Çölde yolculuk eden iki arkadaş hakkında bir hikaye anlatılır. Yolculuğun bir aşamasında iki arkadaş tartışırlar biri ötekine bir tokat atar.
Tokadı yiyenin canı çok yanar ama tek kelime etmez ve kum üzerine şu sözleri yazar:
“Bugün en iyi arkadaşım bana bir tokat attı.”
Yıkanabilecekleri bir nehre rastlayana dek yürümeyi sürdürürler. Tokadı yiyen yıkanırken batağa saplanır boğulmak üzereyken arkadaşı tarafından kurtarılır. Boğulmak üzere olan arkadaş tam selamete çıktıktan sonra bir kaya parçası üzerine şu sözleri kazır:
“Bugün en iyi arkadaşım benim hayatımı kurtardı.”
Tokadı vuran ve sonra en iyi arkadaşının hayatını kurtaran kişi ona şöyle der :
“Senin canını yaktığımda bunu kum üzerine yazdın ama şimdi kayaya kazıyorsun, neden?”
Öbür arkadaş ona şöyle cevap verir;
“Biri bizi incittiğinde bunu kum üzerine yazmalıyız ki bağışlama rüzgarı estiğinde onu silebilsin. Ama biri bize iyi bir şey yaparsa onu kayaya kazımalıyız ki hiçbir rüzgar yok etmesin.”
“İncinmelerinizi kuma, gördüğünüz iyilikleri kayalara kazımayı öğrenin.”
Ateş sadece düştüğü yeri yakmıyor. Bir gün, bu ateş çıngısının bize de sıçrayarak bizleri de yakacağı endişesini duyuyorum. Ve bu duyarsızlığın bedelini çok ağır bir şekilde ödeyeceğimize inanıyorum. Kaybolan hayatların üzerine, kurtuluş, insanlık ve devlet inşa etmek isteyenlere karşı yek vücut olarak durmamızın zamanı geçiyor. Vurdumduymazlık, nemelazımcılık hastalığını, insanlık bilinç ve sorumluluğuyla yenmemiz lazım.
Kaybettiğimiz sadece hayatımız değil; onunla beraber insanlığımız da kayboluyor haberimiz olmadan.
Acılarımız gittikçe derinleşiyor. Zulme rıza göstermekle, nemelazımcı bir anlayışla bu yara ve acı daha da derinleşecek ve bizler; oluşacak bu çukurun ve karanlığın içerisinde hepten kaybolup gideceğiz… Allah muhafaza!..
Saygılarımla…
Kay. Takvim yaprakları
FACEBOOK YORUMLAR