimde de sınır tanımayarak özenle yanlarında olmuşumdur.

Meslek hayatım boyunca; rantçıları, uyuşturucu satıcılarını, mafyaları, tetikçileri, hırsızları, devleti soyanları, yolsuzlukları, usulsüzlükleri, ahlaksızları, fetöcüleri, teröristleri, hainleri ve rüşvet çarklarını çalıştıranları belgeleriyle ortaya çıkararak görevim itibariyle yetkililerime sunmuşumdur.

Bu nedenle tehdit edildim, hakarete uğradım, aileme varan küfürlere maruz kaldım. Şahsım ve sahibi olduğum www.haberci18.com İnternet Medyama saldıranlar Adalet önünde hesap verip maddi, manevi en ağır cezalara çarptırılmışlardır, daha da Adalet önünde hesap veriyor olanlar vardır. Haberlerimi kaldırmam için aracılar gönderildi, paralar teklif edildi.

Hiçbirine boyun eğmedim. Parayı elimin tersiyle ittim. Çünkü devletimden maaşımı alıyordum, o helal para bana, aileme, çocuklarıma fazlasıyla yetiyordu, artıyordu da.

Saldırganlarla Mücadele Ederek Kalitemizden Ödün Vermedik

Çünkü ben; devletini, vatanını, bayrağını, yaşadığı şehri seven, milletini seven, Çankırı’nın büyümesi, güzelleşmesi ve yücelmesi için kalemiyle mücadele eden Milliyetçi bir İnternet Medya gazeteciyim. Geri vitesi olmayan bu İnternet Medya Gazetecinin adı da Mustafa Çelik’tir.

Bugüne kadar aldığım tehdit ve hakaretlere dair şikâyetçi, davacı olduğum çok sayıda dosya hâlen emniyet ve adliye kayıtlarında mevcuttur. Korkmadık, kalitemizden ödün vermedik, kıyasıya mücadelemize devam ettik. Biraz da geriye dönük hizmetlerimden de bahsetmek isterim. Köy Hizmetlerinde işçi personeliydim. Kurumumda da verilen görevleri yaptım. Değerli büyüklerimin emirleri ile görev yerimden ayrılarak Valilik oluru ile Çankırı Valiliğinde yaklaşık 14 yıl, 4,5 yılda Çankırı Karatekin Üniversitemizin kuruluş aşamasından ÇAKÜ’nün ilk mezunlarını veresiye kadar uzun zaman anlımızın akıyla çalışan, görevlerini yerine getiren personellerdenim. (Kısacası büyüklerim, yöneticilerim ne görev verdilerse üstlendim, yerine getirdim.)

Köy Hizmetleri ve Valilik’ten Kopartılarak Karayollarına Gönderiliş Sebebim!

2011 yılında kurumum değiştirilerek başka bir kuruma gönderilmemin nedenini kamuoyuna açıkça ifade etmek isterim:

1992 yılından beri Kamu Kurum dairelerimizde hizmet ettim. Sonuçta işçi statüsünde olan insanlar, arkadaşların kimi siyasete girdi, kimi, sendikacılığı tercih etti, şahsımızda verilen görevleri aksatmadan gençlik yıllarımda severek yaptığımız amatör gazeteciliği tercih ettim, şimdi ise teknolojiye ayak uydurarak işimi genişletip profesyonel İnternet medyacılığa büründüm. Burada hem kurumlarıma, hem şehrime hem de kamuoyuna hizmet etmiş oldum. Bu benim için büyük onur ve şerefti.

Soruyorum; Üstlendiğim İnternet Medyacılık hizmetlerimde bir yanlış var mı?

Olacak ya 2015 yılında (Fetullahçı Terör Örgütü), en somut ve kanlı yapılanması ile gündeme geldi. Örgütün darbe girişimiyle "hortladığı" ve devlet yapısına kastettiği ana tarihti 2015. Yine bu tarihlerde de makam, mevkilerde verilen görevlerimi yapıyor, titiz bir şekilde çalışıyordum.

Kamuoyu olarak biliyorsunuz ki tüm Türkiye’de Fetullahçı Terör Örgütü ile mücadele başlatıldı. Sonuçta şehrimizin Ulusal, Yerel Basını olarak bu olayların takibini hep birlikte yaparak yazı, haber, köşe yazısı şeklinde kamuoyu ile doğal olarak paylaştık. Soruyorum: Resmi olarak yapılan paylaşımlarda burada bir uygunsuzluk var mı?

Tabii ki olayları öğrenir öğrenmez olay yerine giderdik. Basın Ahlak kuralları çerçevesinde Emniyet, Adliye Sarayı’nda gelişmeleri takip ederek uzaktan, yakından fotoğraflar çekilerek; gözaltlarının olduğu mahallenin adını, sokağın ismini, sabıkalı kişi veya kişiler ile araç sahiplerinin adları Adalet Bakanlığı, İçişleri Bakanlığı, Valilik, İl Emniyet Müdürlüğü, Jandarma Komutanlığı gibi kurumlarımızda açıkça yayımlanırdı, halen yayımlanmayada kesintisiz devam edilmektedir.

Sabıkalılar, gözaltına alınanlar, tutuklular, kamu kurum ve işlerinden kesin ihraç olanlar yaşadıklarının ardından bazı gazeteciler ve aracılar vasıtasıyla Valilik, Emniyet, Jandarma onaylı resmi imzalı yazılı bilgileri dahi kabullenemeyip defalarca kamuoyuna sunulan haberleri kaldırmamı istediler. Bizde kamuoyuna duyurulması istenen haberlerin belge ve delillere dayalı olduğunu belirterek yayınladığımızı (altını çizerek söylüyorum) teklif edilen maddi ve manevi isteklerini (kendimi ateşe atarak) reddettim. Daha sonra para teklif edildi; onu da reddettim. Ve beklenmedik bir şekilde ardı ardına asılsız yersiz davalar açıldı.

2025 yılının son aylarına doğru sahibi olduğum www.haberci18.com İnternet Medyam ve şahsım Mustafa Çelik’in adına açılan, yıllar süren asılsız, yersiz davaların yargılama süreci, davaların kazanılması ile sonuçlandı, dosyalar bir bir kapatıldı.

Bunu neden bahsettim? Çankırı’da artık klasikleşmiş bir gerçeği herkes bilmektedir: Evi, aracı, iş yeri hatta kendisi kurşunlanan, tehdit edilen, dövülen, bıçaklanan, yakalanan zanlılar kişiler her nedense haber olmaktan korkmaktadır. Oysa mağdur olan kendileridir. Böyle bir süreçten de geçtik vesselam.

Satılık Kalemlerden Olmadım, Olmayacağım

Ben; para alıp haber yazan, para alıp haber kaldıran, bir dürüme, bir aboneliğe, üç-beş bin liraya, uyduruktan reklamlara kalemini satanlardan olmadım. (sözüm herkese değil) o zavallılar kendilerini çok iyi biliyorlar…

Doğru haberleri, belge ve deliliyle yazdım, yazmaya da devam edeceğim. Açlıktan öleceğimi bilsem de kimseye eyvallah etmedim, etmeyeceğimde. Devletimden çalışırken de, emekli olduğumda da maaşımı aldım, ekmeğini yedim, eşime çocuklarıma aileme haram yedirmedim Allah’ıma dua ettim.

Bugün bazı sözde gazetecilerin benim durumumdan sevinç duyduğunu, bazılarının sahte yardımlar üzerinden prim yapmaya çalıştığını, bazılarının ise yalnızca “haber” yapmak için telefonuma sarıldığını çok iyi biliyorum.

Çünkü Çankırı’da basın da kalmadı, gazete de kalmadı, doğru düzgün yazabilecek üstatlarımız da kalmadı. Sahipsiz Çankırı iyice sessizliğe büründü, bazı korkaklar yazmaktan çekinip korkuyor. Çankırı’da basını küçülten, yok sayan vicdanınızlar gönlünüz rahatsa elinize kına yakın diyoruz.

Allah nasip eder, ömrüm uzun olursa son nefesime kadar; daha güçlü, daha kararlı ve daha gür bir sesle haberciliğimizi yapmaya devam edeceğim, şahsım ve haber sitemle uğraşanlar her kim olursa herkes hak ettiği cevabı alacaktır.

Köy Hizmetleri, Çankırı Valiliği’nden Sürgün Edilmem (bu ceza) Benim İçin Şeref Madalyamdır

Hırsızların, arsızların, rantçıların, namussuzların, ihale çetelerinin, mafyaların, üçkâğıtçıların, vatan hainleri ve onların uzantılarının üzerine daha da kararlılıkla gideceğim. Ben hiçbir zaman yüz kızartıcı, utanılacak bir suçun içerisinde olmadım. Dönemin Valisi, Siyasetçileri, İl Özel İdaresi Genel Sekreterliği, Köy Hizmetleri Kurum Yetkilileri, Sendikacıları tarafından bana uygulanan (mobbing) psikolojik şiddet onurlu şeref madalyamdır.

Gönderdiğiniz diğer başka şehrimizde de onurumla, şerefimle 4 yıl hizmet ettim, 2014 yılında da anlımın akıyla emekli oldum, şehitler, gaziler, yaranlar diyarı şehrime, aileme geri döndüm. Kaybeden sizler; kazanan Mustafa Çelik olmuştur. Bu gazetecinin adı da yine Mustafa Çelik’tir. Ne yaparsanız yapın, beni ve yazı ailemi yıldıramayacaksınız, susturamayacaksınız. Tehditleriniz, şantajlarınız bana vız gelir, tırıs gider. Hiç kimseden korkum yok. Bize Allah yeter.

Çankırı’nın kanını emen faizci ve tefecileri, şehri uyuşturucuya boğan baronları ve torbacıları, ihale çetelerini, mafyaları, yolsuzlukları ve usulsüzlükleri; dürüst iş insanlarını ve siyasileri spekülasyon, manipülasyon ve dezenformasyonla itibarsızlaştırmaya çalışanları, rantçıları (ayağımızın altında dolaşanları) yazmaya devam edeceğim.

Doğru ve dürüst olarak haberlerin, resimlerin kamuoyu ile paylaşılması doğal olduğu bu dünyada hedefimizden şaşmayacağız. Asılsız olayların çarpıtılarak ve yanlış aktarılması, olayın baştan aşağı yanlış anlatılması bizim kitabımızda yazmaz. Sizleri Allaha havale ediyorum. Karalama kampanyanız umarım yanınıza kâr kalmaz.

www.haberci18.com İnternet Medyası olarak, “Önceliğimiz Vatan, Millet, Bayrak, Din, Devlet, Çankırı ve şehrimin insanlarıdır. Yalakalığı menfaat için karakter edenden, yüze ayrı, arkasına ayrı riyakârlık edenden, sevdasını satan dönekten, sahibine çifte atan inekten, puştluğu meslek edinmiş kunekten hiç kimseye hayır gelmezmiş oğul…” diyerek ş…lerin enselerinden inmeyeceğimizin; bize iftira atanların suratlarına tüküreceğimizin bilinmesini isteriz…

Sözüm muhataplara, Şunu beyninize iyi kazıyın ki; “Her kim ki Türk’e, Türk adına, Atatürk’e, Mustafa Çelik’e düşmandır biliniz ki; siz gibi bidon kafalılar Malazgirt’te, İstanbul’un Fethinde, Çanakkale’de, İstiklal Harbinde mağlup ettiklerimizin, Türkiye de kalmış artıklarısınızdır (Çankırı’nın artıkları) ifadelerimi bir kez daha tekrarlıyorum. Biliniz ki dalımızı kıranın ağacını kökünden sökeriz. Şimdi öğrendiniz mi kim olduğumuzu? Nokta.

Teşekkür

Çankırı’dan ve çalıştığım kurumumdan sürgün edildiğim ilk andan itibaren ilgisini ve desteğini esirgemeyen; Mecliste, Bakanlıkta, Genel Müdürlüklerimde, Daire Başkanlıklarımda bulunan kıymetli büyüklerime, adam gibi adamlara, ekip arkadaşlarıma, kıymetli avukatlarıma, telefonla arayarak üzüntülerini ileten dostlarıma, okuyucularıma ve takipçilerime sonsuz teşekkür ve minnetlerimi sunuyorum. Herkese hayırlı günler, bereketli işler dilerim.

Bana husumet besleyen, bana mesaj vermeye çalışan geri zekalı yavşakların, çakalların neden düşman olduklarını kesin olarak bilmiyorum, âmâ az çok tahmin ediyorum. Ulan salaklar, cahiller, dunkoflar bir adam bir adamla konuşuyor, samimi diye o adama düşman olunur mu ula? Eğer sebep buysa, ula sizin ve sizin gibi sahte itibarlıların kuyruğunun altını kaldırsınlar çakıldaktan geçilmez la. Sahte itibarlı yüzleri maskeliler, Eğer sebep adamın, adamla samimi olmasıyla düşmanlığınız buysa, bundan dolayı bana mesaj veriliyorsa; hodri meydan, pilavdan dönenin kaşığı kırılsın. Siz kimsiniz bana mesaj verecek (…)

Vampiriler, kan emiciler ben mesajdan kalleşlikten, şerefsizlikten, düşük işlerden, karaktersizlikten, cibiliyeti bozukluktan anlamam. Benle sorunu olan varsa şahsıma direk gelin. Benim bu memlekette kimseye gebeliğim yok, yaşım 63, yaklaşık 35 senedir de fahri olarak doğru habercilik yaparım. Şehrime hizmet yolunda tek gezerim, dik gezerim, geri fitesine takmam. Parayla, makamla itibar kazananlardan da değilim. Bu memlekette herkes, herkesle konuşabilir, hiç bir kimse falana filanla konuşma diyemez. Veya bundan dolayı kimse, kimseye bu konuda mesaj veremez. Çankırı FK ve şehrime zarar vermemek adına hep sustum. Ama şimdi konuşma sırası bize geldi. Haddinizi bilin hadsizler. Yada kimliğinizi belli edin. Vesselam.

Her şey Türkiye, Çankırı, Millet, Vatan için. Ne Mutlu Türk’üm Diyene.

Selam, sevgi, saygı ve dualarımla hoşça kalın, dostça kalın. 

Mustafa Çelik www.haberci18.com Çankırı]]> Mustafa Çelik https://www.haberci18.com/yazarlar/mustafa-celik/ozel-kose-yazisi-makale/819/ Thu, 28 May 2026 16:47:23 +0300 Teori Pratik İlişkisi Teori Pratik İlişkisi

Okuduğumuz kitaplar, büyüklerimiz bize hep şunu demiştir: teori, pratiksiz; pratik, teorisiz olmaz.

Nedense bu sözü bugüne kadar hiç sorgulamamış, hep doğru kabul etmişimdir.

Teori nedir: Gözlemlenebilir olayları ya da olguları sistematik bir şekilde açıklayan ve güçlü kanıtlarla destekleyen bir düşünce sistemidir.

Pratik nedir: Teorik bilgilerin günlük yaşamda kolaylıkla uygulanabilmesi, işlevsel olmasıdır. Zaman ve enerji tasarrufu sağlayarak sorunlara hızlı ve etkili çözümler üretme yeteneğidir.

Teori, pratik meselesini daha anlaşılır ifade etmek istersek: Düşüncenin, hayata geçirilme durumudur.

Şunu fark ettim: insanların yüzde doksanı teoriyi pratiğe geçiremiyor.

Düşüncede başka, yaşamda başka…

Örneğin kadın hakları konusunda konuşmaya başlandığında mangalda kül bırakılmıyor, eve gidince kadına bir sürü iş buyruluyor; ev işleri kadından sorulurmuş gibi yemek, temizlik, hizmet kadından bekleniyor.

Kadın, erkek eşit deniliyor.

Kadın haklarından bahsediliyor.

Hepsi teoride…

Başka konularda da hep böyle…

Bir sürü büyük laflar, tespitler, ilkeler falan, filan…

Pratikte bunların hiçbirisinin esamesi okunmaz…

Hiç düşünmeden, sorgulamadan çok büyük önem atfettiğim bu özlü söz hikayeymiş.

İçi boşmuş…

Öyle kişiler var ki, hayatında hiç kitap okumamış ama o kadar büyük laflar eder ki aklınız şaşar.

Sanırsınız ki ülkenin en bilgilisi en bilmişi…

Bu iş teori ile de oluyor maazallah…

Teorik bilgi ile dopdolu kişiler, karılarını dövüyorlar, kendilerinden beklenmedik davranışlar sergiliyorlar.

İnsanı hayal kırıklığına uğratıyorlar.

Hani pratiğin gücü teoriydi.

Yok kardeşim, ağız dolusu konuşanlar, iş pratiğe gelince ortalıkta yoklar.

Ülkemizde teori-pratik uyumsuzluğu, içki sofralarının bile konusu olmuştur.

“Hükümet yıkıp kurmak” deyimi boşa değildir.

Teoride ayrı, pratikte ayrı…

Anlaşılan teori ile pratik öyle kolay kolay bir araya getirilemiyor.

Ülke için ölenler, vatan, millet, sakarya diyenler…

“Ülken için ne yaptın?” sorusuna verebilecekleri doğru dürüst cevapları yoktur.

Yerdeki çöpü alıp çöp kutusuna atamayan bir ülke sevgisi gerçeğini, en derin şekilde yaşayan bir kesim var maalesef…

İnanç meselemiz de farklı değil…

İslami bilgimiz çok yüksektir, bilmediğimiz dini konu yoktur ama iş Müslüman gibi yaşama meselesine gelince sınıfta kalırız.

Komşusu açken tok yatan bizden değildir.

Kul hakkı yiyen cenneti göremeyecektir.

İyilik, yardımlaşma, dayanışma, hoşgörü; sevgi, saygı…

Mevlâna, Yunus Emre, Hacı Bektaş…

Ne güzel değil mi?

Komşumuz aç mı tok mu diye hiç düşünmemişizdir.

İnsani değerleri yüksek bir vatandaş olmak, kendimizi insanlığa adamak şöyle dursun, yakınından bile geçmek istememişizdir.

Gemisini kurtaran kaptandır bizim memlekette…

Ne komşusundan bahsediyorsunuz.

Miras kavgaları en büyük ayrışmaları beraberinde getirmez mi?

Kardeş kardeşi düşünmez, düşman kesilir kardeş kardeşe…

Nerede teori pratiksiz, pratik teorisiz olmaz yalanı…

İkisi de birbirinden çok uzak şeyler bizde.

Sözün kendi içinde doğruluğu tabii ki var.

Teori pratiği besler, pratik, teorisiz olmaz.

Uygulayana…

Ama nerede bizde…

Teori bir yerde pratik bir yerde…]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/teori-pratiksiz-pratik-teorisiz-olmaz/818/ Sat, 23 May 2026 07:58:22 +0300 Kardeş Kazığı Kardeş kazığı, en derin izi en yakın yerden bırakır. Paranın köpeği olan (…) insanlardan ne arkadaş, ne dost, ne akraba, nede kardeş olur.

Babanın, ananın malı, parası için birbirine giren evlat çok. Ama; Babaya, anaya bakmak için birbirine giren evlat yok. Onurlu, gururlu, namuslu, dik duruşlu bir dünyada yaşamak varken; bana yöneltilebilecek en çirkin suçlama olur, bunu reddediyorum. İnsanlara aynı iyiliği düzenli olarak yapınca, artık senin görevin zannediyorlar.. Muazzam bir nankörlük çeşidi.

Yüce kitabımız Kur'an'da "Her nefis ölümü tadacaktır" emriyle haber verilen emr-i ilahînin tecellisiyle, merhumlar, merhumeler, dostlarımız kalp krizi, çoklu organ yetmezliği, bazı hastalıklar nedeniyle hayatlarını kaybetti, kaybetmeye de devam ediyor.

Hakka yürüyen insanlarımızın vefat haberleri başta aile yakınları, sevenleri, eş, dost ve tüm insanlar tarafından büyük üzüntü ile karşılanıyor. Aramızdan ayrılan Merhumlara, Merhumelere Cenab-ı Allah'tan rahmet, kederli ailelerine baş sağlığı diliyoruz. Rabbim safi ismiyle muamele eylesin, rabbim geride kalanlarına sabır İhsan eylesin, hepsinin de mekânları cennet olsun, gül bahçeleri ile dolsun. İnşallah. Amin. Amin. Amin.

Herkes beni babama benzetir, haklılar sanırım. Babamda her yükün altından tek başına çıkan, kimseye minnet etmeyen, etrafındaki insanlar için çabalayan, herkesin iyiliğini isteyip kendini ihmal edip unutan, kendi malından parasından verip; ihtiyacı olduğunda etrafında kimseyi bulamayan, her defasında kendiyle kalan ve ne yaparsa yapsın kimseye yaranamayan, (sözüm anamın, babamın kendi damadına, kızına, kızının çocuklarına) Ama benim babam ailesine babalık yapıp adam gibi adamdı. İyiki benim babam, anam oldunuz Hacı Satılmış & Hacı (Bayan) Yaşar Çelik. Allah sizden razı olsun. Kızınızın, Damadınızın da Allah belasını versin, olmaz olsunlar. Günü günlerinden kötü gelsin, el kapılarına muhtaç olsunlar. Gün yüzü görmesinler. Bayramları, düğünleri zehir olsun. Üzerlerindeki hakkım hukukum haram olsun.

Sizlerin Mekanı Cennet olsun babam, anam. Sizler şimdi hayatta olsaydınız yetim kalmazdım; baş belaları kızınız ve damadınız ile p…. uğraşmazdım.

Annem evimde artık bizimle birlikte yaşarken, temelli olarak yatağa bağlı olarak yerleşti. Hiçbir şey planlı değildi. Hepsi Cenab-ı Allah’tan geldi. Maddi ve manevi tüm imkanları onun için seferber ettim. Hiç bir şeklide üf be tüh be demedim, dedirtmedim.

Annem kendi kafasına göre kararını vermişti. Babamı kaybettikten sonra (26 yıl önce) dir bizimle yaşıyor. Ve ben, onun daha önce hiç görmediğim bir halini yeniden keşfediyorum. Zaman sanki yavaş yavaş ona yetişmiş gibi...

Küçük bir kız çocuğu gibi artık. Çok hassas, adımları tereddütlü, koridorda yavaşça ilerliyor; sanki görünmeyen engelleri aşmaya çalışıyor. Ş… kızının, damadının düştükleri hallerine gülümsüyor, kendi kendine konuşuyor gibi, bazen hayali sohbetler dinliyor ve her gün bana "mesajlarını" eski günlerini anlatıyor.

Yanında ayrı bir kanepede de ben yatıp kalkıyordum, onu yalnız bırakamıyorduk.

Her gün odasına bıraktığım küçük bir çikolata parçasını, kuruyemişlerini, içeceklerini bazen kendisinin elleriyle aldığını fark ediyorum. İki eliyle tuttuğu, biri hafifçe titreyen çay bardağını yudumlarken o çikolatayı yavaş yavaş, tadını çıkararak yiyor. Sık sık parmağındaki yüzüğünü kontrol ediyor; kaybedecem diye ödü kopuyor. O küçük yüzük onun için bir hazineye dönüşmüş durumdaydı. Çünkü o yüzük 1970 yıllardan babamdan anneme mekke, medine’den getirdiği hakık yüzük dünyalar güzeli büyük bir hediyeydi. Onu çok sever kimseye de vermezdi.

Birden fark ettim... O yüzük parmaklarından çıkıçıkıveriyordu. Artık ne kadar zayıfladığını, yaşlandığını görebiliyorudum. Güçlü olmaya çalışmayı bırakmış, anlayacağınız kimseye yük olmama adına kendini bırakmış, rahatlamış. Tüm hayatını, en ufak ayrıntısına kadar bana emanet etmiş. Şu anda onun için en önemli şey benim varlığımdı. Eve döndüğümde rahatladığını hissediyorum; bu neredeyse gözle görülebilir bir şey. O yüzden mümkün olduğunca uzun süre ondan uzak kalmamaya çalışıyordum. Yılarca öylede yaptım. Yanında olduğum her an mutlu oluyordu, seviniyordu. Bizde mutlu oluyorduk.

Tıpkı çocuklarım küçücükken yaptığım gibi her gün istediği ve doktorların yiyip içebilir dedikleri çorbaları pişiriyorum, eşimde yemekleri yapıyordu. Sevine sevine yiyip içiyordu. Masanın üzerinde her zaman bir kase dolusu bisküvi, kek, yoğurt vb yiyecekler oluyor. Ve her gün, yıllarca dimdik duran o bağımsız kadına karşı içimde tarifsiz bir sevgi duyuyorum. Beni dünyaya getirdiği günden itibaren 64 yıldır iç içe beraberdik ama; Babam öldükten sonra 26 yıl boyunca yalnız yaşamak istedi. Kendi kendine bir hayat kurmaya çalışırım, evim barkım var dese de isteklerini hep ret eder, kabul etmezdim, talep ve isteklerini yerine getirmeyerek yanı başımdan hiç ayırmadım, böyle devam anneciğim derdim.

Ama şimdi... Yaşlılık bambaşka bir şeye dönüştü.

Annem 83 yaşında ve artık benim bebeğim oldu. Tek dileğim, onun yolunu mümkün olduğunca yumuşak, sakin ve sevgi dolu kılmak: sıcaklık, ilgi, alaka ile bisküviler, kahveler, kullandığı ilaçlar, üzerine severek giydiği kıyafetler ve sade anlarla. Onun için artık başka hiçbir şeyin önemi yoktu. Her şeyden razıydı. Allah’ımızdan da razıydı.

Yanında olma, mutlu bir yaşlılık yaşamasına eşlik etme ve bu süreçte asla pişman olmayacağımı bilme fırsatına sahip olduğum için sonsuz minnettarım. Her zaman yanımda olduğun için teşekkür ederim anne. Lütfen, mümkün olduğunca uzun süre benimle kal dedim ve hayata gözlerini kapatasıya kadar beraber yaşadık ve istediğimiz gibi de oldu. Yani anlayacağınız vicdansız kızı, damadı ve onun yaratıklarına muhtaç etmedim, o neyü belirsizlerin hainlerin ellerine düşürmedim.

Çok duygulandım. Keşke Annem Babam yaşasaydı da yine bebekler gibi onlara baksaydım. Mekanlarınız Cennet olsun canımın içi Can tanelerim..

Kardeşten Yenilen Kazık Unutulmaz!

Geçmiş yıllarda sobalı evimizde kömür gazından zehirlenip, tedavilerimizin devam ettiği günlerde, "Daha ölmemişler diyen, Annesinin cenazesine gelmeyen zavallı şerefsizler benim kardeşimde olamaz, eniştemizde olamaz, hiç bir şeyim de olamazlar... Kendilerini her konuda ret ettiğim gibi; bu günde söylüyorum her an enselerinde serseri bir mayın gibi patlamaya hazır olduğunu belirtmek isterim.    

İnsanlar düzlüğe çıkınca sizinle çıktıkları yokuşu unuturlar. Nankörlük bir durum değildir Bir Huydur..!

Ne zaman ki iki kardeşin arasına mal, para mevzuları girer, o zaman kardeşlik mardeşlik kalmaz.

Kendisinin, kocasının ve çocuklarının canı yok olsun, suratına dahi tükürmeyeceğim, en nefret ettiğim insan evladı modelini ailemize katmış olmasıdır. Sesini duyunca haç görmüş vampire döndüğüm bir model evimize girip çıkar olmuş. Pirinç tanesi beyniyle espri yapıp, gülerek bir şeyler zırvaladığı zaman, gülmek zorunda kaldığım o anlardan birinde kendimi tutamayıp ağzından içeri kolumu sokup söktüğüm bağırsaklarını boynuna dolayıp boğarak öldüreceğim. Bu attığı kazıkla üzülmeyi de hak ediyor gerçi de abi yüreği işte. Yarına bırakırım ama, kafalarına iyi yazsınlar yanlarına bırakmam.

"Düşmanın attığı ok bir şekilde bulunur da, kardeşin vurduğu hançer yürekte unutulmaz. Aynı kandan olmak yetmiyor insan olmaya; kan bağı olanların bazen vicdan bağı kopuk oluyor. En büyük darbeler en güvendiklerinden gelir. Düşman yabancıydı, kardeşim dediğim ciğerimden vurdu."

Makalenin devamını başka kardeşlere kötü örnek olmamak için burada kesiyorum. Diyeceğim o ki; bazı insanlar bu konuda bir birine sorarlar: Düşmanın var mı yoktur. Kardeşin var mı var derler. İşte en büyük düşman kardeştir derler. Ben bu düşmanlığı yaşadım sizler yaşamayın değerli okurlar, kıymetli takipçilerim.

Evinde kedi, köpek besleyip te Anne, Babalarını Huzur Evine bırakanlara yuh; Anne Babalarına iyi bir evlatlık eden kişi veya kişilere de Selam olsun. Kusurm varsa af ola. Vesselam. M.Ç.]]> Mustafa Çelik https://www.haberci18.com/yazarlar/mustafa-celik/malin-mulkun-paranin-kopegi-olan-kardes/817/ Fri, 15 May 2026 15:43:05 +0300 Seksen Yıl Arayla Aynı Çığlık Seksen Yıl Arayla Aynı Çığlık

1945 Ankara Cinayeti ve bitmek bilmeyen örtbas geleneği

Gülistan Doku'nun annesi altı yıl önce kızından haber alamayınca kapı kapı dolaşmaya başladı. Bugün hâlâ dolaşıyor. "Altı yıldır buramda bir ateş yanıyor" diyor, göğüs kafesini göstererek. "Ne söndürür bunu?" diye soruyorsunuz; "Kızıma bunu yapanların cezalarını alması" diye yanıt veriyor. Soruşturma dosyasına bakıyorsunuz: delil karartma, dijital izlerin silinmesi, kamu nüfuzunun seferber edilmesi. Bir kaybolma vakası değil, iddia edilen düzenleme budur.

Bu tablo bende tuhaf bir tanıdıklık hissi uyandırdı. Sanki bu satırları seksen yıl önce de okumuştum. Çünkü okumuştum.

"Baskılar ne kadar güçlü olursa olsun, bağımsız yargı bir kez harekete geçtiğinde en kudretli isimler de hesap vermekten kaçamaz."

Samanpazarı'nda Yedi Kurşun

16 Ekim 1945 akşamı, Ankara Samanpazarı'ndaki muayenehanesinde yedi kurşunla hayatını kaybeden Doktor Neşet Naci Arzan, aynı zamanda Sovyetler Birliği Büyükelçiliği'nin doktoruydu. Cinayetin ertesi günü, maktulün yakın arkadaşı Reşit Mercan, Anafartalar Karakolu'na giderek teslim oldu. Ancak teslim olmasının üzerinden saatler geçmeden dönemin Ankara Valisi Nevzat Tandoğan onu makamına çağırdı. Dava, daha başlamadan baskının gölgesine girdi.

İlk Yargılamada Görülmeyenler

Savcı Kemal Bora, soruşturmayı rekor bir hızla tamamladı; cinayetten yalnızca 22 saat sonra dava açıldı. Mercan, "doktorun kendisini sanatoryuma yatırmadığı" gerekçesiyle tek başına sanık koltuğuna oturtuldu. Asıl şüpheli olarak gösterilen, dönemin Genelkurmay Başkanı Kazım Orbay'ın oğlu Haşmet Orbay ise yalnızca "silah temini" ile itham edildi. Duruşmalarda Mercan'ın bitkin ve uykusuz hâli dikkat çekiyordu; yine de can alıcı sorular sorulmadı. Mahkeme Mercan'a 20 yıl, Orbay'a ise 1 yıl hapis verdi.

Tek Dik Duran Adam ve Şüpheli Ölümü

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Fahrettin Karaoğlan dosyayı titizlikle inceledi. Eksik soruşturma ve usulsüzlükleri gerekçe göstererek kararın bozulmasını ve davanın Ankara dışına taşınmasını sağladı. Adaletin peşini bırakmayan bu isim, 16 Haziran 1946'da kendi otomobili içinde ölü bulundu. Resmi kayıt "kalp krizi" diyordu.

Bolu'da Çözülen Diller

Dava Ankara'nın ağır havasından kurtulup Bolu Ağır Ceza Mahkemesi'ne taşınınca korku duvarları çatladı. Reşit Mercan, burada ilk kez açıkça konuştu: dört gün boyunca hücrede aç bırakılmış, Vali Tandoğan ve Savcı Bora tarafından cinayeti üstlenmesi için tehdit edilmişti. Davanın en çarpıcı anı ise olay yerinde bulunan "bob stil" şapkada saklıydı. Ankara'da hiçbir kafaya uymayan o şapka, Bolu'daki duruşmada Haşmet Orbay'ın başına tam oturdu. Tanık Sultan Kara parmağını uzattı: "Katil buydu!"

Dokunulmazların Çöküşü

İpin ucu tutulunca çöküş hızlı geldi. Ankara'nın mutlak hâkimi Nevzat Tandoğan, sanık sıfatıyla çıktığı Bolu mahkemesinden döndükten kısa süre sonra, 9 Temmuz 1946 gecesi kendini vurdu. Genelkurmay Başkanı Kazım Orbay, oğlunun adının bu denli derin bir çamura batması üzerine görevinden istifa etmek zorunda kaldı. Bolu Mahkemesi, Haşmet Orbay'ı kasten öldürme suçundan mahkûm etti.

Seksen yıl arayla aynı örüntü: güç, örtbas, ve buna rağmen teslim olmayan bir adalet arayışı.

Gülistan Doku'nun annesi o ateşin hâlâ söndürülmesini bekliyor. 1945'te Bolu'da Haşmet Orbay'ın başına oturan o şapka, yargının kendi gücünü hatırladığı anın simgesiydi. Umarım bu dava için de böyle bir an gelir.

— Av. Rüstem Karadeniz

avrustemkaradeniz.com

]]> Rüstem Karadeniz https://www.haberci18.com/yazarlar/rustem-karadeniz/bitmek-bilmeyen-ortbas-gelenegi/816/ Fri, 15 May 2026 12:55:38 +0300 Kurbanınız Var Mı? Kurbanınız Var Mı?

27 Mayıs 2026 Çarşamba günü Mübarek Kurban Bayramını kutlayacağız inşallah, bu yazım yayına geçtiği günden itibaren 12 günlük bir süre var. Ne mutlu bayramları bayram yapanlara..

Bayramlar, milli ve dini duyguların, inançların, örf ve adetlerin uygulanıp sergilendiği, bir toplumda millet olma şuurunun şekillendiği, halkın birbirine bağlandığı günlerdir. Nitekim bayramlar bizim ahlaki yapımız olan küçüklerin büyüklere, büyüklerin de küçüklere olan saygınlığın ifadesi ve gösterimidir.

Ayrıca bize atalarımızdan gelen Türk kültürünün ortak değerlerimizin en başta gelenidir. Daha çok bayramlarda hatırlarız birbirimizi; birlik ve beraberlik tavan yapar, ömrümüzün en güzel, mutlu ve huzurlu geçirdiğimiz zaman dilimidir bayram günleri.

Yaşı yetmişi geçmişi geçmiş olanlar ağızlarından çıkan tek söz, “yıllar geçti, nice bayramlar geçirdik, neydi o eski bayramlar” derler,  doğru söylüyorlar, çünkü; hatırladığım kadarıyla arkadaşlarla toplanıp ev ev dolaştığım o bayramları hatırlıyorum da! şimdi nasıl geçtiğini anlamadığım bayramları yaşıyoruz. Şimdi önceki bayramlardan bizlere ulaşan hiç bir şey hemen hemen kalmamış gibi..

Kurban bayramı dedikçe bizim ilk hatırladıklarımız hep et yemek gelir, Kurban kesmek İslam dininde vaciptir, yani din adamlarımızın izahına göre, ekonomik gücü olan her Müslüman vatandaşın Kurban kesme ve bu kurbanın etinden ekonomik gücü olmayan yoksullara ve  yakınlarına İslami kurallara göre dağıtımının yapılması ve ikram edebilmesi ise insanlığın en kutsal paylaşımıdır, Ayrıca bir Müslüman’ın sahip olduğu imkanlarını garip guraba insanlarla paylaşma, gönül alma  bu vesileyle onun Allah’a yaklaşma ifadesidir.

Şunu yazmakta istemiyorum ama cahilane fikirlerinin yanında dili dikenli olanlar çıkıyor, yani bazen de olmadıklar oluyor, söylenmeyecekler söyleniyor ne yazık ki. Kurban bayramında bayramlaşmak için gittiğimiz yakın akraba veya komşular ikram ettikleri kurban etini tadarken, hiç olmadık söz çıkar ağızlarından, “Kurbanınız var mıydı, veya siz ne kestiniz” diye sormazlar mı, kurban kesemeyenler için ne cevap verilecek, bu soruyu sormaya, veya  ne gerek vardı bunu sormaya, Yani kimse senin kurban kesme şartlarını veya mali durumunu düşünmez. Böyle densiz sorulara oldum olası sinirlenirim.

Bayramlaşma bahanesiyle gelmişiz, ağız tadıyla yedireceksen iki lokma et, ne gerek vardı “kurban işini ne yaptınız, ne kestiniz” gibi sormaya, Eğer kesmiş isem bunun övünülecek bir tarafı da yok, Kurban kesme şartlarına haiz olduğuma, ayrıca sevabına da inanmışım, ya da çoluk çocuğum için maddi sıkıntıya girip kesmişim, benim gibi inanan insanların da sırf gösteriş olsun diye kurban kesmiş olması mümkün mü, veya kurban keserim, kesmem kime ne?  

Kesmemişsem niçin kesmedin der gibi hüzünlü gözlerle bakılır. “Üzüldüm!. demek sıkıntıdasın ha? Yani ne diyeyim, ufak ta olsa keşke borç harç kesebilseydin,” gibi lüzumsuz yorumlar, ya da; yüzünüze söylemezler ama arkanızdan kendilerine göre yine yorumların yanında birde senin inancını sorgulamaya başlayarak kendilerine göre dedikodu üretirler.

Şunu unutmamak gerekir ki, Bu bayramlar, aslında kurban kesme ibadetine inananların, hem kurban kesenlerin veya maddi sıkıntıdan dolayı da kesemeyenlerin Allah’a yaklaşmayı murat edenlerin bayramıdır bu bayram.

Kurban Bayramı öncelikle sizlere, sonra dünyanın tüm mazlum insanlarına sevgi, dostluk , barış ve kardeşlik getirsin. Rabbim özellikle devletimizi, milletimizi ve tüm insanlığı huzur dolu daha nice bayramlara ulaştırsın. Yüreği Allah ve vatan aşkı ile dolu olanların, hedefi hak ve hakikat yolu olanların, vatanına bayrak olanların., “komşusu aç yatarken tok yatanlar bizden değildir.”  Hadisini ruhunda hissederek nerede bir muhtaç var ise onlara derman olanların, Türklüğü ile gurur, dürüstlüğü onur duyanların, dinini, diyanetini şehidini unutmayanların. Yürekleri ecdat, vatan, bayrak, ezan, kuran aşkı ile dolanların.

Yüce Rabbimden bu mübarek günü vesile ederek tüm insanlık için huzur diliyorum, Bu bayramın hayırlı olmasını ve hayırlara vesile olmasını Cenab-ı Allah’tan niyaz ediyorum.

Bayramınız kutlu olsun.

Necati Keskin

atay1348@gmail.com

15 Mayıs 2026

 ]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/kurbaniniz-var-mi/815/ Fri, 15 May 2026 00:44:02 +0300 Yaşam Ve Ölüm Yaşam Ve Ölüm

Yaşam, insana tüm olumlu duyguları hissettirirken; ölüm, tüm olumsuz duygularını hissettirir.

Hissettirmeyi bırakın resmen yaşatır.

Yaşam, hayatta var olduğunu; ölüm, dünyadan göçüp gittiğini ifade eder.

Kimse yaşam ve ölümü konuşmak istemese de ölüm de yaşam kadar gerçektir.

Mesele yaşamı ölümü konuşmak değil, yaşamın, ölümün kişiye ne hissettirdiğidir.

Kişi yaşamdan, ölümden ne anlıyor?

Önemli olan budur!

Ölüm, bir yok oluştur.

Peki yaşam nedir?

Bu soruya nasıl cevap verebiliriz?

Yaşam ve ölüm burada önemli hale geliyor.

Çoğu insan yaşamın, ölümün ne demek olduğunu bilmeden bu dünyadan göçüp gidiyor.

Yaşam ve ölüm yeterli derecede sorgulansa dünya bu kadar yaşanmaz hale gelmezdi.

Bu iki kavram sorgulanmadığı için bu haldeyiz.

Mesele bu!

Yoksa ne derdimiz var yaşam ve ölüm üzerine yazıp çizmeye, kendimize dert etmeye.

Her ölüm, yaşayanlar için büyük ders niteliğindedir.

Ölüm bir uyarandır.

Ölüm bir çalar saattir.

Ölüm okunan bir ezandır.

Çocuklar, gençler; yaşları gereği ölümün ve yaşamın çok farkında olmazlar.

Olmaları da beklenmez.

Çocukluğumda ölümler, camide okunan saladan başka bir şey değildi.

Sala verildikten sonra, imam bir isim zikreder, “Allah rahmet eylesin” der, geçerdi.

Ne zaman yaşım ilerledi, yakınlarımı kaybetmeye başladım, işte o zaman ölümün ne demek olduğunu anladım.

Yaşamı ve ölümü sorguladım.

Şunu fark ettim: Ölen kişi bu dünyadan göçüp gidiyor ve onun için yaşam sonlanıyordu.

Ölen için yaşam da bitiyordu.

Her ölen kişi ile sen de biraz ölüyordun.

Yaşanmışlıkların azalıyor.

Eksiliyorsun…

Ölen kişi için yapılan tüm işler aslında yaşayanlar içindi.

Ölenin ardından yaşayan kişi ya da kişiler; inançları, gelenekleri, görenekleri; örf, adetleri gereği bin yıllardır devam ettirdikleri ritüelleri yerine getirmekteydi.

Ritüellerden birisinin eksik yapılması yaşayanın ya da yaşayanların vicdanlarını rahatsız etmekteydi.

Her şey eksiksiz yapılmalıydı.

Benim için ritüeller değil ölümün bende bıraktığı etki çok önemliydi.

Sözlü iletişimde çok kullanılan bir söz vardır: “Söylediklerimde çok samimiyim.” diye.

Her ölen kişi ruhumda derin yaralar açıyor, “niye yaşıyorum, niye bu yaşam var?” demiyorum; “nasıl yaşamalıyım, iyi yaşamak için ne yapmalıyım?” diyorum.

Yaşamı anlamlı hale getirmenin yollarını arıyorum.

Evet evet…

Yaşam nasıl anlamlı hale gelir?

Ne yaparsam yaşamı doğru yaşamış olurum?

Ve iyi insan olmanın ne kadar kıymetli olduğunu, iyi insan olmanın da bilinçli, bilgili insan olmaktan geçtiğini kavrıyorum.

İyi insan olayım, demekle iyi insan olunmaz, maalesef…  

Neyse…

Bu dünyada bir ölüm gerçeği var ve ne kadar yaşarsan yaşa yaşamın sonu ölümdür.

Ölümsüzlük Allah’a mahsustur.

Yaşamın sonu ölüm ve yok olup gitmekse niye bu hırsızlık, kirlilik, kötülük, düşmanlık, husumet, kırgınlık, adaletsizlik, kul hakkı…

Yazık taşıdığımız bu bedene.

Ne götürebilirsin öteki dünyaya…

Bir hoş seda bırakmak tüm çaba…

Gerisi boş ve gereksiz bir çaba…

Yaşamı ve ölümü anlamlı kılmak biz insanlara…

Daha ne diyebilirim!]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/yasam-ve-olum/814/ Wed, 13 May 2026 20:29:22 +0300 Anneler Günü Anneler Günü

Koparmaya çalışırlar bizi.
Bilmezler ki; Biz tohumuz..
Geleceğin çiçekleri,
Bizde gizlidir.

Yani bu gün farklı bir gün. Bu gün “Anneler günü”…

Hergün  Anneler günüdür aslında!..

Onların rızalarını alarak çıkıyoruz yollara. Hayatın zorlukları içinde kendinden vaz geçerek karşılıksız bir sevgiyle evladını seven, evladını terbiye eden, örf ve adetleri ile vatanını, milletini ve bayrağını sevmeyi, korumayı ve yaşatmayı öğreten, ahlaklı yaşantısıyla örnek alınan, ayakları altına cennet serilesi annelerimizin; şehit analarımızın o sevgi, saygı ve muhabbet içinde bu özel günlerini kutluyor, annelerimize ve yeni anne adaylarına sağlık sıhhat ve huzur diliyorum.

Her gün Anneler günüdür aslında! Annelerimiz hayatta iken, her gün onun sesini duyun. Her gün mümkünse elini, ayağını öpün. Onun kokusunu içinize çekin.

Onu sevindirecek ne var ise yapın…

Sonra... Sonra olmadıkların da, resimlerine bakıp iç geçirip ah, vah edersiniz... Başta Şehit Annelerimiz olmak üzere Tüm annelerimizin anneler günü kutlu olsun..

Diyoruz ki, Anneler günü anısına... Rabbimin rahmetine kavuşan bütün Müslüman Türk analarına, Allah rızası için El Fatiha diyoruz ve dualarda buluşuyoruz. Yaşayan annelerimizin ellerini öpüyoruz.

Onları unutmayanlara selam olsun.

Döne Doğutekin]]> Döne Doğutekin https://www.haberci18.com/yazarlar/done-dogutekin/anneler-gunu/813/ Sat, 09 May 2026 11:18:26 +0300 Postmodernizm Postmodernizm

Postmodernizm, edebiyatta, sanatta karşımıza çıkan, kafa yoran bir meseledir.

Her geçen gün de daha çok kafa yormaktadır.

Birçok edebiyatçı, sanatçı bu akımın etkisinde kalmış, ürünler ortaya koymuştur.

İşin kötüsü postmodernist edebiyatçı ve sanatçıların ortaya koydukları ürünler beğenilmiş, ciddi ciddi alıcısı oluşmuştur.

Bu kadar konuşulan, konu edilen, gündem işgal eden postmodernizm nedir?

Bunu biraz irdelemek gereklidir.

Postmodernizm; modernizmin evrensel doğru, akılcılık ve ilerleme iddialarını reddeden, gerçeğin parçalı, göreceli ve öznel olduğunu savunan 20. yüzyılın ikinci yarısında ortaya çıkan felsefi, kültürel ve sanatsal bir akımdır.

Büyük anlatıları (ideolojiler, dinler) yıkarak çoğulculuğu, belirsizliği, ironiyi ve merkezsizliği teşvik eder. 

Postmodernizm, modernizmin kurduğu katı rasyonel yapıya bir tepki olarak, hayatın karmaşıklığını ve düzensizliğini kucaklayan bir anlayıştır.

Kısacası; modernliğe karşı bir başkaldırı, isyandır.

Karmaşa, karışıklık, kuralsızlık ve ilkesizlik…

Tüm sistemlere karşı olma durumu…

Bir haklılığı var mıdır?

Kesinlikle yoktur.

Bilimsel, toplumsal gerçeklikten çok uzaktır.

Pratik yaşamda modern, kafada postmodern…

Temeli budur.

Bu temelde vardır.

İyi değil mi?

Pratikte hiçbir geçerliliğin yok ama soyut dünyada bir gerçekliliğin var.

Büyük bir konfor…  

Postmodernizm, modern topluma bir tepki olarak ortaya çıksa da işin özünde kapitalist sistemin topluma bir dayatmasıdır.

Algı yanıltmasıdır.

Toplumsal yaşama karşı bireysel yaşamı kutsar.

Bireyi ön plana çıkarır.

Sınıfsal bakış açısını, dayanışmayı, emeği yok sayar.

Tüm dünyada var edilmiş kavramları, değerleri eskimiş, ilkel ilan eder.

İnsani değerleri geri bulur.

Postmodernist kafa en çok edebiyatta hayat bulmuştur; çünkü edebiyatta postmodernizmi var etmek en kolayıdır.

Ekonomide, siyasette, tarımda, sağlıkta, hukukta, ulaşımda postmodernist bakış açısını hayata geçirmek zordur.

Hatta imkânsızdır...

Üzücü olan şudur: Dünyada dünden bugüne değişen bilimsel temelde hiçbir şey yoktur.

Tüm gerçekliği ile yaşam dünden bugüne devam edip gitmektedir.

Postmodernizim, ne kadar modern toplumun öğretilerine, ilkelerine, bilimselliğine bir başkaldırı gibi algılansa da içi boş gerçeklikten uzak ve insani değerlerden kopuk bir anlayışla varlığını sürdürmeye çalışmaktadır.

İçi boştur!

Modern anlayışına sadece bir eleştiridir.

Yerine koyduğu bir şey yoktur.

Kapitalizm postmodernist bakış açısını çok sevmiştir.

Postmodernizme can simidi gibi sarılmış; parlatmış, cilalamıştır.

Sonuçta: postmodernist kafasının bu topluma sunacak çok da bir şeyi yoktur.

Pop müzikte olduğu gibi bir dönem var olur…

Sonra yok olur gider…]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/postmodernizm/812/ Fri, 01 May 2026 19:12:18 +0300 Çözüm Küfür Mü? Çözüm Küfür Mü?

İnsanlar yaşamı boyunca olumlu veya olumsuz önemli tecrübeleri ve insan ilişkilerindeki bazen deşarj olma şeklindeki olumsuz sözleri bazen istemeyerek te olsa sarf ederler, Biz buna halk dilinde sövme, yani küfür deriz.

Küfür, kişiye, ya da bir değere karşı aşağılayıcı, hakaret içeren, kaba ve incitici sözler söylemek anlamına gelir ki iyi bir iletişim yolu değildir;.

Bizde okullarda suyun kaynama derecesinin kaç derece olduğunu ilkokulda mı, ortaokulda mı öğrendik hatırlamıyorum ama öğrendiğim, su belli koşullarda 100 derecede kaynar. Bu su kaynama noktasını neden verdim. Çünkü insanlarında öfke sınırlarını aştıkları zaman da beyinlerinde bir kaynama noktası da var elbette.

Dilimizi bir iletişim aracı olarak kullanmamınız için yaratılmış, bu yaratılış insanlara özellikle konuşması için vardır. Ancak Anadolu’da bazı yörelere göre kişinin üslûbu ve kullanılan kelimeler sahibinin kültür düzeyi hakkında bir fikir verir. Medeni dünyada her ne olursa olsun kullanılan dilin  ahlâkî değerler bazında usturuplu ve ölçülü olması gerektiği hemen herkesin tek isteğidir...

Anadolu insanı genellikle genlerinde atalarından gelen, dilimize de pek hoş gelmeyen,genelde aklını karıştıranlar veya dengesini bozanlar için çareyi küfretmekte bulur. MS 810 yılında Özbek asıllı Din bilgini Buhari der ki "Müslümana sövmek fâsıklık, savaşmaksa küfürdür." Diyor. MÖ. 496 Yunan Felsefecisi Sokrates “Her hangi bir kişi sana küfür ve hakaret ediyor mu” diye sorulduğunda, Sokrates, “Hayır; çünkü onun söyledikleri bana uymuyor.” yanıtını vermişti.

Oto yollarında birbirine saygı göstermeyenlerin çok ağır küfürlü konuşmalarını, Hastane acil servislerinde sıranın kendisine gelmesi için beklemeye tahammül göstermeyenlerin doktor ve hemşirelere yapılan küfürleri yine pandemi sürecinde evini barkını, çoluğunu çocuğunu unutan sağlık çalışanlarına küfürlü saldıranları, hele o futbol, voleybol ve basketbol gibi müsabakalarda hakemlere, rakip takımlara ve izleyicilerine yapılan küfürler artık dayanılmaz noktada olduğu gibi ayrıca insan kültürüyle bağdaşmayacak küfürlerin katmerlilerini ve  daha nicelerini de  gördü bu ülke..

Ülkemiz bir İslam ülkesi yüzde doksan sekizinin Müslüman olduğu bu ülkede, Yunus Emre'nin çok sevilen bir sözü vardır. "Yaratılanı severim, Yaradan'dan ötürü" işte bu düşünce, bu görüş, bu incelik, her canlının Allah'ın bir eseri olduğu bilinciyle, bizler bütün canlılara her zaman merhamet, hoşgörü ve sevgiyle yaklaşmamız gerekmektedir...

Okuyun, Yunus Emre ne güzel söylemiş.

“Çiçeklerle hoş geçin, balı incitme gönül..
Bir küçük meyve için, dalı incitme gönül..

Başın olsa da yüksek, gözün enginde gerek,
Kibirle yürüyerek, yolu incitme gönül…

Mevla verince azma, geri alınca kızma,
Tüten ocağı bozma, külü incitme gönül..

Dokunur gayretine, karışma hikmetine
Sahibi hürmetine, kulu incitme gönül..

Sevmekten geri kalma, yapan ol, yıkan olma
Sevene diken olma, gülü incitme gönül.”

Küfretmek yani ‘sövmek’ acaba insanın sinirlerini mi yatıştırıyor, yoksa deşarj olduğunu mu sanıyor.? Bunu da şöyle izah edeyim, bazılarımız başaramadığı bir işi, bir konuyu veya kendi duygusunu tatmini için bir çıkışı veya bir çözüm yolu olarak mı gördükleri küfür, ancak bu o insanların zayıflığının göstergesidir.

İnsanların deşarj olma ihtiyaçları için  çeşitli yollar mutlak vardır, ben felsefeden anlamam ama deşarj yolları da küfürden geçmez, insanların kalbini kırmadan ve zarar vermeden ayrıca kanunların gösterdiği yolların dışına çıkmadan, hani bir tür “anlık boşalma” (deşarj) hissi verebilir. Tabi bununda kişinin kendine özgü bir kaç nedeni olabilir. Yani bazı insanlarımız da stres suyun kaynama noktası gibidir. İşte küfür, artık kaynama noktasında biriken olumsuz duygular ki, buna  biz duyguyu dışa vurma deriz..

Küfür etmeyi bir maharet sanmak kişi kendini küçültmekten öte yiğitlik ne mertlik gösterisi de değildir. Aksine ilişkileri zedeleyen bir davranmış biçimidir.

Şu ölümlü dünyada birbirimizi incitmek, üzmek ve gücendirmek bize hiçbir şey  kazandırmaz, önce iğneyi kendimize, sonra da çuvaldızı başkalarına batıralım...

Bize yapılmasını istemediklerimizi biz de başkalarına yapmayalım..

Adana doğumlu, eğitimci aileye mensup ve yazılarından ilham aldığım bir Eğitimci bir kardeşimiz ne güzel söylemiş “İnsanın dıştan görünüşü, onun içinin aynasıdır derler.

Aynı yol ve yöntem üzere dil, ruhun aynasıdır; ruhen temiz olursa, dilden güzel sözler çıkar.”

Her sözden sakınmanın yolu, dili tutmaktır, hani insan ne çekerse dilinden çeker diye söz vardır, zira en büyük belâ dilden gelir...

Görüşmek dileğiyle hoşça kalın, sağlıklı kalın.

Necati Keskin
01 Mayıs 2026
atay1348@gmail.com
 ]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/cozum-kufur-mu/811/ Fri, 01 May 2026 00:00:03 +0300 Okulda Şiddet Okulda Şiddet

“Ne ekersen onu biçersin.” mesele bu kadar basittir.

Kimse birilerini hedef gösterip, suçu ona yıkıp, bu sorumluluktan kurtulmaya çalışmasın.

Hani Nazım Hikmetin şiirinde şöyle bir cümle vardır: “Ve açsak, yorgunsak, al kan içindeysek eğer ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak, kabahat senin, - demeye de dilim varmıyor - kabahatin çoğu senin, canım kardeşim!”

Yine Rıfat Ilgaz’ın bir sözü vardır: “Kötü öğretmen, kötü öğrenci, kötü veli yoktur. Kötü eğitim sistemi vardır.”

Birisi sosyal paylaşım sayfasına çok güzel bir söz yazmış: “Mafya filmi izleyerek yetişen çocukların hoşgörülü, insan sever, paylaşımcı olmasını beklemek ne kadar mantıklı?”

Armut ağacı dikerseniz armut, elma ağacı dikerseniz elma yetişir. Elma ağacı dikip de ağaçta armut yetişmesini beklemek akla da mantığa da sığmaz.

Böyle bir şeyin olması da mümkün değildir.

Çocuklar mafya filmleri izleyerek büyüyorlar.

Konaklar, ağalar, zenginler, eşler, sevgililer ve marabalar var filmlerde.

Zengin olma özentisi ile büyüyor çocuklar.

“Zengin değilsen bir hiçsin!” algısı hakim çocuklarda.

Bolluk ve bereket…

Emek harcamadan para kazanmak…

Şöhret olmak…

Çocuk ekranda gördüklerini gerçek sanıyor ve gördüklerine özeniyor.

Ekranda izledikleri insanlar gibi olmak istiyorlar.

Nedir o öyle? Her filmin karesinde silah ve ölen, öldüren insanlar…

Ölüm sadece bir rakam… O kadar…

Ne kolay değil mi, bir insanın yok olup gitmesi…

İnsan nerede?

Vicdan nerede?

Duygu nerede?

Merhamet, sevgi, duygudaşlık, dostluk, dayanışma, hoşgörü…

Daha bir sürü dini değerler ve evrensel değerler…

Yok sayılmakta…

Tüm yaşananlar, değer atfedilenler insani değerlerden çok uzak…

İnsani olmayan her şey…

İdealize edilmekte…

Bu işin buraya varacağı çok önceden belli değil miydi?

Hem toplumsal, hem bireysel, hem eğitsel, hem de sistemsel bozulmalar; yetersizlikler böyle bir sonucun oluşmasına neden olmuştur.

Herkesin her şeyi bildiği bir ülke olduk çıktık.

Herkes her konuda her şeyi çok iyi biliyor.

Bilim insanına, konunun uzmanına, teknik bilgiye hiç gerek duyulmuyor.

İyi de bu bilim dışı uygulamaların bir sonucu maalesef olacak. Toplum olarak da bunun bedelini çok ağır bir şekilde ödeyeceğiz, ödemekteyiz.

Emeğin, alın terinin, bilimin, fennin değerini bilmek zorundayız.

Emek olmadan yemek olmaz.

Emeğin kutsallığını çocuklarımıza öğretmeliyiz.

Dediğim gibi; yazacak, anlatacak o kadar çok şey var ki… Değil köşe yazısına, sayfalar dolusu kitaplara sığmaz.

Tabii ki umut olmazsa olmaz, bir yerlerden başlamak gerek...

Bir yerlerden de başlanmalı...

Umut her zaman var!

Var olmaya da devam edecek.]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/ne-ekersen-onu-bicersin/810/ Thu, 23 Apr 2026 10:04:25 +0300 Milli İradenin Ebedi Karargahı: TBMM Milli İradenin Ebedi Karargahı: TBMM

23 Nisan 1920; Ankara’nın çorak yaylasında yükselen bir umudun, emperyalizme karşı bir başkaldırının ve Türk milletinin kendi kaderine bizatihi el koyduğunun tescil edildiği tarihtir.

İftihar edilecek bir adanmışlığa eşlik eden derin manevi hassasiyet içerisinde; bir Cuma günü dualarla, kurbanlarla, Kur’an-ı Kerim ve Buhar-i Şerif tilavetleriyle açılan TBMM, Türk milletinin 20. yüzyıldaki en muazzam eseridir.

"Egemenlik Kayıtsız Şartsız Milletindir"; her şeyden önce bağımsızlığa duyulan sarsılmaz bağlılığın, esarete gösterilen tarihi tepkinin ve millet egemenliğine duyulan vazgeçilmez sadakatin adıdır. Sömürgeci güçlerin kanlı emelleri, bu Meclis'in heybeti karşısında gerilemiş; "geldikleri gibi gitmek" zorunda kalmışlardır.

Birlik ve Beraberliğimizin Teminatı Bugün bizler; aynı dili konuşan, aynı gelenek ve inançlarla yoğrulmuş, ortak bir kaderi paylaşan büyük bir aile olarak bin yıldır bu topraklarda dimdik ayaktayız. TBMM, bu bin yıllık kardeşliğin en ileri merhalesi ve bölünmez bütünlüğümüzün en büyük güvencesidir. Milli iradeyi etkisiz kılmaya çalışan her türlü vesayet, darbe düşüncesi veya ayrılıkçı emel, bu yüce Meclis’in özündeki "Büyük Türk Milletinin Göğsüne ” çarparak yok olmaya mahkûmdur.

Geleceğimizin Güvencesi Çocuklarımız Milletimizin egemenliğini eline aldığı bu anlamlı günün, bizzat Gazi Mustafa Kemal Atatürk tarafından çocuklarımıza bir bayram olarak armağan edilmesi; yarına duyulan güvenin bir nişanesidir. Bu vesileyle, yarınlarımızın teminatı olan tüm çocuklarımızın bayramını en içten dileklerimle kutluyorum.

Bu kutlu gün münasebetiyle; başta Cumhuriyetimizin banisi ve Meclisimizin ilk Başkanı Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, tüm kurucu kahramanlarımızı, vatanımızın selameti için canlarını feda eden aziz şehitlerimizi rahmet, minnet ve şükranla anıyorum.

Cenab-ı Allah hepsinden razı olsun, kabirleri nurla dolsun.

Yaşasın Millet Egemenliği, Yaşasın Tam Bağımsız Türkiye!

"Dünü Destan, Bugünü Vicdan, Yarını Bağımsızlık: Türk Milli İradesinin Sönmeyen Meşalesi TBMM!"

Döne Doğutekin
 ]]> Döne Doğutekin https://www.haberci18.com/yazarlar/done-dogutekin/tbmm/809/ Thu, 23 Apr 2026 08:25:30 +0300 Yanlış Beslenme Beyni Yaşlandırıyor Yanlış Beslenme Beyni Yaşlandırıyor

Günümüzde fonksiyonel tıbbın gelişmesi ile birlikte beslenmenin de önemi her geçen gün daha da artıyor. Beslenme şekilleri ile kronik hastalıklar arasındaki ilişkinin bilimsel verilerle de ortaya koyulduğunu belirten Beyin ve Sinir Cerrahisi Uzmanı Prof. Dr. Selçuk Göçmen, “Beyin, vücudun en yağlı ve en çok enerji tüketen organı. Beslenme ile aldığımız yağların kalitesi, doğrudan beyin hücre zarlarının yapısını ve sinir iletim hızını etkiliyor. İkinci beynimiz olarak da bilinen bağırsaklarımızın sağlığı ile beyin arasındaki aksın bozulması da beyin rahatsızlıklarına da neden olabiliyor” diye konuştu.

Fonksiyonel tıbbın yükselişi, vücudu bir bütün olarak ele alırken mutfağı da önemli bir konuma taşıdı. Beslenme şekilleri ile beyin fonksiyonları arasındaki ilişkinin sadece fiziksel sağlıkla sınırlı kalmayıp bilişsel performans ve hastalıkların seyri üzerinde de belirleyici bir rol oynadığının altını çizen Prof. Dr. Selçuk Göçmen, “Yanlış beslenme alışkanlıkları beyindeki enflamasyonu tetikleyebilirken, doğru bir beslenme planı ise adeta koruyucu bir kalkan görevini üstleniyor. Beyne sunduğumuz yakıtın yani beslenmemizin kalitesi sadece bugünkü enerjimizi değil, on yıl sonraki zihinsel sağlığımızı da belirleyebiliyor" dedi.

Ketojenik beslenme beyin sağlığını koruyor

Düşük karbonhidrat, yüksek sağlıklı yağ ve dengeli protein içeriğiyle bilinen ketojenik diyetin aslında yeni bir akım olmadığını, uzun yıllardır dirençli epilepsi hastalarında nöbet kontrolü sağlamak amacıyla kullanıldığının altını çizen Prof. Dr. Selçuk Göçmen, “Vücudun enerji kaynağı olarak glikoz yerine yağları kullanmaya başlaması, beyin hücreleri üzerinde koruyucu bir etki yaratıyor. Bu mekanizmanın sinir hücrelerindeki bozulmayı yavaşlattığına dair yapılan çalışmalar yöntemin Alzheimer, Epilepsi ve Parkinson gibi hastalıklarda da kullanımını gündeme getirdi. Bu durum sadece epilepsi için değil, bilişsel gerilemenin başladığı Alzheimer gibi tablolar için de geçerli. Özellikle beyin sisi gibi modern çağın sorunlarıyla mücadelede, fonksiyonel beslenme ve düzenli egzersiz, bilişsel performansı korumada altın anahtar niteliği taşıyor” şeklinde konuştu.

Diyet uzman denetiminde olmalı

Her ne kadar beslenmenin iyileştirici gücü yüksek olsa da ketojenik diyet gibi radikal değişiklikler içeren beslenme modellerinin moda bir diyet gibi uygulanmaması gerektiğini söyleyen Prof. Dr. Selçuk Göçmen, “Karbonhidratın bu denli kısıtlandığı süreçler vücut elektrolit dengesini, böbrek fonksiyonlarını ve kolesterol seviyelerini doğrudan etkiler. Bu nedenle, bu tarz diyetlerin mutlaka bir doktor ve uzman diyetisyen kontrolünde, hastanın kişisel sağlık geçmişine uygun şekilde planlanması gerekiyor. Bu bir yaşam tarzı değişikliğidir ve mutlaka tıbbi bir protokol çerçevesinde kan değerleri izlenerek yürütülmeli” diye konuştu.

Beyin sağlığına iyi gelen besinler

Yağlı balıklar (Omega-3): Somon, sardalya ve uskumru gibi balıklar, beynin yaklaşık yüzde 60'ını oluşturan Omega-3 yağ asitleri bakımından zengindir. Bu yağlar yeni hücre oluşumunu destekler ve öğrenme kapasitesini artırır.

Ceviz ve tohumlar: Beyne benzer şekliyle dikkat çeken ceviz, yüksek oranda DHA (bir çeşit Omega-3) içerir. Keten tohumu ve chia gibi tohumlar da sinir sistemi sağlığı için kritik öneme sahiptir.

Yaban mersini ve koyu renkli meyveler: Güçlü antioksidanlar içerirler. Bu bileşenler beyindeki oksidatif stresi azaltır ve nöronlar arasındaki iletişimi güçlendirerek hafızayı tazeler.

Zerdeçal: İçindeki "kurkumin" maddesi sayesinde kan-beyin bariyerini geçebilir.
Güçlü bir antiinflamatuvar olduğu için beyin hücrelerini iltihaplanmaya karşı korur ve yeni beyin hücrelerinin büyümesine yardımcı olan hormonu destekler.

Yeşil yapraklı sebzeler: Ispanak, kara lahana ve brokoli; K vitamini, lütein ve folat deposudur. Bu besinler bilişsel gerilemeyi yavaşlatarak beynin biyolojik olarak daha genç kalmasını sağlar.

Yumurta: Beyin fonksiyonları ve ruh hali için gerekli olan "kolin" maddesi bakımından en zengin kaynaklardan biridir. Kolin, hafızayı düzenleyen asetilkolin adlı nörotransmitterin üretimi için şarttır.

Bitter çikolata: En az yüzde 70 kakao içeren bitter çikolata, flavonoidler ve kafein içerir. Flavonoidler beynin öğrenme ve hafıza ile ilgili bölümlerinde birikerek kan akışını hızlandırır.

Kabak çekirdeği: Magnezyum, demir, bakır ve çinko gibi beyin sağlığı için hayati mineraller içerir. Özellikle çinko eksikliği birçok nörolojik hastalıkla ilişkilendirilmiştir.

Avokado: İçerdiği sağlıklı tekli doymamış yağlar sayesinde kan basıncını dengeler. Sağlıklı bir kan akışı, sağlıklı bir beyin demektir.

Zeytinyağı: İçindeki polifenoller sayesinde beynin savunma mekanizmasını güçlendirir ve sinir bağlantılarının korunmasına yardımcı olur.]]> Sağlık Köşesi https://www.haberci18.com/yazarlar/saglik-kosesi/prof-dr-selcuk-gocmen/808/ Tue, 21 Apr 2026 19:53:08 +0300 Niçin Kitap Okunur! Niçin Kitap Okunur!

Yazdığım yazılarda, söylediğim sözlerde tekrara düşmek istemem ama şöyle bir şey demiştim; “ülkenin okuyanı ile okumayanı arasında çok da bir farkı yok.” demiştim.

Bu sözün doğruluğunu birebir deneyimledim.

Çok da üzüldüm!

Sosyal medya takipçilerim bilirler, bir kitap kulübümüz var.

Dört yıldır da düzenli olarak kitap okuyoruz.

İki haftaya bir toplanıyoruz.

Cumhuriyetin ilk yıllarında yaşamış yazarların kitaplarını okumakla başladık.

Ünlü Türk yazarları okuduk.

Günümüz yazarlarını okuduk.

Geçen yıl biraz da dünya klasiklerinden okuyalım, dedik.

Gerçekten de dünyada ün yapmış yazarların kitaplarını okumanın tadı bir başka oluyormuş, onu keşfettik.

Bu günlerde de günümüz yazarlarından öne çıkmış kim denk gelirse onu okuyoruz.

Anlayacağınız spontane…

İki hafta önce belirlediğimiz yazarın kitaplarını okuduk, yazar ve kitapları üzerine konuştuk.

İki hafta sonraya buluşmak üzere yeni bir yazar belirledik.

whatsapp üzerinden bir arkadaş “Ben bu yazarı okumak istemiyorum.” diyerek, tepki gösterdi.

Şaşırdım, doğrusu…

Kitap kulübünün kuruluş amacı çok açık ve de net…

Kitapları sevdirmek, kitap okumayı alışkanlık haline getirmek, düzenli kitap okumayı sağlamak…

O kadar…

Bunun dışında kitap kulübünün bir amacı yoktur.

Sevgi, saygı, hoşgörü, empati temelinde daha insani duyguları geliştirmek...

Ön yargılardan arındırmak...

Meseleye daha objektif bakmak…

Şunu net ifade etmek isterim: Kitap okumayı içselleştirmiş bir kişi, “şu yazarı, şu kitabı okumam” demez…

Meseleye evrensel değerler üzerinden bakar…

Her tür kitabı okumayı bir görev bilir.

Tek gaye, okumak ve bilmektir.

Toplumun saygın kişileri, okumuş insanlardan oluşur.

Bu bir gerçektir.

Böyle de olmalıdır.

Derdimiz farkındalık yaratmak, daha çok kişinin kitap okumasına vesile olmaktır.

Kitap kulübü olarak; son zamanlarda kitap okumanın azaldığı gerçeğinden hareket ederek, elimizden gelen gayreti göstererek, kitap okumayı bir tutku haline getirmeye çalışmaktayız.

Kitap okumanın insan üzerinde ciddi manada bir etki yapmasını bekliyor insan.

Yapmadığını görmek, şahit olmak da üzüyor haliyle.

Ben o yazarı okumam, demek de neyin nesidir?

Neden biz böyleyiz?

Tamam! Okul, eğitim görmeyene cahil diyoruz.

Bir sürü cümle kuruyoruz.

Belli bir tahsil görmüş, kitap okuyan insanların okumamış insanlar gibi davranış sergilemelerine ne demelidir?

Cevabını siz bulun?

Okumuş, kültürlü insanların ön yargısı olur mu?

Yazar yazardır, kitap da kitaptır.

Tüm yazarlar ve kitaplar değerlidir.

Bir emek ürünüdür.

Yazarla aynı düşünmek zorunda değiliz; yazar da bizim düşüncelerimize göre yazmak zorunda değildir.

Arıların çiçeklerden bal alması misali, okuyucu farklı yazarlar ve kitaplar okuyarak bilgi dağarcığını geliştirecektir.

Her kitap okumaya değerdir.

İki bin yirmi altıda kendine okumuş diyen insanların “Şu kitabı ya da yazarı okumayalım!” demelerine anlam vermek gerçekten zor.

“Kitap niçin okunur?” sorusuna verilecek en iyi yanıt, “iyi bir insan olmak içindir.” olmalıdır.

Kitap okuyarak, iyi bir insan olmayı kaç kişi başarıyor tartışılır.

Bu ülkede daha neler göreceğiz.  

Ülke olarak tüm evrensel doğruları altüst etmeyi başarıyoruz ya ona üzülüyorum!

Ne diyeyim!]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/kitap-okuyoruz/807/ Thu, 16 Apr 2026 10:48:30 +0300 Ev Alma Komşu Al Ev Alma Komşu Al

Köylerde, şehirlerde ve çok katlı apartmanlarda ikamet ettiğimiz ve hanemize en yakın olanlar bizim komşularımızdır, Bu yazımın konusu ise komşularımızla yaşanan komşuluk ilişkileri hakkında olacaktır.…

Yaşı genç olanlar pek bilmez veya bilenlerin bir çoğu da hatırlayamazlar, bundan kırk, elli yıl hatta daha önceki yıllarda köylerden şehirlere yapılan akımları durdurmak mümkün olmadı. Çünkü köylerde, hayvancılık ve çiftçilikle uğraşmak yarı aç yarı tok yaşam sürdürmeyi kendine yediremeyen köylüler, geleceklerini garanti altına almak, çocuklarına da bir gelecek hazırlamak düşüncesiyle, evlerinde mevcut kümesindeki ve ahırındaki hayvanlarını satarak, kedisi ve köpeğini ya bir komşusuna emanet ederek veya masumane bir şekilde sokağa bırakmak mecburiyetinde kalarak çalışabilecekleri iş yerlerinde çalışma hayatına başladılar. Köyden şehre akım bu şekilde başladı..

Ne yazık ki 21. Yüzyılın ilk başlarından itibaren şehirlerdeki nüfusun artış oranları neticesinde artık şu an bile şehirlerde yaşamak olanaksız hale geldi.

Hani bir söz vardır “Ekmek aslanın ağzında” derler ya. aynen öyle bir duruma geldi.

Şehirlere akım neticesinde şehirlerdeki nüfusun artışına bağlı olarak, o yıllarda şehirlerde tek katlı, iki katlı, gece kondu diye tabir ettiğimiz evlerde veya tek katlı kerpiçten sağlıksız  evlerde otururken, Artık bu yıllarda şehirler de bu nüfus artışı haliyle gekondu mahallelerinde çok katli binalar yerini aldı...

Düşünün bir kere, 10 katlı 2 apartmanda, her katta da dört daire, toplamda kırk  daireden 80 daire sanki  köyün tamamı veya bir mahallesi o binaya yerleştirmek  gibi,

Hani “köyden indim şehire” Böyle binalarda oturmanın şartlarına alışmak çok zor, Köy hayatı gibi değil mutlaka, çünkü herkes çalışmma azminde ve en yakın komşun ayrı ayrı yerlerden gelmiş onun size olan ilişkileri acaip gelebilir çünkü herkesin kendine göre gelenek ve görenekleri farklı. Tabi şehirler köydeki gibi en yakın komşularına gidip gelmek pek yok, Yani az çok samimi  olsalar bile  gidip gelmeleri bayramlarda bile pek kalmadı gibi.

Öyleki aynı katta oturduğunuz üç beş kişiyle zorunluda olsa komşu komşuluktur.

Birbirinizle karşılaştıklarınızda selamlaşma yapılabiliyor, fakat apartmanının üst katlardan da bulunan komşularınızla ancak yolda veya çarşıda pazarda görüp selamlaşabiliyoruz...

Anadolu insanın gelenek ve göreneklerine bağlı olduğu kadar iyi komşuluk ilişkilerine de önem verir. “Komşu komşunun kılına muhtaçmış” derler. gerçekten de öyledir. Aslında biz böyle değildik eskiden. mahallemizde bir komşu hastalandı mı, onu şifa buluncaya kadar işleri en yakın akrabaları olmasa bile  komşular tarafından el birliği ile yapılır, bir tas sıcak çorba ve bir lokma ekmek  gönderdi. Köylerde komşuluk ilişkileri o kadar sıkı sıkıya bağlıdır ki en yakın akraban bile olsa ilk yardımı komşudan istersin. Madalyonun diğer bir yönü ise genellikle  şehirlerde önemli olan iyi komşuluk ilişkileridir. Allah korusun bir kötü komşu insanın yıllardır oturduğu kendi evinden bile taşınmasına, veya başının belaya girmesine sebep de olabilir. Böyle komşular kural tanımaz veya apartmanlarda her daim çatlak sesler uyumsuz komşular olabiliyor. Böyle durumlarda boşuna dememişler “Ev alma komşu al” diye.

Komşuluk ilişkilerini anlatırken bu konu hakkında, hiç unutamam yok yakın arkadaşım evini satışa çıkardı, alıcılar geldi pazarlıklar yapıldı her şey bitti tapuya gidilecek derken satıcı arkadaşım o günün ev satış parasının yüzde 2 si kadar daha alıcıdan para istedi. Tabi ki bu parayı duyunca alıcı şaşırttı, “kardeşim pazarlık bitti bu para neyin nesi” dediğinde alıcılara şok bir istek geldi arkadaşımdan “Aynı katta bulunan komşum çok değerli.

Komşumun hakkını istiyorum” ve istediğini de aldı. Hatta komşusuna “Seni şu kadar paraya sattılar” diye takılırlardı. Başına gelen bilir, gerçekten de söyleyenler doğru söylemişler “ev alma komşu al” diye. Ev alacaksan önce komşularını araştıracaksın, komşu evin fiyatından önce gelir.

Her kim olursa olsun, yedi kat yabancı bile olsa, dini, mezhebi ve tebaası ayrı da olsa komşuluk ilişkileri medeni ve insan olmanın sırrıdır, Komşunu kırmamak, ona iyi davranmak, hoş görülü ve sevgi tohumları ektiğinizde mutlaka ki karşısındaki de size olan güveni ve yakınlığını gösterir. Değerli bir üstadın bir sözü yabana atılır gibi değil, “En vahşi dağ hayvanı bile insanların yakınlığına kayıtsız kalmaz” der.

Bu yazımın konusu da nereden çıktı derseniz, bu gün ülkemizde şehirlere büyük göç akımı ve çok katlı apartmanlara veya hiç tanınmadık bir yerde ikametimiz de çeşitli sorunlara meydan veriliyor. Atalarımız “Komşu komşunun külüne muhtaç.” derler. Biz komşularımıza karşı iyi ve hoşgörülü isek, inanın onlarda sizlere ve diğer insanlara karşı iyi ve hoşgörülü olur. Çünkü iyi komşu en  yakın arkadaştır, sırdaştır, dert ortağıdır,

Komşularınıza her zaman değer vermeye çalışın ki onlarda size aynı şekilde değer versinler ve iyi davransınlar. Biz “Komşusu aç yatarken tok yatanlar bizden değildir” diyen komşuluk ilişkilerine önem veren peygamberimizin ümmetiyiz.

Komşuluk ilişkilerini bilen tüm dostlara sağlıklı ve huzurlu günler dilerim.

Necati Keskin

15 Nisan 2026
 ]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/ev-alma-komsu-al/806/ Wed, 15 Apr 2026 21:42:10 +0300 Bir Şey Değişir, Her Şey Değişir Bir Şey Değişir, Her Şey Değişir

Değişebilir, değiştirebiliriz…

Bir kere değişebileceğimize ve değiştirebileceğimize inanmamız gerekir.

Her şey inanmakla başlar…

İnanmak en büyük değiştirici güçtür

Doğrudur bize öğretilenler, tarih ve yaşadıklarımız; değişimleri savaşlara, buluşlara, felaketlere bağlar, değişim için büyük güçlerin var olması gerektiğini salık verir.

Büyük insanlar ve büyük olaylar…

Kahramanlar…

Soyut kavramlar…

Bu anlatı kendi içinde doğrudur ama başka doğruların varlığını da yok sayamaz.

Hayat bazen koca bir çark gibi görünür; dönüp durur, ama sanki hiçbir şey yerinden oynamaz. Oysa gerçeğe biraz dikkatle bakıldığında, en büyük dönüşümlerin en küçük adımlarla başladığı görülür.

Küçük adımlar, büyük değişimler…

Toplumların kaderi bireylerin iç dünyasında atılan küçük adımlarla başlar.

Yakılan ilk fitildir.

Bir öğrencinin kitapla kurduğu bağ, bir öğretmenin bir cümlesi, bir annenin çocuğuna verdiği değer…

Bunların her biri görünürde küçücük ayrıntılar olabilir. Ancak bu ayrıntılar birikir, çoğalır ve bir gün koskoca bir değişimin temelini atar.

Değişimler aslında hep böyle başlar…

Bir şey değişir her şey değişir…

Değişim çoğu zaman korkutur insanı.

Belirsiz bir gelecek vardır karşıda…

Atılan adımların, yürünen yolun nereye çıkacağı belli değildir.

Nereye çıkacağı bilinmeyen bir yol…

Alışkanlıklar güven verir, bilinen yol daha az risklidir.

Unutulan bir gerçek vardır: Değişmeyen tek şey, değişimin kendisidir. Hayat, durağanlığı kabul etmez.

Uyum sağlamayanlar geride kalır, uyum sağlayanlar ise geleceği şekillendirir.

Bugün dünyaya baktığımızda, teknolojiden kültüre, eğitimden iletişime her alanda büyük dönüşümler yaşanmaktadır.

Bu dönüşümlerin her biri, bir zamanlar küçük bir fikrin, bir kişinin cesaretinin ya da bir toplumun “yeter artık” demesinin sonucudur.

Yani aslında her büyük değişim, bir “bir şey” ile başlamıştır.

Belki de bu yüzden, insan kendini küçümsememelidir.

“Ben neyi değiştirebilirim ki?” sorusu, çoğu zaman hareketsizliğin bahanesidir.

Oysa bir insanın değişmesi, bir ailenin değişmesi demektir; bir ailenin değişmesi, bir toplumun değişmesi demektir.

Zincir böyle uzar gider.

Sonuçta mesele büyük adımlar atmak değil, doğru yönde küçük adımlar atabilmektir. Çünkü bazen bir söz, bir karar ya da bir farkındalık… her şeyi değiştirmeye yeter.

Yeter ki insan değişime inansın…

Gerisi gelir...

Sabır ve mücadele, inanç…

Değiştirmenin altın anahtarıdır.

Durup dururken, emek vermeden, inanmadan hiçbir şey değişmez.

İnançla, sabırla değişmeli, değiştirmelidir insan.

Değiştirmek için yola çıkmalı, değişimin ilk kıvılcımını yakmalıdır.

Bunu başaran da ilk siz olmalısınız. 

Evet, gerçekten de bir şey değişir… ve her şey değişir.]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/yeter-ki-insan-degisime-inansin/799/ Thu, 09 Apr 2026 12:54:41 +0300 Kıyametin Küçük Alametlerinden Bazıları Kıyametin Küçük Alametlerinden Bazıları

Kıyametin küçük alametleri, İslam inancına göre kıyamet kopmadan uzun süre önce gerçekleşecek olan, zamanla artan sosyal, ahlaki ve fiziki değişimlerdir.

Hadis-i şerif'lerde belirtilen küçük alâmetlerin bazıları şunlardır:

• Adam öldürme hadiselerinin fazlalaşması, • Zinânın alenî hâle gelmesi, • Sarhoşluk veren içkilerin yaygınlaşması, • Fâiz yemeyen kimse kalmayacak, • Açıklık çıplaklık yayılacak, • Fuhuş ve hayâsızlık çoğalacak, • Oyun ve çalgı âletlerinin ortaya çıkması ve yaygınlaşması, • Emanetin ganimet bilinmesi, • Zelzelelerin artması, • Elli kadına bir erkek düşecek şekilde erkek nüfusunun savaşlarla vs azalması, • Büyük bir bereketsizlik olacak, • Kur'an-ı kerim'in önemi insanlar tarafından unutulacak, • Liderliğe elverişli kişiler azalacak, • Seviyesiz ve şahsiyetsiz kişiler idareci olup başa geçecek, • Fâsıklar toplumun efendisi hâline gelecek, • Ahmak ve alçaklar dünyanın en mutlu insanları olacak, • Anne-babaya isyan edilip erkekler hanımlarının emrine girecek, • Akrabalık bağları kesilecek, • Sonra gelenler geçmişlerine lânet okuyacak, • Yalancılar tasdik edilip doğru konuşanlara itibar edilmeyecek, • Şerrinden korkulan kimselere itibar edilecek, • Ticareti dürüst olmayan kimseler ele geçirecek, • İş ehil olmayanlara verilecek, • Mescidler süslenmekle birlikte ibadete önem verilmeyecek, • Câhiller aynı zamanda dürüst olmayan zâhidler türeyecek, • Sadece din dışı ilimler öğrenilecek, • Erkekler erkeklerle, kadınlar kadınlarla yetinecek, • Erkekler kadınlara benzemeye çalışacak...

Aslında sıralama bizi ilgilendirmemektedir, bizi ilgilendiren, kıyâmetin büyük alâmetleri olduğu ve vuku bulduğu zaman kıyâmetin kopmasının yakın olduğudur. Nitekim Allah Teâlâ kıyâmet için alâmetler yaratmıştır. Çünkü kıyâmet, çok önemli bir olaydır. İnsanlar, kıyâmetin kopmasının yakın olduğuna dâir uyarılmaya ve ikaz edilmeye muhtaçtırlar."

Görünüşte herkes müslüman, ancak yaşantı yok, İslâm'ın özü, nezaheti, nezafeti, nezaketi, letâfeti yok. Sûretâ İslâm olmuşuz.

Yaratan, yaşatan Hazret-i Allah'ın koyduğu yasaklar çiğneniyor, yapılmamasını emrettiği bütün haramlar işleniyor. Ahkâm-ı ilâhi yaşanmıyor. Adaletsizlik, günah, isyan, fısk, küfür, dinsizlik, din düşmanlığı, cana kıyma, fâiz, fuhuş, içki, uyuşturucu, kumar, zinâ, livata, rüşvet, gasp, sapıklık, sahtekârlık, ahlâksızlık, haksızlık, kul hakkı yeme, yalan, iftira, haram lokma... Bugün her türlü kötülük, hatta her kötülüğün âlâsı, anası mevcut. Her türlü haram var, her türlü menhiyat işleniyor.

Yine de en iyisini Allah Teâlâ bilir.

Rabbimiz bizleri ve gelecekteki bütün kullarını kıyamet gününden korusun ve İman eden insanlardan eylesin inşallah.]]> Mustafa Çelik https://www.haberci18.com/yazarlar/mustafa-celik/gorunuste-herkes-musluman/798/ Sun, 05 Apr 2026 12:26:26 +0300 Ünlülerin Özel Yaşamları Ünlülerin Özel Yaşamları

İşin doğrusu çok ilgilendiğim bir konu değil. Kim nasıl yaşarmış, ne yaparmış…

Özel bir okulunun münazara konusu olduğu için kendime dert edindim.

Sanırım meseleye nereden baktığınız önem arz etmektedir.

İnternete şöyle bir baktım, özel yaşamla ilgili çok fazla bir şey de bulamadım.

Birkaç mahkeme kararı var o kadar…

Mesele; özel hayatın gizliliği, mahremiyet olunca…

Mahkeme, ünlülerin lehinde bir karar vermiş.

Şöyle denmiş: “toplumun bir kesiminde oluşan merak duygusunun tatmini amacıyla sanatçının özel yaşamının basın ve yayın araçları kanalıyla haberleştirilmesinde ve eleştiri konusu edilmesinde kamu yararı bulunduğu” söylenebilir. “Ancak bu durum, sanatçının özel yaşamının her türlü detayına kadar haberleştirilebileceği biçiminde anlaşılamaz. Sanatçının kamuya mal olması özel yaşamını Anayasa'nın 20. maddesinde düzenlenen özel hayata saygı güvencesinin kapsamı dışına çıkarmaz.”

Anayasa’nın 20. Maddesine göre; “Herkes, özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir. Özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamaz.”

Açık ve net özel hayatın gizliliği anayasal güvence altındadır. Hiçbir kişi kişinin özel hayatını konu edinici görüntü, ses, yayın olarak ifşa edemez.

Konumuz ünlülerin özel hayatı…

Medyada ünlülerin yaşamı konu edilmeli mi, edilmemeli mi?

Kişisel fikrimi gayet açık ve net söylüyorum: Bilinmezlik, gizlilik çok iyi bir şey değildir.

Bu toplum ne çekti ise yasak ve baskılardan çekmiştir.

Bilinmezlik ve gizem hep merak edilmiştir.

Suçların birçoğu merak duygusu ile işlenmez mi?

Biraz da argo bir cümledir, “Kişinin başına ne gelirse meraktan gelir.”

Bilinmezlik aynı zamanda hurafe, abartı, efsane, masal kavramlarını da beraberinde getirir.

Gelişmemiş toplumların en büyük hastalığı abartıdır.

Her şey çok abartılır.

Bilmek, görmek, kanaat getirmek abartının önüne geçer.

Kişi bildiği kadardır!

Bilirse yanlışa düşmez.

Kimse kusura kalmasın, ünlülerin yaşamı bir özenti doğurabilir, kişileri yanlışa sürükleyebilir, algısı hâkimdir.

Hatta çoğu kişi çocuğunu, sosyal medyadan, TV ekranlarından uzak tutmaya çalışır.

Ne acı değil mi?

Hatırlar mısınız bilmem: Türk filmlerinin sıkça konusu olmuştur. Kötü niyetli insanlar tarafından kırsalda yaşayan eli yüzü düzgün kızlar, “Seni artist yapacağım” diyerek, kötü yola itilmişlerdir.

O kadar çok örnek vardır ki, insan insanlığından utanır.

Ünlülere yapılan haksızlığa ne demelidir: Ünlü kişiler bir şeyleri başarmış, belli bir tanınırlığa erişmiş kişilerdir.

Sanki “kötü insanlarmış” algısı oluşturulmaktadır.

Ünlülere yapılmış büyük bir saygısızlıktır.

Neden ünlerin özel hayatı gizlenmelidir?

Bu sorunun cevabı kimse kusura kalmasın verilmesi gerekmez mi?

Bu kafadan hızla uzaklaşılmalıdır.

Ünlülerin de bir insan olduğu, sıradan insanlardan bir farkının olmadığı unutulmamalıdır.

Bilinen, görünen, aleni, somut, elle tutulur şeylerden korkmamalıdır.
Ünlüler bizim baş tacımızımdır.

Korkulacak, kabul edilemeyecek, uzak durulacak bir yaşamları yoktur.

En az bizler kadar dürüst, temiz, düzgün insanlardır.

Tek suçları bir şeyleri başarmış olmaları, ülke çapında bir üne kavuşmaları, bilinir olmalarıdır.]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/unlulerin-ozel-yasamlari/797/ Sun, 05 Apr 2026 10:42:14 +0300 Algoritmaların Gölgesinde Savaş Algoritmaların Gölgesinde Savaş: Hakikat Artık Kimin Elinde?

Sümeyra Türk – Ankara Kulisi

Çankırı’ya ve kıymetli Çankırılı hemşerilerimize selam olsun.

Bugün savaş yalnızca cephede yürütülmüyor. Artık savaş; ekranlarımızda, akışlarımızda ve farkına bile varmadan maruz kaldığımız algoritmaların içinde veriliyor. Modern dünyanın çatışmaları, tankların ve füzelerin ötesinde, bilgi akışını yöneten görünmez sistemler üzerinden şekilleniyor.

Bu nedenle günümüz savaşlarını anlamak için yalnızca askeri güç dengelerine bakmak yeterli değil; dijital ekosistemi, algoritmaları ve anlatı savaşlarını da çözümlemek gerekiyor.

Yeni dönemin adı açık: algoritmaların savaşı.

İran ve İsrail örneği, bu yeni savaş biçiminin nasıl işlediğini çarpıcı biçimde ortaya koyuyor. İran tarafı daha çok psikolojik üstünlük kurmaya odaklanan, duyguyu tetikleyen ve hakikati bulanıklaştıran bir iletişim modeli izliyor. Yanan şehir görüntüleri, animasyon savaş sahneleri ve doğrulanmamış zafer anlatıları…

Amaç gerçekliği göstermek değil; algıyı yönetmek.

İran’ın stratejisi üç temel hat üzerinde ilerliyor:

*Duygusal şok üretimi

*Meşruiyet savaşı

*Epistemik kaos oluşturma

Yani hedef, “doğruyu anlatmak” değil; artık kimse hiçbir bilgiye güvenemesin duygusunu yerleştirmek.

İsrail tarafında ise daha kurumsallaşmış, profesyonel ve çok katmanlı bir iletişim modeli görüyoruz. Burada anlatı, güvenlik ve savunma çerçevesinde kuruluyor.

Diplomasi, medya ve dijital kampanyalar entegre biçimde çalışıyor. Ama en kritik fark şu: İsrail yalnızca mesaj üretmiyor, o mesajın küresel dolaşımını da yönetiyor.

Bugünün propaganda anlayışı değişti. Artık sloganlar değil, meşruiyet üretiliyor.

ABD ise bu savaşta iki yönlü bir rol üstleniyor: Hem güvenlik tehdidi olarak gördüğü dezenformasyonu yaptırımlarla hedef alıyor hem de teknoloji platformlarını baskı altına alarak içerik akışını kontrol etmeye çalışıyor. Bu durum, savaşın artık sadece sahada değil, platform politikaları düzeyinde de yürütüldüğünü gösteriyor.

Peki teknoloji şirketleri?

Onlar bu savaşın hem hakemi hem oyuncusu.

Bir yandan dezenformasyonla mücadele ettiklerini söylüyorlar, diğer yandan algoritmaları; korku, öfke ve kriz içeren içerikleri ödüllendirmeye devam ediyor.

İşte tam da bu noktada kritik gerçek ortaya çıkıyor:

Algoritmalar tarafsız değildir.

Onlar en çok etkileşim getiren şeyi büyütür. Ve çoğu zaman bu, hakikat değil krizdir.

Bugün propaganda yalnızca içerik üretmek değildir. Asıl mesele, o içeriğin kime, ne zaman ve hangi hızda ulaştığıdır. Bu yüzden artık savaşın en kritik sorusu şudur:

Hangi içerik görünür oluyor, hangisi görünmez kalıyor?

Bu noktada karşımıza iki kritik kavram çıkıyor.

*Deboosting: İçeriği silmeden görünmez hale getirmek

*Shadowban: Kullanıcının fark etmeden susturulması

Yani artık sansür açık değil, görünmez.

Bu da bizi daha derin bir gerçeklikle yüzleştiriyor:

Bugün savaş sadece fiziksel değil, bilişsel bir savaştır.

Zihinler hedefte.

Karar alma mekanizmaları hedefte.

Hakikate olan güven hedefte.

Bu savaşta kazanmak için karşı tarafı yok etmenize gerek yok.

Onun gerçeğini şüpheli hale getirmeniz yeterli.

Sonuç olarak bugün yaşadığımız şey klasik bir savaş değil.

Bu, anlatıların savaşıdır.

Ve bu savaşta en tehlikeli silah ne füze ne de drone…

En tehlikeli silah, doğru gibi görünen yanlış bilgidir.

Çünkü mermi bir binayı yıkar.

Ama dezenformasyon, bir toplumun hakikat duygusunu yıkar.

Bu nedenle artık en büyük güvenlik meselesi sınırlarımız değil, zihnimizdir.

Not: Ankara Çankırılılar Federasyonu’nun 19 Nisan’da düzenleyeceği Çankırılı yazarlar ve şairlere Onur Nişanı Takdim Programı’nı da bu vesileyle duyurmak isterim.]]> Sümeyra Türk https://www.haberci18.com/yazarlar/sumeyra-turk/sumeyra-turk-ankara-kulisi/796/ Fri, 03 Apr 2026 23:56:48 +0300 Ahlaki Çöküntü - Yozlaşma Ahlaki Çöküntü – Yozlaşma-

Evren dediğimiz ve içerisinde milyarlarca yıldızdan sadece dünya dediğimiz ve üzerinde hayatımızı sürdürdüğümüz bu büyük kütlede, insanı ayakta tutan şey sadece bastığın toprak değil, o toprağın üzerinde bulunduğun ahlaki süreçtir.

İnsanız sonuçta, hata yaparız, bu ülkenin geleceği gençlerine zaman zaman bazı ahlaki görevleri hatırlatılması gerekebilir, Bazen gideceği yolu zor geçebilen  bir yaşlıya, elini tuttuğu bastonun ucundan destek olmak, bazen yetim bir çocuğun başını okşarken ona şevkatle yaklaşmak, ve bazen de komşusu aç yatarken tok yatamayan bir ahlakı göğsünde taşıdığın o ruhun, o vicdanın, o yüreğin, bu saymakla bitiremediğim ahlaki değerler bize atalarımızdan gelen geleneğin ve kültürün mirasını paylaşmamıza yardımcı olmamız gerekecektir.

Gelecek nesiller inşallah bu mirası dilerim sonsuza kadar sürdürecektir..

Konumuz ahlaki çöküntü diyoruz, yani yozlaşma dediğimiz basitçe söylemek gerekirse, insanların ahlaki değerlerden uzaklaşmasıdır. Yani insanların, yukarıda saydığım ahlaki değerleri kaybetme temayülü göstermesidir.

Toplumun ahlaki değerlerinin git gide ama aralıksız aşındığını artık bu toplumda yaşayanların hepsi biliyor. Benim yaşımın  yanında ve yakınında olanlara sorun, hepsinden alacağınız cevap “Biz eskiden büyüklerimize saygıda kusur etmez, hatta onların önünden bile geçmezdik, onların sözlerini ve tecrübelerini hep dikkate alır, hatta isterlerse günlük ihtiyaçlarını bile karşılayabilirdik.” gibi sözleri çok anlamlı ve duygusal bulurum. Nitekim atalarımızdan gelen bir çok ahlaki değerleri kaybetme tehlikesi yaşıyoruz, Biz bu hale neden geldik diye bunun sebepleri üzerinde düşünen, tartışan yok.

Camilerde vaizlerimiz bas bas bağırıyor ama bu işin ilmini yapan, okuyan sosyologlarımız, üniversite hocalarımız, yani konunun uzmanları, ya neme lazım tavırlarını mı sergiliyorlar, veya tehlikenin olmadığı kanısındalar..

Şimdi arkadaş; bu sorun, senin benim sorunu değil, bu sorun tehlikeli boyuta uluşmadan buna bir çare bulunması gerekmez mi?...

Televizyorlarda bazı yorumculardan aldığımız bilgilerle gençlerde uyuşturucu kullananın arttığını söyleniyor, Ne derece doğrudur bilemem ama, artık bu çağda gençlerin sigara içilmesini biraz daha normal geliyor, fakat, içki ve uyuşturucu alışkanlığı ile hiçbir yaşta kulanımına hoşgörü ile ne devlet baba bakar, ne de aileler izin verir. Çünkü uyuşturucu denilen illet önlem alınmaz ise ülkemizin geleceğini de tehdit eder ki. Allah korusun hepimizin oğlu kızı ve torunları var, dediğim gibi önlem alınmaz ise nüfusun bir bölümünü etkisi altına alabilir, tehlikenin boyutları artmadan yani geri dönülmez noktaya gelmeden tüm ailelerin, okulların hatta tüm vatandaşların bu konuda çok duyarlı olmaları gerekmektedir, Biliniz ki ülkemizde alkol ve uyuşturucu alışkanlıklar bir çok ailelerin dağılmasına sebep olduğu bilenen bir gerçektir…

Evet bu sorunun nedenlerini araştırmak, çözümlemek çok önemli ve gerekli diye düşünüyorum. Konunun uzmanı da değilim ama yaşımın verdiği tecrübelere göre; İlk önce eğitimin aileden başladığını bilmemiz ve çocuğunun belirli yaşlarda çarşıya, pazara ve arkadaşları dahil araştırarak ona sezdirmeden devamlı takipcisi olmalıyız, bazı kusurları hoş görülü olmanın yanında diğer kötü alışkanlıklarının da aile hoş görüyle karşılamamak gerekir ki bu ailenin birinci görevi olmalıdır.

Çocukların okullardaki durumları, çünkü okulda öğretmenler bütün sınıfındaki öğrencilerinin ne durumda olduklarını kesinlikle bilenlerdir. Bu durumda ailelerin de öğretmenleriyle devamlı iştişarede bulunarak öğretmenin çocuk hakkında vereceği önerileri ailelerin dikkate almaları ilk planda gelir...

Bizim Anadolu’da bilhassa köylerde Nine, dede – torun arasındaki mesafe ile anne, baba – evlat arasındaki mesafen çok daha kısadır, bilinir ki evlat sevgisinden torun sevgisinin daha ağır bastığı düşünülürse, onu seven büyükler ona bazı olmadık alışkanlıklarına hoş görü ile karşılar, bazen şaka da olsa söylenen bu sözler çocuğun zihin dünyasında gerçek olarak algılanır ve çocuk böyle bir hayata kendisini kurgular.

Biz gelelim işin özüne; Hep dış güçler, dış güçler diyoruz ama tabiki doğruluk payı da var diyorum, Çünkü dış güçler dediklerimiz bize artık en can alıcı kozlarını oynuyorlar bu defa, ahlak erezyonu ile avuçlarının içine almaya çalışıyorlar, ama yine inanıyorum ki yine avuçlarını yalayacaklar..

Çünkü bu Türk toplumun temelinde, mayasında, Devletine bağlı ve saygılı, Yüce yaratıcıya olan inancı ile bağımsızlık en önemli yapı taşlarından biridir. Çünkü özünde, genlerinde ve mayasında o kültür var. Onu hiçbir güç yolundan döndüremez. Hani atalarımızın bir sözü var. “Allah var gam yok”.

Bazen de çocuk yetiştiren ailelerde bilgisizce hep es geçiyoruz, aslında çocuk yetiştirmek zannedildiği kadar kolay değildir, bu konuda çok bilinçli olmak gerekli, Gelecek nesillere bırakacağımız en güzel miras, ne mal ne mülktür; Ahlaki değerleri ruhunun derinliklerinde hisseden bir nesil bırakmaktır.

Görüşmek dileğiyle hoşça kalın sağlıklı kalın.

Necati Keskin

01 Nisan 2026]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/ahlaki-cokuntu-yozlasma/795/ Wed, 01 Apr 2026 00:09:40 +0300 Bayram Bayram

Eski cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in meşhur bir söz ile başlayalım:

“Siyasette 24 saat çok uzun bir süredir." Maalesef bu söz ne kadar siyaset için de söylenmiş olsa da ülkenin her şeyi için aynı şey söylenebilir.

Bu hafta köşe yazımın konusu “şu olsun” demeye kalmadan bir farklı bir konu gündem oluverdi.

Neyi nasıl yazacağımı şaşırıverdim.

O kadar hızlı değişen bir gündemi var ki ülkenin, insan bu hıza yetişemiyor.

Duygu aforizması yaşıyor insan.

Şunu da söylemekte yarar var: Bu kadar hızlı değişen gündem, gazeteciler için büyük bir nimettir.

Konu bulma derdi kesinlikle olmaz.

Şehirlerarası yolculuk esnasında ciddi bir kazaya tanık oldum.

Her şey gözümün önünde oldu ve bitti.

Araç tıra çarptı, şarampole yuvarlandı.

Hemen araçtan indik, ilk müdahaleyi yaptık.

İlk müdahale derken 122’yi aradık, ambulans gelmesini bekledik.

Kaygılandık, kapıyı, camı açmaya çalıştık.

İnsani refleksler…

Araçta dört çocuk!

Yanlış duymadınız dördü de on altı yaşındaymış.

Aracı sürenin ehliyeti yokmuş.

İstanbul’dan muhtemelen bayram için gelmişler.

Ve ikisi ölmüş, ikisi yoğun bakımdaymış.

İnsanın yüreği sızlıyor.

Dört çocuk ve ölüm!

Tabii ki bayramı anlatacak ve bayramın güzelliğinden dem vuracağım.

Konumuz bayram!

Neşesi, hüznü olan bir dünyada yaşıyoruz.

Ne hep güzelliklerden, ne de hep acılardan dem vurabiliriz.

İç içe geçmiş her şey…

Belli bir yaşa gelince insan ne çok bayram yaşadığının farkına varıyor.

Bende herkes gibi “Eskilerde bayram ne güzeldi.” diyeceğim.

Yaşanmışlık konusunda eskilere güzellik, iyilik atfetmek, insanın doğasında var.

Şöyle bir söz de vardır: “Eskiye rağbet olsa, bitpazarına nur yağardı.”

Bayramı güzel kılan, büyüklerin hayır duasını almak, eş, dost, akraba ziyaretleri…

Paylaşmak, dayanışmak…

Sevgi, saygı…

Bayramlar acının da habercisi oluyor.

Acıları azaltalım…

Dikkatli olalım…

Trafik kurallarına uyalım.

Sevenlerimizi ağlatmayalım.

Bir bayram da gelip geçecek…

Anısı tatlı bir iz bırakacak…

Bayram hep olsun ki bizler iyilik de güzellik de hoşgörüde yarışalım.

İçselleştirelim evrensel değerli…

Evrensel ve dini değerlerimiz yaşam şekli haline gelsin…

Kötülükler son bulsun…

Bu bayram da insanlar ölüyor savaşta…

Suçsuz ve günahsız…

Bayram bu anlamda büyük anlam yüklü…

Keşke her gümüz bayram olsa…

Maalesef son yıllarda bir barbarlık peyda oldu.

Güçlüler, zayıfları yok etmeye başladı.

Savaşsız bir gün sanırım dünyanın en büyük bayramdır.

Bayramın ne kadar kıymetli olduğu, yaşanan savaştan da anlaşılması; barışın, dostluğun, kardeşliğin, dayanışmanın örülmesidir.

İnsan canlıların en kıymetlisidir.

İyi bayramlar.]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/bayram/793/ Wed, 25 Mar 2026 19:50:51 +0300 "Su İçsem Yarıyor Diyorsanız Lipödem Olabilirsiniz" Prof. Dr. Ahmet Karacalar: "Su İçsem Yarıyor Diyorsanız Lipödem Olabilirsiniz"

Estetik Plastik Cerrahi Uzmanı Prof. Dr. Ahmet Karacalar, diyet, egzersiz ve mide küçültme ameliyatlarına dahi direnç gösteren "Lipödem" hastalığı ve güncel tedavi yaklaşımları hakkında önemli açıklamalarda bulundu.

Klasik Kilo Verme Yöntemlerine Direnç Gösteriyor Halk arasında sıkça kurulan "Su içsem yarıyor" cümlesinin altında lipödemin yatabileceğine dikkat çeken Prof. Dr. Ahmet Karacalar, hastalığı şu sözlerle tanımladı:

"Lipödem, çoğunlukla kadınlarda görülen, simetrik ve ağrılı yağ dokusu birikimi ile karakterize; özellikle bacak, kalça, alt karın ve kollarda görülen kronik bir hastalıktır. Klinik olarak en dikkat çekici özelliklerinden biri, bu yağ dokusunun klasik kilo verme yöntemlerine, özellikle diyet ve egzersize direnç göstermesidir."

Diyet Neden Lipödem Yağlarını Eritemez?

Doğru beslenmenin [ahmetkaracalar.com/lipodem/]lipödem sürecindeki etkilerini değerlendiren Prof. Dr. Karacalar, yağ yakımının neden gerçekleşmediğini bilimsel bir temele dayandırdı: "Doğru diyetin lipödemdeki etkisi; yangıyı azaltması, şikayetleri hafifletmesi ve hastalığın ilerlemesini yavaşlatması olabilir. Ancak lipödemli yağ dokusunu ortadan kaldırmaz.

Lipödemdeki yağ dokusunda dolaşım bozuktur ve düşük oksijenli bir ortam vardır. Bu durum, yağ dokusunun metabolik olarak aktif şekilde kullanılmasını engeller. Diyetle sağlanan enerji açığına rağmen bu bölgelerde yağ yakımı gerçekleşmez."

"Mide Küçültme Ameliyatı Lipödemde Anlamlı Bir Gerileme Sağlamaz"

Lipödemin obezite ile karıştırılmaması gerektiğini ve obezite cerrahisinin lipödemi tedavi edemeyeceğini vurgulayan Karacalar, sözlerine şöyle devam etti: "Mide küçültme ameliyatı, enerji alımını azaltarak kilo kaybı sağlayan etkili bir yöntemdir; ancak [ahmetkaracalar.com/lipodem/] lipödem, enerji dengesinden bağımsız gelişen bölgesel bir yağ dokusu hastalığıdır. Bu nedenle ameliyat, lipödemli dokuda anlamlı bir gerileme sağlamaz."

Tedavide 'Özellikli Liposuction' ve Koruyucu Program Vurgusu Günümüzdeki en etkili tedavi yöntemine de değinen Prof. Dr. Karacalar, klasik uygulamalardan farklı bir yaklaşım izlenmesi gerektiğinin altını çizerek, "Lipödem tedavisinde (Bkz.https://ahmetkaracalar.com/lipodem/) şu an bilinen en etkili yöntem liposuction'dır. Ancak burada daha özellikli liposuction yöntemleri (Superdry 4D gibi) ve koruyucu bir program uygulanmaktadır." ifadeleriyle açıklamalarını tamamladı.]]> Sağlık Köşesi https://www.haberci18.com/yazarlar/saglik-kosesi/prof-dr-ahmet-karacalar/792/ Wed, 25 Mar 2026 19:16:04 +0300 Bir Öğretmen Öldürüldü Bir Öğretmen Öldürüldü

Bir öğretmen öğrencisi tarafından bıçaklanarak öldürüldü.

Bir değil iki değil üç değil beş değil bu kaçıncı…

Üzüldük, kınadık, yas tuttuk…

Öğretmenler kadar sahipsiz olan baş bir meslek gurubunun olduğunu düşünmüyorum, varsa da ben bilmiyorum.

Herkes öğretmene vuruyor.

Öğretmeni suçluyor.

Resmen şamar oğlanı…

"İyi bir öğretmen bulmak zordur, ama unutmak imkânsızdır".

"İlhamınız yolumu aydınlatıyor, bugünüme ve yarınıma dokundunuz".

"Sabrınız ve ışığınızla güçlendim; sizden öğrendiğim her şey için minnettarım".

“Dünyanın her tarafında öğretmenler, insan topluluğunun en fedakâr ve saygıdeğer unsurlarıdır.”

Mustafa Kemal Atatürk: "Öğretmenler; yeni nesli cumhuriyetin fedakâr öğretmen ve eğitimcileri sizler yetiştireceksiniz ve yeni nesil sizin eseriniz olacaktır".

Hz. Ali: "Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum."

Victor Hugo: "Bir okul açan, bir hapishane kapatır."

Socrates: "Dünyada her şeye değer biçilebilir, ama öğretmenin eserine değer biçilemez"

Bu kadar değer atfedilen bir meslek maalesef yeterli değeri görmüyor.

Övgüler sözden ileri gitmiyor.

Öğretmenin yaptığı tatil bile sorun haline geliyor.

Adı üzerinde öğretmen…

Bir ülkenin temeli…

Bakın diğer ülkelere, onurlandırılmış, özlük hakları ile özel kılınmış, verilen değer ile kutsanmış…

Sözde de özde de değer atfedilmiş.

Bizde ise; gün be gün değeri düşürülen bir öğretmen gerçeği ile karşı karşıyayız.

Ve bu değer görmeme, itibarsızlaştırma, bir lise öğrencisinin öğretmenini bıçaklayarak öldürmesi ile sonuçlanıyor.

Okullar güvenli değil, öğretmenler güvende değil…

Her türlü istismara, saldırıya açık…

Değer; kanunla, yasayla, özlük hakların iyileştirilmesi ile olur.

Hamasetle olmaz!

Okulda yaşanan en küçük bir sıkıntı da öğretmenler hemen şikâyet ediliyor.

İnceleme, soruşturma…

Ceza…

Öyle ki; “çocuğumun psikolojisi bozuldu” diyerek, öğretmen şikâyet ediliyor.

“Öğretmen çocuğuma düşük not verdi.”

“Çocuğum teşekkür alamadı.”

Bu bile şikâyet konusu oluyor.

Öğretmen ne yapsa suç…

Veli, öğretmenin nasıl ders anlatacağına varıncaya kadar karışıyor.

Öğrenciler, öğretmenleri zorbalıyor.

Tehdit ediliyor.

Bu çok fazla…

Had aşılmış durumda…

Başka meslek gurubunda inanın bu işler hiç de öyle değil...

Güvendeler, itibarları var…

Özlük hakları çok iyi…

Hakarete uğramak, dövülmek, bıçaklanmak, öldürülmek nedir ya!

Öğretmenler, asker mi polis mi, bekçi mi?

Cephede savaştalar mı?

“2 Mart 2026 günü okul saatleri içerisinde 11. sınıf öğrencisi 17 yaşındaki Furkan Samet Bakalım, yanında getirdiği bıçakla 44 yaşındaki biyoloji öğretmeni Fatma Nur Çelik ile birlikte bir başka öğretmen ve bir öğrenciyi bıçakla yaraladı.

Ağır yaralanan Çelik kaldırıldığı hastanede öldü.”

Yastayız…

Bir an önce gerekli yasal düzenlemeler yapılıp öğretmenlerin can güvenliğini teminat altına alınız.

Okullar güvenli, öğretmenler güvende olsun…]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/bir-degil-iki-degil-uc-degil-bes-degil-bu-kacinci/791/ Tue, 17 Mar 2026 11:16:34 +0300 Bir Ülkenin Ortak Dili Bir Ülkenin Ortak Dili

Bir memleketin ortak dili, o ülkede yaşayan insanların birbirleriyle anlaşmak için kullandıkları ortak iletişim dilidir.

Evet, bir ulusun ortak duygularını, insanlara yansıtan o yörenin tarihini bilen araştırmacı arkologlar, yazarlar, tarihçiler ve babadan oğula geçen gelenek ve göreneklerinin yanında özlemlerini ve tarihini birleştiren en güçlü unsurlardan biri de yanında hiç ayırmadığı sazının telinden çıkan nağmelerle âşıkların dili olmuştur. Âşıklar, sadece sazın teline dokunup saz çalan, arada destansı şiirler söyleyen, birbirleriyle atışmalar yapanlar değil, bulunduğu yörenin gelenek ve göreneklerine bağlı, sazının telinden, aşıklların mısralarındaki kafiyeli sesleri ile o yöre halkının tek sahibidirler.

Ülkemizin çeşitli yörelerinde yetişmiş aşıkların dillerinde var olan ve bir milletin, bir ulusun kaderi, Dede Korkut, Karacaoğlan, Pir Sultan Abdal, Dadaloğlu, Âşık Veysel, Ali Ekber Çiçek, Mahsuni Şerif, Âşık Murat Çobanoğlu’na kadar daha yüzlerce aşıkların dillerinde dökülen nağmelerinde bir anlam ifade ederek bu nağmeleri de ancak ellerindeki sazın tellerinde yankılanır..

Yurdumuzun her köşesinde şehirlerin, köylerin veya yaylalarında dostluklar, sevgiler bir ezgi ile başlar; Birbirine atılan maniler, çeşitli şiirler, o yörenin belirli alışkanlıkları, gelenekleri bazen kimine göre sadece bir türkü olarak içten bir anlam ifade eder, kimine göre ise bir halkın emeğinin karşılığı alın teri, hasretle ve sevgiyle dökülen gözyaşı, veya sazın telindeki nağmelerde çıkan  yöresel  duasıdır.

Örnek mi; Safranbolu’lu şair Selim Tufan’ın “Özlettin” diye yazdığı şiirindeki özlem ifadesini ve anlamı şairin kendine özgü şiirsel duasıdır.

Özlettin kendini hasret,
Uğra biraz da buralara,
Gelirken biraz göz yaşı da al,
Bizde kalmadı zira……

Özlettin kendini matem,
Dokun omuzuma,
Başınız sagolsun de bir kez,
İnsanlıgı gömdûk zira…….

Artık nasıl esersen es rüzgar,
Bir tafından gir,
Öbür tarafından çık bedenimden,
Bende ne yürek, ne ciğer bitti zira..…

Rahatsız etmem, bilirim huyumu,
Kimsenin suçu yok,
Ben kendim kazdım,
Yaşarken kendi kuyumu…..

Bizim ülkenin her yöresine ait türkülerin, şairlerinin yazdıkları ve aşıkların dillerinden dökülen nağmeler, bütün vücudu dolaşan canlıya hayat veren kan gibi, bütün yürekleri, ülkesini sevenleri birbirine bağlayan birer hayat öpücüğü gibidir. O şiirin, türkünün kelimelerinde inancın ruhuna yansıması ile garibin duası gibi gelir.

Şairlerin şiirleri, aşıkların dilinden söylediği ve sazının teline yansıtan manidar nağmeler, her yörenin türküleri bizim ülkemizde ortak bir kültürel miras olarak kabul edilir. Aşıklar ve halk ozanları eğitim yuvası gibi insanlara nasihat etmesini dillerinden dökülen şiirsel söylemleriyle halka mal olurlar. Mesela Aşık Sefai’nin beş kıta şiirindeki son dörtlüsündeki sözler birer şaheserdir..

Aşıkların aşka gelende, elinden saz alınmaz,
Ozanlar dertlidir, dilinden söz alınmaz,
Kazanda kaynayan çorbadan tuz alınmaz,
Ocak yanar alev olur, ateşten köz alınmaz,
İnsanoğlu gizli sırdır özünden öz alınmaz..

Ülkemizdeki aşıklar, şairlerin kaleminden dökülen şiirlerin, şarkıların, türkülerin, halka mal olmasını sağlayan sanatçıların söylediği bir milletin tek yüreğidir.

Zira; Kendi şarkısını, türküsünü unutan bir millet kendi geçmişini unutur.

Evlerimizde Pir Sultan Abtal, Aşık Veysel’in, Muharrem Ertaş’ın, Neşet Ertaş’ın, Aşık Mahsuni Şerif’in, Ali Ekber Çiçek’ın, Aşık Murat Çobanoğlu’nun ve daha nice sanatçıların özanların nağmelerinden çıkan sözleri, Bize ve gelecek çocuklarımıza onların nağmeleri köprü olsun. Çünkü bizim ülkemizin şarkı ve türküleri o milletin kimliğidir, bir milletin aynasıdır.

Unutmayalım, kültür sadece geçmişin süsü değil, geleceğin teminatıdır.

Mübarek Ramazan ayı bitirip adına şeker bayramı da denilen Ramazan bayramınızı kutlarım. Bu bayram vücudunuz sağlıklı, kalbinize huzur, evinizin neşesi, gönlünün ferahlığı hiç eksilmesin, Mesafe uzak olsa da gönüller bir olmak için daha nice bayramlara ulaşmanızı dileğiyle tekrar iyi bayramlar dilerim.

Görüşmek dileğiyle saygılar sunarım..

Necati Keskin
14 Mart 2026]]> Necati Keskin https://www.haberci18.com/yazarlar/necati-keskin/bir-ulkenin-ortak-dili/790/ Sun, 15 Mar 2026 00:02:29 +0300 Koltuk Bırakamama Koltuk Bırakamama Sendromu: Gücün Vedaya Direndiği An

Uzun süre aynı görevde kalan yöneticilerde sıkça görülen “koltuğu bırakmama” eğilimi yalnızca bireysel bir mesele değil; kurumların yenilenmesini de etkileyen önemli bir toplumsal olgu. Sosyal psikoloji literatüründe giderek daha fazla tartışılan bu durum, gücün vedaya karşı geliştirdiği görünmez direnci anlatıyor.

Kıymetli Çankırılı hemşehrilerime selam ve muhabbetlerimi göndererek başlamak isterim.

Toplumsal yapılar yalnızca kurumların değil, aynı zamanda bireylerin psikolojik evrelerinin üzerinde yükselir. Özellikle uzun yıllar liderlik pozisyonlarında kalan kişilerde sıkça gözlenen belirgin bir davranış örüntüsü vardır: Görev devrine yaklaşıldıkça artan hırs, yükselen kontrol isteği ve geri çekilmeye karşı gelişen görünmez bir direnç.

Modern sosyolojide giderek daha fazla tartışılan bu durum, özünde aynı psikolojik dinamiğe işaret eder. Bu durumu “Veda Direnci Sendromu” olarak tanımlamak mümkündür.

Göreve Tutunma: Bir Sosyal Psikoloji Meselesi

Veda Direnci Sendromu, yaş, statü ve sembolik güçle yakından ilişkilidir. Bu durumda kişi çoğu zaman şu duygularla hareket eder:

*Statü kaybı yaşayacağı düşüncesi
*Toplumsal görünürlüğünü yitirme korkusu
*Görevi bırakmanın “yok olmakla” eşdeğer görülmesi
*Üretkenliğin benliğin tek kanıtı olarak algılanması

Bu nedenle emekliliğe ya da görev değişimine yaklaşıldıkça bazı yöneticilerde daha yoğun bir faaliyet ve kontrol isteği ortaya çıkar. Sosyal psikoloji literatüründe bu durum kimi zaman “son dönem hiperaktifliği” ya da “rol kaybı kaygısı” olarak tanımlanır.

Kişi kendi varoluşsal değerini makam ve güçle özdeşleştirdiğinde, ayrılık ihtimali ciddi bir tehdit olarak algılanır. Bu tehdit ise davranışlarda aşırı yüklenme ve kontrol ihtiyacı olarak kendini gösterir.

Kurumsal Tıkanma Riski

Bu sendrom yalnızca bireysel bir mesele değildir; kurumsal sonuçlar da doğurur.

*Genç kuşakların yükselmesi zorlaşır
*Fikir çeşitliliği azalır
*Kurumların yenilenme kapasitesi düşer
*Yönetim alanları kişiselleşir
*Kurumsal dinamizm zayıflar

Uzun görev süreleri çoğu zaman “istikrar” olarak görülse de, birçok durumda kurumsal donma ve durağanlık yaratabilir.

Türkiye’de bu tablo özellikle şu alanlarda sıkça tartışılır:

*Sendikalar
*Meslek birlikleri
*Kooperatifler
*Sivil toplum kuruluşları
*Belediyeler
*Meslek odaları

On yıllarca aynı koltuğu bırakmayan yöneticiler zamanla kurumu temsil eden değil, kurumu kişiselleştiren figürlere dönüşebilmektedir.

Tecrübenin Zırha Dönüşmesi

Veda Direnci Sendromunun en dikkat çekici savunma mekanizmalarından biri tecrübenin mutlaklaştırılmasıdır.

“Ben olmazsam burası yürümez.”

“Gençler bu işi bilmez.”

“Bu görev tecrübe ister.”

Elbette tecrübe yönetim açısından değerlidir. Ancak tecrübe, yenilenmenin önünde bir bariyere dönüşüyorsa artık birikim olmaktan çıkar ve bir tür hegemonik zırha dönüşür.

Bu zırh kişiyi eleştiriden korur; fakat kurumu içe kapatır.

Güçten Çekilmenin Kültürü

Türkiye’de güçten geri çekilmek çoğu zaman bir kayıp gibi algılanır. Oysa gelişmiş kurumsal kültürlerde liderlik anlayışı farklıdır:

*Görev süreleri sınırlıdır
*Devir teslim kurumsal bir gelenektir
*Yeni kuşakların yükselmesi başarı sayılır
*Devretme kültürü kurum hafızasının parçasıdır

Bu nedenle liderlik yalnızca görevde kalmakla değil, görevi zamanında devredebilmekle de ölçülür.

Sonuç

Veda Direnci Sendromu ne bir trajedi ne de kişisel bir kusurdur. Daha çok toplumsal dönüşümün önünde duran doğal ama aşılması gereken bir eşiği temsil eder.

Bu eşik aşılmadıkça kurumlar yenilenemez, toplumlar gençleşemez ve sağlıklı bir liderlik kültürü oluşamaz.

Gerçek liderlik bazen kalmakla değil, tam zamanında ve doğru şekilde ayrılabilmekle ölçülür.]]> Sümeyra Türk https://www.haberci18.com/yazarlar/sumeyra-turk/koltuk-birakamama/789/ Thu, 12 Mar 2026 18:46:28 +0300 8 Mart Dünya Kadınlar Günü Alemdağdan’dan Haykırıyoruz: Kadının Onuru, İnsanlığın Ortak Zaferidir!

Kadın; estetik bir cesaretin, üstün bir ahlakın ve anıtlaşmış bir fedakârlığın yeryüzündeki tecellisidir. Bugün kutladığımız 8 Mart, sadece bir takvim yaprağı değil; kadının haklı mücadelesinin evrensel bir simgesi, "doğru yolu bulan zihnin" bir zaferidir.

Karanlığı Aydınlatan Işık: Türk Kadını

Erzurum’dan İzmir’e, Iğdır’dan Edirne’ye kadar bu toprakların her karışında Türk kadınının emeği ve vakarı vardır. Bizim nazarımızda kadın;

-Maddenin karanlığında ruhun aydınlığı,

-Umutsuzluğun içinde huzurun aydınlığı,

-Cehaletin karşısında şefkatin aydınlığıdır.

Türkiye Cumhuriyeti ve Türk Devletleri yükselecekse; maneviyatı yüksek, inançlı, imanlı, ahlaklı ve ülkü sahibi kadınlarımızın analarımızın yetiştirdiği evlatlar sayesinde olacaktır.

Siyasette Vitrin Değil, Karar Mekanizması

Kadın, demokrasinin en aktif yüzüdür. Kadınlarımızın siyasette sadece "güler yüzlü birer fotoğraf" olarak kalması kabul edilemez. Asıl hedef; kadının siyasal temsilin her aşamasında, suni engelleri aşarak en üst kademelerde yer almasıdır. Kadının olmadığı bir demokrasi, eksik bir demokrasidir.

Şiddet: İnsanlığın Utanç Çığlığı

Tüm yasal düzenlemelere rağmen kadına yönelik şiddetin durdurulamamış olması toplumumuz için büyük bir ayıptır. Şunu net olarak ifade ediyoruz:

"Eğer kadına şiddet varsa, medeniyet ya yoktur ya da tartışmalıdır."

Toplumsal bünyemiz; kışkırtılmış erkeklik ile bastırılmış kadınlık arasına sıkışmamalıdır.

Kadına uzanan ellerin kırılması ve adaletin tecelli etmesi sadece hukuki değil, asli bir insanlık görevidir.

Milliyetçi Hareket Partisi olarak; kökeni ve dili ne olursa olsun, şerefli Türk kadınının her zaman destekçisi ve gür sesi olmaya devam edeceğiz.

Fiziksel, cinsel ve ekonomik şiddetin son bulduğu; Türk kadınının hak ettiği müreffeh seviyeye ulaştığı bir gelecek için mücadelemiz sürecektir.

Bu vesileyle, tüm kadınlarımızın 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nü en içten dileklerimizle kutluyor; sağlık, mutluluk ve esenlikler diliyoruz.

Döne Doğutekin Alemdağ MHP Kadın Kolları Başkanı]]> Döne Doğutekin https://www.haberci18.com/yazarlar/done-dogutekin/haykiriyoruz/788/ Sun, 08 Mar 2026 12:56:39 +0300 Savaş Öldürür Savaş Öldürür

Bir filim izler gibi tüm dünya ekranların başına geçmiş, ABD, İsrail-İran savaşını izliyor.

Ölümler rakamlarla…

En çok isyanım da buna benim!

Şu kadar insan öldü.

Ne kolay değil mi?

Suçsuz günahsız insanlar savaşlarda yok olup gidiyor.

Açık ve net belirteyim: küçük bir karıncanın bile ölümü insanın içini sızlatır; bırakın karıncayı bebek, çocuk, genç, yaşlı hepsi ama hepsi savaşın kurbanları…

İsrail tarafından ilkokul hedef alındı, bombalar yağdırıldı. Yüzlerce küçücük kız çocuğu öldü.

Savaşın hukuku yok!

Demiştim ya “yeni bir çağ” diye.

Evet! Dünyada yeni bir çağ başladı.

Bu çağ yıkım, barbarlık, ölüm üzerine…

Demokrasi, insan hakları, yasa, hukuk hak getire.

Güçlüler ve zayıflar…

Zenginler ve yoksullar…

İran’a dört koldan saldırıyorlar…

İnsanları öldürüyorlar…

Neden?

ABD, dünyanın bir ucundan gelip, “bana yan baktın” diyerek İran’a savaş açıyor.

İran’dan sonra Küba…

Küba’dan sonra sırada kim varsa…

Geçenlerde fuhuş adası ve Jeffrey Epstein belgeleri adı altında korkunç olaylar ifşa oldu.

Dünya liderleri ve zengin iş adamlarının fuhuş adasında neler yaptığını tüm insanlık öğrendi.

İşin kötüsü Jeffrey Epstein belgeleri dünyada ciddi bir tepkiye yol açmadı.

Dünya ayağa kalkmadı.

Oysaki düne kadar dünyanın herhangi bir yerinde insanlık dışı bir olay olduğunda ülke halkları yağa kalkar, yeri yerinden oynatırdı.

İstifalar, yargılamalar, gözaltılar başlardı.

Dünya nereye gidiyor?

Şu an ABD, İsrail- İran Savaşı yaşanmakta ve dünya bu savaşı seyretmektedir.

Kimseden ses yok!

Bu savaşın mübarek ramazan ayında gerçekleşmiş olması, bir nevi tüm

Müslüman âlemine karşı bir meydan okumadır.

Bu böyle bilinmelidir.

Savaşların kendi içinde bile hukuku vardır, maalesef bu hukuk bugün hiçe sayılmıştır.

Tabii ki bu işin farklı bir boyutudur.

Savaşların haklı bir nedeni olamaz.

Emperyal güçlerin kendi çıkarları için insanlığı yok etme hoyratlığıdır.

Onlar için insanın hatta canlının, doğanın bir önemi yoktur.

Bugün yaşanan savaşın temel nedeni; İran devletinin yeraltı ve yerüstü zenginliklerine çökme girişiminden başka bir şey değildir.

ABD ve İsrail bu gerçeği saklamamışlardır.

Açıkça beyan etmişlerdir.

İran’ı artık biz yöneteceğiz, demişlerdir.

Savaş Öldürür!

Savaş ölüm demektir.

İnsanlık tarihinde hep böyle oluştur.

Suriye’de, Irak’ta nasıl olduysa İran’da da aynısı olacak…

Ölümler, göçler, açlık, yoksulluk…

Daha fazla ülkeleri sömürmek için dünyayı yok etme kafası nereye kadar?

Durmaz emperyal güçler…

Dünya halkları zalimin zulmüne ses çıkartmadıkça ABD ve İsrail daha fazla saldırganlaşacak, dünyayı yaşanmaz hale getirecekler…

Demokrasi, özgürlük, evrensel değerler…

En büyük yaşam güvencesidir.

Asla vaz geçmeyiniz!]]> Gündoğdu Yıldırım https://www.haberci18.com/yazarlar/gundogdu-yildirim/savas/787/ Fri, 06 Mar 2026 09:17:17 +0300 Suça Sürüklenen Çocuk Ve Güvenlik Tedbirlerinin Uygulanması Suça Sürüklenen Çocuk Ve Güvenlik Tedbirlerinin Uygulanması

Giriş:

Çocuk ceza adalet sistemi, yetişkin ceza adalet sisteminden farklı bir yapı üzerine kuruludur. Amaç cezalandırmak değil; korumak, onarmak ve topluma kazandırmaktır. Ne var ki uygulamada bu ideal ile pratik arasında bir kopukluk bulunmaktadır. Özellikle uygulamada Cumhuriyet savcısının suça sürüklenen çocuk hakkında koruyucu–destekleyici veya güvenlik tedbiri talep etme yetkisini etkin kullanmaması, sistemin rehabilite edici yönünü zayıflatmaktadır.

II. Suça Sürüklenen Çocuk Kavramı

Suça sürüklenen çocuk; kanunlarda suç olarak tanımlanan bir fiili işlediği iddiası ile hakkında soruşturma veya kovuşturma yapılan ya da işlediği fiilden dolayı hakkında güvenlik tedbirine karar verilen çocuğu ifade eder. Suça sürüklenen çocuk kavramının kısaltması; “SSÇ”dir. Bu kavram; 18 yaşını doldurmamış bireyleri ifade eder. Burada dikkat çeken nokta, kanunun “suçlu çocuk” değil de “suça sürüklenen çocuk” ifadesini kullanmasıdır. Bu tabir bilinçli bir tercihtir.

Çocuğun suça yönelmesinde aile yapısı, ekonomik yetersizlik, eğitim eksikliği, çevresel faktörler, ihmal ve istismar gibi etkenlerin rol oynadığı kabul edilir.
Dolayısıyla çocuk, çoğu zaman suçun faili değil; ihmal edilmiş sosyal politikanın sonucudur. BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin 1. maddesi; “reşit olma durumu istisna tutularak 18 yaşına kadar herkes çocuk sayılır” hükmünü amirdir. Ulusal mevzuat kapsamında ise 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 3. Maddesine göre; “Çocuk: Daha erken yaşta ergin olsa bile, on sekiz yaşını doldurmamış kişiyi” ifade etmektedir. 5395 sayılı Kanunda bununla birlikte “Suça Sürüklenen Çocuk” kavramına da yer verilmiştir.

Çocuk kavramı, farklı ülkelerde birbirinden farlı yaş gruplarıyla ayrılmıştır. Örneğin 5237 sayılı TCK; 12 yaşını doldurmamış çocukların işlediği fiillere herhangi bir cezai sorumluluk yüklenememesine karar vermiştir. Ancak 12-15 yaş arasındaki çocukların icra ettikleri fiili idrak edip edemediklerine göre cezai yaptırım uygulanması gerektiğine hükmetmiştir. 15-18 yaş arasındaki çocuklara ise cezai yaptırım uygulanmaktadır fakat cezanın miktarı bakımından yetişkinlerden daha az cezaya hükmedilmektedir.

Ülkemizde ceza kanunlarında çocuk suçluluğu ile yetişkin suçluluğu birbirinden bağımsız tutulmuş, yetişkin bireylere uygulanan cezai yaptırımların doğrudan çocuklara uygulanmasının önüne geçilmiştir.

III. Çocuk Ceza Adalet Sisteminin Amacı

Çocuk adalet sistemi üç temel ilke üzerine kuruludur:

Çocuğun üstün yararı Son çare ilkesi (özgürlüğü kısıtlayıcı tedbirlerin istisna olması) Rehabilitasyon ve topluma kazandırma

Bu sistemde güvenlik tedbirleri, cezaya alternatif bir müdahale mekanizmasıdır.

Ama uygulamada sistem çoğu zaman yetişkin ceza adalet refleksiyle işlemektedir.

IV. Savcının Güvenlik Tedbiri Talep Yetkisi

Çocuk Koruma Kanunu uyarınca Cumhuriyet savcısı, suça sürüklenen çocuk hakkında mahkemeden koruyucu ve destekleyici tedbirler ile güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını talep edebilir.

Bu tedbirler şunlardır:

Danışmanlık tedbiri
Eğitim tedbiri
Sağlık tedbiri
Bakım tedbiri
Barınma tedbiri

Ayrıca çocuklara özgü güvenlik tedbirleri de söz konusudur. Savcının burada yalnızca kamu davası açan makam değil aynı zamanda çocuğun korunmasını sağlayan bir makam da olması gerekir.

Ancak uygulamada savcıların çoğu dosyada yalnızca ceza soruşturması yönüyle hareket ettiği, tedbir talebinin ikinci plana atıldığı gözlemlenmektedir.

V. Uygulamada Güvenlik Tedbirlerinin Sınırlı Kullanılmasının Nedenleri

Uygulamada güvenlik tedbiri talebine nadiren rastlanmasında; dosya yoğunluğu nedeniyle çocuk dosyalarının sosyal yönünün yeterince incelenememesi, sosyal inceleme raporlarının yüzeysel kalması, kurumlar arası koordinasyon eksikliği, çocuğa yönelik cezalandırıcı yaklaşımın baskın olması gibi nedenler etken olabilir. Bu durum, çocuk adalet sisteminin koruyucu karakteri ile uygulamadaki pratik arasında bir çelişki yaratmaktadır.

VI. Güvenlik Tedbiri Talep Edilse Ne Olur?

Eğer savcı sistematik biçimde çocuk hakkında koruyucu–destekleyici veya güvenlik tedbiri talep etse çocuğun ailesiyle çalışma yapılır, eğitim hayatına yeniden uyum sağlanır, psikolojik destek verilerek risk faktörleri azaltılır, denetim ve rehberlik mekanizması kurulur. Kriminolojik araştırmalar, erken müdahale ve rehabilitasyon programlarının tekrar suç işleme oranlarını düşürdüğünü göstermektedir. Özellikle ilk kez suça karışan çocuklarda uygun sosyal müdahale yapılmadığında tekrar suç işleme ihtimali artmaktadır.

Dolayısıyla savcının tedbir talep etmemesi yalnızca bir usul eksikliği değil; potansiyel olarak çocuğun geleceğini etkileyen sistemsel bir boşluk olarak değerlendirilmelidir.

VII. Sonuç
Suça sürüklenen çocuk kavramı, çocuğun cezalandırılacak bir fail değil; korunması ve desteklenmesi gereken bir birey olduğu anlayışına dayanır. Bu anlayışın hayata geçirilmesinde Cumhuriyet savcısına önemli bir görev düşmektedir.

Çocuk ceza adalet sistemi teorik olarak koruyucu ve onarıcıdır. Ancak uygulamada savcı çoğu zaman iddia makamı rolüyle hareket etmekte, sosyal koruma işlevi ikinci planda kalmaktadır. Oysa savcı sosyal inceleme raporlarını dikkatle değerlendirmeli, gerekirse ek rapor talep etmeli, mahkemeden uygun tedbirleri istemeli, tedbirlerin uygulanmasını takip etmelidir. Çocuk adalet sisteminde savcı pasif değil, yönlendirici bir aktör olmalıdır.

Güvenlik tedbirlerinin etkin şekilde talep edilmemesi, çocuk ceza adalet sisteminin rehabilite edici niteliğini zayıflatmaktadır. Oysa erken müdahale ve uygun sosyal destek mekanizmaları sayesinde çocuğun yeniden suç işlemesinin önüne geçilmesi mümkündür.

Çocuk adalet sisteminin başarısı, çocuğu cezalandırmakla değil; onu topluma yeniden kazandırmakla ölçülmelidir.

Avukat Rüstem Karadeniz]]> Rüstem Karadeniz https://www.haberci18.com/yazarlar/rustem-karadeniz/suca-suruklenen-cocuk/786/ Thu, 05 Mar 2026 21:09:28 +0300