Aynı Duaya Âmin Diyenler

Aynı Duaya Âmin Diyenler

Türkmenlerin Yunus’u Mahtumkulu Firâkî

Sümeyra Türk | Haberci18

Bugünlerde sosyal medya platformlarında sıkça karşımıza çıkan bir türkü var:

“Muhtaç Eyleme.” Dinlerken kelimeleri tanıdık, duası içimizden geliyor. Sanki evimizde bir büyüğümüz ellerini açmış, gönlünden geçenleri söylüyor:

“Sen beni namerde muhtaç eyleme.”

Bu sözlerin ardında, yüzyıllar önce Türkmen yurdunda yaşamış büyük bir şair var: Mahtumkulu Firâkî. Türkmen Türkçesiyle yazdığı şiir, Türkiye Türkçesine aktarılmış hâliyle bugün yeni seslerde, yeni gönüllerde yaşamayı sürdürüyor.

Bazı insanlar vardır, ömürleri yaşları kadardır. Bazı insanlar vardır, aradan yüzyıllar geçse de sözleri yaşamaya devam eder. Hiç görmedikleri insanların derdini anlatır, duasına karışırlar.

Yunus Emre gibi… Mahtumkulu Firâkî gibi…

Anadolu için Yunus Emre neyse, Türkmen yurdu için de Mahtumkulu odur.

İkisi de halkın gönlüne, halkın anlayacağı dille seslenmiştir. Sevgiyi, iyiliği, kardeşliği anlatmıştır.

Mahtumkulu, Türkmen boylarının birlik içinde yaşamasını istemiştir.

Ayrılıkların halkını güçsüz bıraktığını görmüş, şiirleriyle ortak bir gelecek umudunu büyütmüştür.

Onun Türkmen birliği çağrısı, bugün Türk birliğini düşünürken bize de yol gösteriyor. Birbirimizi tanımadan, birbirimizin derdini duymadan, ortak değerlerimize sahip çıkmadan nasıl birlik olabiliriz?

Türkiye’de bir gencin Mahtumkulu’yu, Türkmenistan’da bir gencin Yunus Emre’yi okuması, bu yakınlığın güzel bir başlangıcıdır. Çünkü birbirinin şiirini anlayan insanlar, zamanla acısını ve sevincini de anlar.

Mahtumkulu’nun en dokunaklı şiirlerinden biri “Muhtaç Eyleme”dir. Bir dizesi bile insanın yüreğine dokunur:

“Sen beni namerde muhtaç eyleme.”

Bu sözde ne çok insanın derdi saklıdır…

Evladına yük olmaktan çekinen bir babanın, ihtiyacını söylemeye utanan bir annenin, kimseye el açmadan yaşamak isteyen bir gencin duası…

Yardıma ihtiyaç duymak ayıp değildir. İnsanı yaralayan, yardımın başına kakılması, çaresizliğinin küçümsenmesidir. Bu yüzden birine el uzatırken onun gönlünü de korumak gerekir.

Yunus’un gönül kırmamayı öğütleyen sesiyle Mahtumkulu’nun duası burada buluşur. İki ayrı yurttan yükselen söz, aynı insanlık anlayışını taşır.

Bu duayı bugün milletlerin hayatı açısından da düşünebiliriz. Kendi emeğiyle üreten, bilgisiyle gelişen, kardeşleriyle dayanışma içinde yaşayan toplumlar geleceğe daha güvenle bakar.

Türk birliği de eğitimde, bilimde, kültürde ve ekonomide birbirimize güç verebildiğimiz ölçüde anlam kazanır. Öğrencilerimizin birbirinin ülkesinde öğrenim görmesi, bilim insanlarımızın birlikte çalışması, sanatçılarımızın ortak eserler üretmesi bu birliği günlük hayatın parçası yapar.

Birlik, kardeşimizin zor gününde yanında durabilmektir. Başarısına kendi başarımız gibi sevinebilmektir. Uzakta yaşasa da onu kendimizden bilmektir.

Mahtumkulu’nun Türkmen Türkçesiyle yazdığı dizeler, Türkiye Türkçesine aktarıldığında içimize bu yüzden böylesine dokunur. Sanki uzak bir şairi değil, evimizde dua eden bir büyüğümüzü dinleriz.

Aynı kelimelerde buluşur, aynı dileğe “âmin” deriz.

Aramızda yollar, sınırlar, uzun mesafeler bulunabilir. Fakat bizi birbirimize yaklaştıran bir dilimiz, hafızamız ve gönül bağımız var. Bu bağı yaşatmak, gelecek nesillere karşı sorumluluğumuzdur.

Bazı şairler ölse de susmaz.

Yunus, bir gönlü incitmekten bizi alıkoyduğunda yaşar. Mahtumkulu, kardeşliğimizi hatırlattığında…

Türk birliği, aynı duaya “âmin” diyen insanların birbirini yalnız bırakmamasıyla güçlenecektir.